தொழில்துறை அமைச்சர் பட்டாசு ஆலை ஊழல் ஆதாரம் இருக்கிறது

 விருதுநகர் மாவட்டம், கோவிலாங்குளம் என்ற ஒரு கிராமம். 1996-ல் அங்கே ஒரு பெண் குழந்தை பிறக்கிறது.

https://x.com/Akashraavanan15/status/2094939406855545167

அவள் தமிழ் வழி அரசுப் பள்ளியில் படிக்கிறாள். இதை அவரே பலமுறை சொல்லியிருக்கிறார். பிறகு மதுரையில் கணிதத்தில் இளங்கலை. 2019-ல் புதுச்சேரி மத்தியப் பல்கலைக்கழகத்தில் புள்ளியியலில் முதுகலை. புள்ளியியல். எண்களைப் படிக்கும் அறிவியல். இருபத்து மூன்று வயதில் அவர் ஒரு வேலைக்குச் சேர்கிறார். அது ஒரு அரசு வேலை அல்ல. ஆசிரியர் வேலை அல்ல. வங்கி வேலை அல்ல. அது தேர்தல். Showtime Consulting. Indian Political Action Committee. இந்திய அரசியலின் இரண்டு பெரிய பிரச்சார நிறுவனங்கள். அங்கே அவருடைய வேலை இளைஞர் திரட்டல், தொகுதி திட்டமிடல், சமூக ஊடக உத்தி. இதை Business Standard பதிவு செய்திருக்கிறது. அடுத்த சில ஆண்டுகளில் அவர் மூன்று மாநிலங்களில், மூன்று முதலமைச்சர்களுக்காகப் பணியாற்றுகிறார். தமிழ்நாட்டில் மு.க. ஸ்டாலின். மேற்கு வங்கத்தில் மம்தா பானர்ஜி. ஆந்திராவில் சந்திரபாபு நாயுடு. 2021 தமிழ்நாடு தேர்தலில் ஆதவ் அர்ஜுனாவுடன் பணியாற்றியதாக New Indian Express பதிவு செய்திருக்கிறது. நான்கு மொழிகள். தமிழ், ஆங்கிலம், ஹிந்தி, தெலுங்கு. 2026 ஜனவரி 1. விருதை மகள் என்ற அடையாளத்துடன் விருதுநகர் பகுதியில் கிராமம் தோறும் பிரச்சாரம் தொடங்குகிறார். மே மாதம் சிவகாசியில் 68,709 வாக்குகள். காங்கிரஸ் வேட்பாளர் அசோகனை 11,670 வாக்குகளில் தோற்கடிக்கிறார். 1957-ல் உருவான அந்தத் தொகுதியின் அறுபத்தொன்பது ஆண்டு வரலாற்றில் முதல் பெண் சட்டமன்ற உறுப்பினர். 10 மே 2026. முப்பது வயதில் அமைச்சர். அமைச்சரவையின் இளையவர். முதல் பத்து பேரில் ஒரே பெண். இப்போது அவருடைய பிரமாணப் பத்திரத்தைப் பாருங்கள். மொத்தச் சொத்து 22,57,710 ரூபாய். கடன் 12,75,777 ரூபாய். 24 கிராம் தங்கம். ஒரு Kia Carens, அதற்கு மண்டபசாலை கிளையில் வாகனக் கடன். அறிவிக்கப்பட்ட குற்றவியல் வழக்குகள் பூஜ்ஜியம். ADR-இன் ஆய்வின்படி முதல் பத்து அமைச்சர்களில் மிகக் குறைந்த சொத்து அறிவித்தவர் இவர்தான். நான் இதைச் சொல்லி முடிக்கும் முன் ஒரு விஷயத்தைப் பதிவு செய்கிறேன். இது ஒரு நல்ல கதை. ஒரு கிராமத்துப் பெண், அரசுப் பள்ளி, தமிழ் வழி, கணிதம், முப்பது வயதில் அமைச்சர். இதை நான் கேலி செய்ய மாட்டேன். இப்படி ஒரு பாதையை நடந்தவரை மதிக்கிறேன். ஆனால் இந்தக் கதையிலேயே ஒரு விஷயம் மறைந்திருக்கிறது. அதைத்தான் இந்த த்ரெட் முழுவதும் நான் பேசப் போகிறேன். அந்த வாழ்க்கை வரலாற்றில் ஒரு வரி இல்லை. அவர் ஒரு தொழிற்சாலையை நடத்தியதில்லை. ஒரு நிறுவனத்தை உருவாக்கியதில்லை. ஒரு உற்பத்தி ஆலையில் வேலை பார்த்ததில்லை. ஒரு தொழிலாளர் சங்கத்துடன் பேரம் பேசியதில்லை. ஒரு MSME கடன் விண்ணப்பத்தைத் தொட்டதில்லை. அவர் கற்றுக்கொண்டது ஒன்று. மக்களை எப்படி நம்ப வைப்பது. அது ஒரு உண்மையான திறமை. தேர்தலில் அது தங்கம். ஆனால் அது ஒரு துறையை நடத்தும் திறமை அல்ல. தமிழ்நாடு இந்தியாவின் தொழில் தலைநகரம். ஈரோட்டின் நெசவு. திருப்பூரின் பின்னலாடை. கோயம்புத்தூரின் பம்ப் செட். ஓசூரின் வாகனம். சென்னையின் கார். சிவகாசியின் பட்டாசு. தூத்துக்குடியின் துறைமுகம். இந்தப் பொருளாதாரம் ஒரு புள்ளியியல் பட்டதாரியின் கையில் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவருடைய முழுத் தொழில் அனுபவமும் மற்றவர்களை வெற்றி பெற வைப்பது. அடுத்த ஏழு பதிவுகளில் நாம் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சோதிக்கப் போகிறோம். இந்தத் துறை நடத்தப்படுகிறதா, அல்லது விற்கப்படுகிறதா. ஒவ்வொரு எண்ணுக்கும் ஆதாரம் இருக்கும். ஒவ்வொரு தேதிக்கும் பதிவு இருக்கும். வதந்தி இல்லை. ஒரு விஷயத்தைச் சேர்க்க வேண்டும். பிரமல் அறக்கட்டளையின் அதிகாரப்பூர்வப் பதிவு அவரை காந்தி Fellowship பட்டதாரி என்று அடையாளப்படுத்துகிறது. அதுவும் ஒரு நல்ல தகுதி. ஆனால் ஒரு பிரச்சார ஆலோசகர் தினமும் என்ன செய்வார் என்பதை மக்கள் அறிய வேண்டும். ஏனென்றால் அதுதான் இந்தத் த்ரெட்டின் மையம். அவர் தரவு சேகரிப்பார். ஒரு தொகுதியில் யார் யாருக்கு வாக்களிப்பார்கள் என்று கணிப்பார். எந்தச் செய்தி எந்தப் பிரிவினரைச் சென்றடையும் என்று சோதிப்பார். ஒரு வேட்பாளரின் காணொளியை எப்படி எடுப்பது, எந்த நேரத்தில் வெளியிடுவது, என்ன தலைப்பு கொடுப்பது என்று முடிவு செய்வார். எதிரியின் பலவீனத்தை எப்படி மக்கள் மனதில் நிலைநிறுத்துவது என்று திட்டமிடுவார். இது ஒரு தேர்ச்சி பெற்ற தொழில். இதற்குக் கூர்மையான மூளை வேண்டும். கீர்த்தனாவிடம் அது இருக்கிறது. இப்போது இந்தத் தொழிலை ஒரு அமைச்சரின் வேலையோடு ஒப்பிடுங்கள். ஒரு தொழில் அமைச்சரின் நாள் என்ன? SIPCOT-டில் நிலம் ஒதுக்கீட்டுக் கோப்பு. மின்வாரியத்துடன் விலை பேச்சு. மாசுக் கட்டுப்பாட்டு வாரிய அனுமதி. ஒரு நிறுவனத்திற்குச் சலுகைத் தொகுப்பு. ஒரு தொழிற்சங்கத்துடன் பேரம். ஒரு MSME-க்கு வங்கிக் கடன் உத்தரவாதம். ஒரு விபத்துக்குப் பின் இழப்பீடு. இவை எதிலும் காமிரா இல்லை. இவை எதுவும் வைரல் ஆகாது. தமிழ்நாட்டின் முந்தைய தொழில் அமைச்சர்களைப் பாருங்கள். அவர்களுக்கு நிர்வாக அனுபவம் இருந்தது. துறை தெரிந்திருந்தது. கோப்பு படிக்கத் தெரிந்திருந்தது. இந்த முறை அந்த இடத்தில் ஒரு பிரச்சார நிபுணர் அமர்ந்திருக்கிறார். இதைச் சொல்லும்போது ஒரு எதிர்வாதம் வரும். புதிய முகங்கள் வேண்டாமா? இளைஞர்கள் அரசியலுக்கு வரக் கூடாதா? வர வேண்டும். கண்டிப்பாக வர வேண்டும். நாற்பது ஆண்டு அனுபவம் இருந்தால்தான் அமைச்சர் ஆக முடியும் என்பது தவறு. முப்பது வயதில் ஒரு பெண் அமைச்சராவது தமிழ்நாட்டுக்குப் பெருமை. நாங்கள் கேட்பது வயதைப் பற்றி அல்ல. அனுபவமின்மையைப் பற்றியும் அல்ல. முதல் நூறு நாட்களில் ஒரு புதியவர் தவறு செய்யலாம். அது இயல்பு. கற்றுக் கொள்ளும் காலம். ஆனால் கற்றுக் கொள்வதற்கும் விற்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. கற்றுக் கொள்பவர் கோப்பு படிப்பார். அதிகாரிகளிடம் கேட்பார். தவறு வந்தால் திருத்துவார். மெதுவாக இருப்பார், ஆனால் திடமாக இருப்பார். விற்பவர் மேடை ஏறுவார். எண் சொல்வார். புகைப்படம் எடுப்பார். அடுத்த மேடைக்குப் போவார். இந்த 114 நாட்களில் எது நடந்தது என்பதைத்தான் அடுத்த ஏழு பதிவுகள் காட்டும்.

இன்று சட்டமன்றத்தில் அந்தச் சொல் விழுந்தது. ஊழல். தொழில்துறை அமைச்சர் கீர்த்தனா, முந்தைய ஆட்சியில் ஒரு பட்டாசு ஆலை உரிமம் பெற ஐந்து லட்சம், மூன்று லட்சம் ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கப்பட்டதாகக் குற்றம் சாட்டினார். தன் அரசு 177 ஆலைகளுக்கு எந்தக் கட்டணமும் இல்லாமல் உரிமம் வழங்கியதாகச் சொன்னார். இது ஒரு மேடைப் பேச்சு அல்ல. லஞ்சம் என்பது ஊழல் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் ஒரு குற்றம். ஒரு அமைச்சர் அவையில் அதைச் சொன்னால், அடுத்த கேள்வி ஒன்றுதான். ஆதாரம்? அவருடைய பதில்: ஐந்து சங்கங்கள் தனக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பியிருப்பதாகவும், தேவைப்பட்டால் அதைச் சமர்ப்பிக்க முடியும் என்றும். தேவைப்பட்டால். அமைச்சரே, ஒரு துறையில் லட்சக்கணக்கில் லஞ்சம் நடந்ததற்கான ஆதாரம் உங்கள் மின்னஞ்சலில் இருக்கிறது என்று நீங்களே சொல்கிறீர்கள். அது தேவைப்பட்டால் சமர்ப்பிக்க வேண்டிய ஆவணம் அல்ல. அது ஊழல் தடுப்பு மற்றும் கண்காணிப்புத் துறைக்கு நேற்றே போயிருக்க வேண்டிய ஆவணம். ஒரு குற்றம் நடந்தது என்று ஒரு அமைச்சருக்குத் தெரிந்தும் அவர் அமைதியாக இருந்தால், சட்டப்படி அதுவும் ஒரு தவறு. அந்த மின்னஞ்சல்கள் எப்போது வந்தன? ஜூன் மாதம் வந்திருந்தால், மூன்று மாதம் ஏன் மௌனம்? நேற்று வந்திருந்தால், சரிபார்க்காமல் ஒரே இரவில் அதை அவைக் குற்றச்சாட்டாக மாற்றியது ஏன்? இரண்டு பதிலும் அவருக்குச் சாதகமல்ல. அவையில் அடுத்து நடந்ததைப் பாருங்கள். தி.மு.க. உறுப்பினர்கள் ஆதாரமின்றி ஊழல் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று எதிர்த்தனர். முன்னாள் அமைச்சர் தங்கம் தென்னரசு எழுந்து, சில சங்கங்கள் இப்போது இந்த அரசும் உரிமப் புதுப்பித்தலுக்குக் கட்டணம் வசூலிப்பதாகக் கூறுவதைச் சுட்டிக்காட்டினார். வீசிய ஆயுதம் திரும்பி வந்தது. பிறகு சபாநாயகர் தலையிட்டார். அமைச்சர் இந்தச் சொல்லைத் தவிர்த்திருக்கலாம் என்றும், நேர்மறையான சாதனைகளை விளக்குவதில் கவனம் செலுத்தலாம் என்றும் அறிவுறுத்தினார். இதைக் கவனியுங்கள். இது எதிர்க்கட்சி அல்ல. இது ஊடகம் அல்ல. இது அவையின் தலைமை. இப்போது 177 என்ற எண்ணுக்கு வருவோம். இது வேடிக்கையான ஒரு எண். ஆகஸ்ட் மாத விவாதத்தில் இதே அமைச்சர், சிவகாசி ஆய்வுகளில் 177 விதிமுறை மீறிய ஆலைகள் கண்டறியப்பட்டதாகச் சொன்னார். இன்று அதே 177, இலவசமாக உரிமம் பெற்ற ஆலைகளின் எண்ணிக்கையாக வருகிறது. ஒரே எண். இரண்டு அர்த்தம். ஒரு மாத இடைவெளி. விதி மீறிய 177 ஆலைகளும், இலவச உரிமம் பெற்ற 177 ஆலைகளும் ஒன்றா? அப்படியானால் விதி மீறியவர்களுக்கு இலவச உரிமமா? வேறு வேறு என்றால், ஒரே மாதத்தில் ஒரே எண் இரண்டு இடத்தில் வருவது எப்படி? இரண்டு பட்டியலையும் வெளியிட்டால் இது ஒரு நிமிடத்தில் தீரும். வெளியிடுவீர்களா? இதற்கு ஒரு எளிய சவால் விடுகிறேன். நாளை அவையில் அந்த ஐந்து சங்கங்களின் மின்னஞ்சல்களைச் சமர்ப்பியுங்கள். பெயர்களைச் சொல்லுங்கள். எந்த ஆண்டு, எந்த அதிகாரி, எத்தனை ரூபாய் என்று சொல்லுங்கள். ஒரு FIR பதியுங்கள். செய்தால் நாங்கள் விசாரணையை வரவேற்போம். எங்கள் ஆட்சியில் யாராவது தவறு செய்திருந்தால் சட்டம் அவர்களைத் தண்டிக்கட்டும். ஒரு நிமிடம் கூடத் தயங்க மாட்டோம். செய்யாவிட்டால், அது ஆதாரம் அல்ல. அவைச் சிறப்புரிமையின் பின்னால் நின்று விடப்பட்ட ஒரு சத்தம். அவைச் சிறப்புரிமை என்பது என்ன என்பதைச் சொல்லி முடிக்கிறேன். சட்டமன்றத்தில் ஒரு உறுப்பினர் பேசுவதற்காக அவர் மேல் அவதூறு வழக்குப் போட முடியாது. இது ஒரு அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பு. அது ஏன் கொடுக்கப்பட்டது? உண்மையை அச்சமின்றிச் சொல்வதற்காக. ஒரு அமைச்சர் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் தவறைச் சொல்ல வேண்டுமானால், வழக்குக்கு அஞ்சக் கூடாது. அதற்காக. ஆதாரமற்ற ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டுத் தப்பிப்பதற்காக அல்ல. ஒரு அரசாங்கத்தில் ஊழல் புகார் வந்தால் ஒரு நடைமுறை இருக்கிறது. புகார் பதிவாகும். துறைச் செயலாளர் முதற்கட்ட ஆய்வு செய்வார். ஆதாரம் இருந்தால் DVAC-க்கு அனுப்பப்படும். முதற்கட்ட விசாரணை. பிறகு FIR. இது வாரக் கணக்கில் நடக்க வேண்டிய வேலை. மாதக் கணக்கில் அல்ல. கீர்த்தனாவிடம் ஆதாரம் இருக்கிறது என்று அவரே சொல்கிறார். அப்படியானால் அந்தக் கோப்பின் எண் என்ன? எந்த அதிகாரிக்கு அனுப்பப்பட்டது? எந்தத் தேதியில்? இந்த மூன்று கேள்விக்கும் ஒரு வரியில் பதில் சொல்ல முடியும். சொல்வார்களா? இன்னும் ஒரு விஷயம். லஞ்சம் என்ற சொல்லை ஒரு அரசியல் ஆயுதமாக்குவது ஆபத்தானது. ஏனென்றால் அது உண்மையாக நடக்கும் இடங்களில் அதன் எடையைக் குறைத்துவிடும். ஒரு சிறு பட்டாசு ஆலை உரிமையாளர் உண்மையாகவே ஒரு அதிகாரிக்குப் பணம் கொடுத்திருந்தால், அவருக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும். ஒரு மேடைப் பேச்சு அல்ல. ஒவ்வொரு முறை ஒரு அமைச்சர் ஆதாரமின்றி ஊழல் என்று சொல்லும்போது, உண்மையான புகார்தாரர்களின் குரல் மெலிகிறது. இன்னும் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்லி முடிக்கிறேன். இந்தக் குற்றச்சாட்டு எப்போது வந்தது என்பதைக் கவனியுங்கள். சட்டமன்றத்தில் சிவகாசி ஆய்வுகள் பற்றிய கேள்வி எழுந்த நேரத்தில். தென்னரசு ஒரு கேள்வி கேட்டார். உரிமம் பெற்ற ஆலைகள் ஏன் தொல்லைக்கு உள்ளாகின்றன? அதற்குப் பதில் ஒரு ஆய்வு அறிக்கை. ஒரு புள்ளிவிவரம். ஒரு நடைமுறை விளக்கம். அதற்குப் பதிலாக வந்தது ஒரு எதிர்க் குற்றச்சாட்டு. முந்தைய அரசு லஞ்சம் வாங்கியது. இதற்கு ஒரு பெயர் இருக்கிறது. கேள்வியை மாற்றுதல். ஒரு பிரச்சார ஆலோசகருக்கு இது முதல் பாடம். எதிரி ஒரு கடினமான கேள்வி கேட்டால், பதில் சொல்லாதே. இன்னும் பெரிய ஒரு குற்றச்சாட்டைச் சொல். மறுநாள் தலைப்புச் செய்தி மாறிவிடும். தேர்தலில் அது வேலை செய்யும். சட்டமன்றத்தில் அது வேலை செய்யாது. ஏனென்றால் அவையில் ஒரு பதிவு இருக்கிறது. அந்தப் பதிவு நிரந்தரம்.

கீர்த்தனா ஒரு பிரச்சார ஆலோசகராக ஆந்திராவில் தெலுங்கு தேசம் கட்சிக்காகப் பணியாற்றியிருக்கிறார். சந்திரபாபு நாயுடு அவர்களுடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றியதாக Business Standard பதிவு செய்கிறது. அவர் தெலுங்கு அறிந்தவர். இது ரகசியம் அல்ல. இது அவருடைய வாழ்க்கை வரலாற்றில் பெருமையாகச் சொல்லப்படும் ஒரு வரி. இப்போது இன்னொரு உண்மை. இன்று தமிழ்நாட்டின் தொழில் முதலீட்டுக்கான மிகப்பெரிய போட்டியாளர் ஆந்திரா. இது என் கருத்து அல்ல. பட்டியல் இதோ. தென் கொரிய காலணி நிறுவனம் Hwaseung, 1,720 கோடி ரூபாய் திட்டம், திருநெல்வேலியிலிருந்து ஆந்திராவின் குப்பத்திற்குச் சென்றது. Reliance-இன் 56,300 கோடி சோலார் பேட்டரி திட்டம் ஆந்திராவுக்கு. Royal Enfield-இன் 2,200 கோடி விரிவாக்கம் ஆந்திராவுக்கு. Mazagon Dock கப்பல் தளம், 15,000 முதல் 18,000 கோடி, ஆந்திராவுக்கு. DRDO-வுக்கு 600 ஏக்கர் ஆந்திராவில். Google-இன் 15 பில்லியன் டாலர் AI மையம் விசாகப்பட்டினத்தில். இந்த ஒவ்வொரு திட்டமும் தமிழ்நாட்டுக்கு வந்திருக்க வேண்டியவை. இங்கே நான் ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாகச் சொல்ல வேண்டும், ஏனென்றால் இதில் குழப்பம் வரக் கூடாது. இந்தத் திட்டங்களில் பல எங்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் நழுவியவை. அதை நாங்கள் மறுக்கவில்லை. அதற்கான பொறுப்பை நாங்கள் ஏற்கிறோம். Mazagon Dock விஷயத்தில் நிலம் ஒதுக்கீட்டில் தாமதம் இருந்தது. அது எங்கள் தவறு. மக்கள் அதற்காக எங்களைத் தண்டித்தார்கள். அதுதான் ஜனநாயகம். நான் கேட்பது வேறு. தமிழ்நாட்டின் தொழில் அமைச்சர் என்பவர் ஆந்திராவுடன் தினமும் போட்டியிடும் ஒரு பொறுப்பில் இருக்கிறார். சலுகைத் தொகுப்பு, நிலம், மின்சார விலை, ஒற்றைச் சாளர அனுமதி. இவை அனைத்தும் ரகசிய பேரப் பொருட்கள். ஒரு நிறுவனத்திற்கு தமிழ்நாடு என்ன தருகிறது என்பது ஆந்திராவுக்குத் தெரிந்தால், அவர்கள் ஒரு ரூபாய் அதிகம் தருவார்கள். அப்படி ஒரு பொறுப்பில் இருப்பவர், சில ஆண்டுகளுக்கு முன் அதே போட்டி மாநிலத்தின் ஆளும் கட்சிக்காகப் பணியாற்றியவர். 29 மே 2026 அன்று X தளத்தில் ஆந்திரா அமைச்சர் நாரா லோகேஷுடன் அவர் ஒரு பகிரங்க உரையாடல் நடத்தினார். ஆந்திரா ஆரோக்கியமான போட்டி தரும் என்று லோகேஷ் எழுதினார். அவர் நன்றி சொன்னார். இது ஒரு சாதாரண உரையாடலாக இருக்கலாம். நான் அதைக் குற்றமாகச் சொல்லவில்லை. இப்போது கவனமாகக் கேளுங்கள். இதுதான் இந்தப் பதிவின் மையம். நான் அவர் ஆந்திராவுக்குத் தகவல் கசிய விட்டார் என்று சொல்லவில்லை. அப்படி ஒரு ஆதாரம் இல்லை. இல்லாத ஒன்றை நாங்கள் சொல்ல மாட்டோம். அது அவரைப் பலப்படுத்தும், எங்களைத் தாழ்த்தும். நான் கேட்பது ஒரு நிர்வாக நடைமுறை. உலகின் எந்த ஜனநாயகத்திலும் ஒரு அமைச்சருக்கு முந்தைய தொழில் நலன்கள் இருந்தால், அவற்றை அறிவிக்க வேண்டும். இதற்குப் பெயர் declaration of interest. இது ஒரு அவமானம் அல்ல. இது ஒரு தரம். எனவே மூன்று கேள்வி. ஒன்று. உங்கள் ஆலோசனைப் பணியில் நீங்கள் பணியாற்றிய கட்சிகள், மாநிலங்கள், ஆண்டுகள் மற்றும் பொறுப்புகளின் முழுப் பட்டியலை வெளியிடுவீர்களா? இரண்டு. ஆந்திராவுடன் நேரடிப் போட்டி உள்ள ஒரு திட்டத்தின் சலுகை முடிவில் நீங்கள் விலகிக் கொள்வீர்களா, அல்லது கலந்து கொள்வீர்களா? உங்கள் recusal கொள்கை என்ன? மூன்று. உங்கள் துறையின் ரகசிய முதலீட்டுக் கோப்புகளை அணுகும் ஆலோசகர்களில் யாராவது முன்பு பிற மாநிலக் கட்சிகளுக்குப் பணியாற்றியவர்கள் இருக்கிறார்களா? இந்த மூன்றுக்கும் பதில் சொல்வது எளிது. ஒரு பக்கம் போதும். பதில் வந்தால் இந்தக் கேள்வி முடிந்தது. நாங்கள் அடுத்த விஷயத்திற்குப் போவோம். பதில் வராவிட்டால் அந்த மௌனமே ஒரு பதில். ஒரு முதலீட்டுப் போட்டி எப்படி நடக்கிறது என்பதை மக்கள் அறிய வேண்டும். அப்போதுதான் இந்தக் கேள்வியின் எடை புரியும். ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனம் இந்தியாவில் ஒரு ஆலை கட்ட முடிவு செய்கிறது. அது ஒரே நேரத்தில் நான்கைந்து மாநிலங்களுடன் பேசும். ஒவ்வொரு மாநிலமும் ஒரு தொகுப்பை முன்வைக்கும். எத்தனை ஏக்கர் நிலம், எவ்வளவு விலையில். மின்சாரம் யூனிட் எத்தனை ரூபாய், எத்தனை ஆண்டுக்குச் சலுகை. முத்திரைத் தாள் கட்டணச் சலுகை. SGST திரும்பப் பெறுதல். தொழிலாளர் பயிற்சி மானியம். அனுமதிக்கான காலக்கெடு. இந்தத் தொகுப்பு ஒரு ரகசிய ஆவணம். ஏனென்றால் ஒரு போட்டி மாநிலம் அதைப் பார்த்தால், அதைவிட ஒரு படி மேலே போவார்கள். இதுதான் நடைமுறை. இதில் மர்மம் எதுவும் இல்லை. உலகம் முழுவதும் இப்படித்தான். அதனால்தான் ஒரு தொழில் அமைச்சரின் முந்தைய தொழில் தொடர்புகள் முக்கியம். இது தனிப்பட்ட சந்தேகம் அல்ல. இது நிர்வாக நடைமுறை. பிரிட்டனில் ஒரு அமைச்சர் பதவியேற்றால் தன் முந்தைய நலன்களை ஒரு பதிவேட்டில் அறிவிக்க வேண்டும். அமெரிக்காவில் ஒரு அதிகாரி முந்தைய வாடிக்கையாளர் தொடர்பான முடிவுகளிலிருந்து விலகிக் கொள்ள வேண்டும். இதற்குப் பெயர் recusal. இது யாரையும் குற்றவாளி என்று சொல்வதில்லை. இது சந்தேகத்தையே எழாமல் தடுக்கிறது. கீர்த்தனா இந்தப் பட்டியலை இன்று வெளியிட்டால், இந்தக் கேள்வி இன்றோடு முடியும். அவருக்கும் அது நல்லது. வெளியிடாவிட்டால், ஒவ்வொரு முறை ஒரு திட்டம் ஆந்திராவுக்குப் போகும்போதும் இதே கேள்வி எழும். அது அவருக்கும் நல்லதல்ல, தமிழ்நாட்டுக்கும் நல்லதல்ல. ஒரு பக்க ஆவணத்தில் தீரும் விஷயம் இது. இந்தப் பதிவை முடிக்கும் முன் ஒரு விஷயம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். ஆந்திராவில் பணியாற்றியது ஒரு குற்றம் அல்ல. தெலுங்கு தெரிவது ஒரு குற்றம் அல்ல. ஒரு தமிழ்ப் பெண் வேறொரு மாநிலத்தில் வேலை பார்ப்பது ஒரு குற்றம் அல்ல. இப்படி ஒரு வாதத்தை யாராவது எழுப்பினால் நான் அதை எதிர்ப்பேன். அது குறுகிய மனப்பான்மை. அது தமிழ்நாட்டின் பண்பு அல்ல. தமிழர்கள் உலகம் முழுவதும் வேலை பார்க்கிறார்கள். சிங்கப்பூரில், மலேசியாவில், வளைகுடாவில், அமெரிக்காவில். அவர்கள் அங்கே வேலை பார்த்ததால் தமிழர் அல்லாதவர் ஆகிவிடுவார்களா? ஆகவே அவர் ஆந்திராவில் வேலை பார்த்தார் என்பதற்காக அவரைச் சந்தேகிக்கச் சொல்லவில்லை. நான் சொல்வது ஒரு நடைமுறை. அது பதவிக்கும் முந்தைய வாடிக்கையாளருக்கும் இடையிலான உறவைப் பற்றியது. ஒரு வழக்கறிஞர் ஒரு வழக்கில் இரு தரப்புக்கும் ஆஜராக முடியாது. ஒரு தணிக்கையாளர் தான் தணிக்கை செய்யும் நிறுவனத்தில் பங்கு வைத்திருக்க முடியாது. இது ஒழுக்கம் அல்ல. இது நடைமுறை. பட்டியலை வெளியிடுங்கள். கேள்வி முடியும்.

தேதிகள் பொய் சொல்லாது. இந்தப் பதிவில் நான் வேறு எதுவும் செய்யப் போவதில்லை. வெறும் தேதிகள். டிசம்பர் 2025. தமிழ்நாடு அரசுக்கும் HD Hyundai-க்கும் இடையே தூத்துக்குடி கப்பல் தளத்திற்கான புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகிறது. முதலமைச்சர் மு.க. ஸ்டாலின். தொழில் அமைச்சர் T.R.P. ராஜா. கீர்த்தனா அப்போது அரசியலில் இல்லை. 20 ஏப்ரல் 2026. HD Korea Shipbuilding, NSHIP-TN மற்றும் Sagarmala Finance Corporation இடையே முத்தரப்பு ஒப்பந்தம். TEFR முடிந்து DPR தயாரிப்பில் இருக்கிறது. இதை Economic Times Infra பதிவு செய்கிறது. 10 மே 2026. கீர்த்தனா பதவியேற்கிறார். 8 ஜூன் 2026. உல்சான் நகரில் HD Hyundai கப்பல் தளத்தை அவர் பார்வையிடுகிறார். புகைப்படங்கள். 4 பில்லியன் டாலர். 38,000 கோடி ரூபாய். 15,000 வேலைகள். ஒப்பந்தம் டிசம்பர். முத்தரப்பு ஏப்ரல். பதவி மே. பயணம் ஜூன். அவர் அந்தத் திட்டத்தைக் கொண்டு வரவில்லை. அவர் அந்தத் திட்டத்திற்குப் பின் வந்தார். ஒரு திட்டத்திற்கு உரிமை கோர மூன்றில் ஒன்றைச் செய்திருக்க வேண்டும். முதல் பேச்சுவார்த்தையைத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். நிலத்தை ஒதுக்கியிருக்க வேண்டும். சலுகைத் தொகுப்பை அங்கீகரித்திருக்க வேண்டும். மூன்றும் மே 2026-க்கு முன் முடிந்துவிட்டன. தெளிவாகச் சொல்கிறேன். ஒரு பேச்சுவார்த்தையைத் தொடர்வது ஒரு அமைச்சரின் கடமை. அதைச் செய்ததற்காக யாரும் அவரைக் குறை சொல்லவில்லை. ஆட்சி மாறினால் திட்டங்கள் நிற்கக் கூடாது. நாங்கள் கேட்பது ஒரு வார்த்தை வித்தியாசம். தொடர்ந்தேன் என்று சொல்லுங்கள். தொடங்கினேன் என்று சொல்லாதீர்கள். அந்த ஒரு வார்த்தையில்தான் ஒரு அரசாங்கத்தின் நேர்மை இருக்கிறது. இப்போது இன்னொரு எண்ணைப் பாருங்கள். அந்த 15,000 வேலைகள் எப்போது வரும்? ஒரு கப்பல் தளம் முழுமையாகச் செயல்பட நிலம், சுற்றுச்சூழல் அனுமதி, துறைமுக ஆழப்படுத்தல், dry dock, crane உள்கட்டமைப்பு, தொழிலாளர் பயிற்சி தேவை. குறைந்தது ஐந்து முதல் ஏழு ஆண்டுகள். அதாவது 2031 அல்லது 2033. தூத்துக்குடியில் இன்று ஒரு இளைஞன் ITI முடித்து வேலை தேடுகிறான். அவனிடம் 15,000 வேலை வருகிறது என்று சொன்னால், அவன் காத்திருப்பான். எத்தனை ஆண்டு காத்திருப்பான் என்று யாராவது அவனிடம் சொன்னார்களா? இதுதான் அரசியல் ஏமாற்று. வாக்குறுதி மீறல் அல்ல. காலவரிசை மீறல். இதே முறை மணப்பாறையிலும் தெரிகிறது. மணப்பாறை SIPCOT வளாகத்தில் சாலை, நீர், விளக்கு, 110-kV substation பணிகளை SIPCOT Revival Mission கீழ் முன்னெடுப்பதாக அவர் அறிவித்தார். முந்தைய ஆட்சியில் அவை நின்று போனவை என்றார். தி.மு.க-வின் K.N. நேரு பதிலளித்தார். அந்த நிலத்தைக் கையகப்படுத்தியதும் ஆரம்பப் பணிகளைச் செய்ததும் முந்தைய அரசுதான் என்றார். Revival. மறுமலர்ச்சி. அந்தச் சொல்லுக்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது. ஏற்கனவே ஏதோ ஒன்று இருந்தது. பரந்தூரிலும் இதே. ரத்து செய்யப்பட்ட விமான நிலையத்திற்காகக் கையகப்படுத்தப்பட்ட நிலத்தில் மாற்றுத் தொழில் திட்டங்களை ஆய்வு செய்வதாகச் சட்டமன்றத்தில் கூறினார். அந்த நிலத்தைக் கையகப்படுத்திய நடைமுறையைச் செய்தது யார்? அந்த ஆய்வின் அறிக்கை எங்கே? தூத்துக்குடியில் முதல் தகடு வெட்டப்படும் நாள் ஒன்று வரும். அன்று வாருங்கள். அன்று நாங்களே கைதட்டுவோம். அதுவரை ஒரு எளிய சோதனையைப் பயன்படுத்துங்கள். ஒவ்வொரு அறிவிப்புக்கும் மூன்று கேள்வி. இந்தத் திட்டத்தின் முதல் ஆவணம் எந்தத் தேதி? அந்தத் தேதியில் யார் ஆட்சியில் இருந்தார்கள்? இந்த அரசு அதற்குப் பிறகு புதிதாக என்ன சேர்த்தது? இந்த மூன்று கேள்வியைக் கேட்டால் ஒவ்வொரு அறிவிப்பும் தன்னைத்தானே பிரித்துக் காட்டும். எது உண்மையான புதிய வேலை, எது பழைய கோப்பின் மேல் ஒட்டப்பட்ட புதிய அட்டை என்று தெரியும். ஒரு முக்கியமான விஷயம். திட்டங்களைத் தொடர்ந்ததற்காக நாங்கள் இந்த அரசைக் குறை சொல்லவில்லை. மாறாக அது சரி. ஆட்சி மாறியதும் ஒரு திட்டத்தை நிறுத்துவது மக்களுக்குச் செய்யும் துரோகம். HD Hyundai பேச்சுவார்த்தையைத் தொடர்ந்ததற்காகவும், மணப்பாறை பணிகளை முன்னெடுத்ததற்காகவும் கீர்த்தனாவை நாங்கள் பாராட்டுகிறோம். எங்கள் ஆட்சியிலும் இதே கேள்வி எங்களுக்கு வந்திருக்கிறது. முந்தைய அரசு தொடங்கிய திட்டங்களுக்கு நாங்கள் உரிமை கோரியிருக்கிறோமா என்று கேட்டால், சில இடங்களில் ஆம். அது தவறு. அதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அதனால்தான் இந்த அளவுகோலை நான் இரு தரப்புக்கும் வைக்கிறேன். ஒரு அரசு ஒரு திட்டத்தை அறிவிக்கும்போது, அதன் காலவரிசையையும் சேர்த்து அறிவிக்க வேண்டும். முதல் MoU எப்போது. நிலம் எப்போது. கட்டுமானம் எப்போது. உற்பத்தி எப்போது. இந்த நான்கு தேதி இருந்தால் யாராலும் ஏமாற்ற முடியாது. தூத்துக்குடியில் இன்று ஒரு ITI பட்டதாரி இருக்கிறான். அவனுக்கு இருபத்திரண்டு வயது. 15,000 வேலை வருகிறது என்று கேட்டு அவன் காத்திருக்கிறான். அவன் முப்பது வயதாகும்போது அந்தத் தளம் தயாராகும். அதுவரை அவன் என்ன செய்வான்? அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்வதுதான் ஒரு தொழில் அமைச்சரின் வேலை. இதே கேள்வி தமிழ்நாடு முழுவதும் ஒலிக்கிறது. ஈரோட்டில் ஒரு நெசவாளி. திருப்பூரில் ஒரு தையல் தொழிலாளி. கோயம்புத்தூரில் ஒரு பட்டறை உரிமையாளர். ஓசூரில் ஒரு உதிரிபாக நிறுவனம். இவர்கள் யாரும் 38,000 கோடி ரூபாய் திட்டம் கேட்கவில்லை. இவர்கள் கேட்பது வேறு. மின்சாரக் கட்டணம். மூலப்பொருள் விலை. ஏற்றுமதி ஊக்கத்தொகை நிலுவை. வங்கிக் கடன். GST திரும்பப் பெறுதல் தாமதம். இவை எதுவும் ஒரு பத்திரிக்கை அறிக்கையில் அழகாக இருக்காது. இவை எதுவும் உல்சான் நகரப் புகைப்படம் போல இருக்காது. ஆனால் தமிழ்நாட்டின் உண்மையான தொழில் பொருளாதாரம் இதுதான். பெரிய ஆலைகளை விட அதிக மக்களுக்கு வேலை கொடுப்பது MSME துறை. இந்த 114 நாட்களில் MSME துறைக்கு என்ன அறிவிக்கப்பட்டது? TIIC வழியாக 500 நிறுவனங்களுக்கு 600 கோடி என்ற ஒரு அறிவிப்பு. அதற்கும் இன்னும் அரசாணை இல்லை. பெரிய எண்கள் மேடைக்கு. சிறிய தொழில்கள் காத்திருப்புக்கு.

ஒரு லட்சம் ரூபாய் பங்கு மூலதனம் கொண்ட ஒரு நிறுவனம், தமிழக அரசுடன் மேடையேறி முதலீட்டு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுகிறது. நிறுவனத்தின் பெயர் Lighthouse Green. பதிவு செய்யப்பட்டது நான்கே மாதங்களுக்கு முன். ஒரு லட்சம் ரூபாய். அது ஒரு இருசக்கர வாகனத்தின் விலை. இதைக் கண்டுபிடித்தவர் அரசியல் ஆய்வாளர் சுமந்த் ராமன். அவர் நிறுவனப் பதிவுகளைத் தேடினார். இப்போது ஒரு கேள்வி. மீதி 96 நிறுவனங்களை யார் தேடுவது? யாராலும் முடியாது. ஏனென்றால் அந்தப் பட்டியல் வெளியிடப்படவில்லை. 13 ஆகஸ்ட் 2026 மதுரையில் நடந்த வெற்றி தமிழ்நாடு முதலீட்டாளர் மாநாட்டில் 97 புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்கள். 67,542 கோடி ரூபாய். ஒரு லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட வேலைவாய்ப்பு. அந்த மாநாட்டுக்குள் ஊடகங்கள் அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஏன் என்பதை யோசியுங்கள். ஒரு முதலீட்டு மாநாட்டில் பத்திரிக்கையாளர்கள் என்ன செய்வார்கள்? கையெழுத்திடும் நிறுவனங்களின் பெயர்களைப் பதிவு செய்வார்கள். பின்னணியைத் தேடுவார்கள். Lighthouse Green போன்ற ஒரு பெயரை மறுநாள் முதல் பக்கத்தில் கொண்டு வருவார்கள். வெளியே நிறுத்தினால் அந்தச் சோதனை நடக்காது. முன்னாள் தொழில் அமைச்சர் தி.ரா.பா. ராஜா அந்தக் கணக்கைப் பிரித்தார். 97-ல் 24 மட்டுமே உண்மையான புதிய முதலீடு. மொத்த மதிப்பில் 23 சதவீதம். வேலைவாய்ப்பில் 15 சதவீதம். மீதம் 70 ஒப்பந்தங்கள் ஏற்கனவே இருந்த நிறுவனங்களின் விரிவாக்கம் அல்லது முந்தைய அரசின் pipeline. அதாவது 67,542 கோடியில் சுமார் 52,000 கோடி புதிய பணம் அல்ல. மொத்த எண்ணிலேயே ஒரு விரிசல் இருக்கிறது. Business Standard 67,542 கோடி என்கிறது. The Hindu 67,452 கோடி என்கிறது. தொண்ணூறு கோடி வித்தியாசம். காரணம் எளிது. அரசு அதிகாரப்பூர்வ MoU பட்டியலை அரசாணையாக வெளியிடவில்லை. தொண்ணூறு கோடி ரூபாயை யாராலும் சரிபார்க்க முடியாத ஒரு துறை இது. இதே வடிவம் இன்னொரு எண்ணிலும் தெரிகிறது. ஜூன் 2026-ல் அவர் ஒரு குற்றச்சாட்டைச் சொன்னார். முந்தைய ஆட்சியில் 25 திட்டங்கள், 3.3 லட்சம் கோடி ரூபாய், 2.03 லட்சம் வேலைவாய்ப்புகள் தமிழ்நாட்டை விட்டு வெளியேறின. Tata, Micron, Suzuki, JSW, Toyota போன்ற பெயர்களைக் குறிப்பிட்டார். அதோடு ஒரு வாக்குறுதியும் கொடுத்தார். நிறுவனம் வாரியான விவரங்களைச் சட்டமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கத் தயார் என்றார். மூன்று மாதம் ஆகிவிட்டது. அந்தப் பட்டியல் இன்னும் வரவில்லை. 3.3 லட்சம் கோடி என்பது ஒரு மாநில வரவு செலவுத் திட்டத்தின் பெரும் பகுதி. அத்தனை பெரிய குற்றச்சாட்டுக்கு ஒரு அட்டவணை போதும். நிறுவனம், தொகை, பேச்சுவார்த்தை தேதி, வெளியேறிய தேதி, சென்ற மாநிலம், காரணம். ஆறு நெடுவரிசை, இருபத்தைந்து வரி. ஒரு நாள் வேலை. மூன்று மாதம் ஆகியும் வரவில்லை என்றால் ஒரே காரணம்தான். இப்போது கவனியுங்கள். ஒரே அமைச்சர். இரண்டு எண். ஒரே நடத்தை. புதிய முதலீட்டைச் சொல்லும்போது பட்டியல் இல்லை. பழைய இழப்பைச் சொல்லும்போதும் பட்டியல் இல்லை. ஒரு அரசாங்கம் தன் வெற்றியையும் எதிரியின் தோல்வியையும் ஒரே அளவுகோலால் மறைக்கிறது என்றால், அந்த அளவுகோல் என்ன? மேடை. இன்னும் ஒரு புள்ளி. 4 ஜூலை 2026 அன்று கோயம்புத்தூரில் முந்தைய அரசின் MoU-களில் 25 சதவீதம் மட்டுமே ground-ல் இறங்கியது என்றார். அந்த 25 சதவீதம் எந்தத் தணிக்கையிலிருந்து வந்தது? எதுவும் இல்லை. முந்தைய அரசுக்கு ஒரு அளவுகோலை உருவாக்கிவிட்டு, அதே அளவுகோலால் தன்னை அளக்க மறுப்பது எப்படி நியாயம்? ஒரு லட்சம் வேலைவாய்ப்பு என்ற எண்ணையும் பிரிக்க வேண்டும். இது மிக முக்கியம். அதில் எத்தனை நிரந்தர வேலை? எத்தனை ஒப்பந்தத் தொழிலாளர்? எத்தனை மறைமுக வேலை? மறைமுக வேலை என்பது ஒரு மதிப்பீடு. ஒரு ஆலை வந்தால் அதைச் சுற்றி தேநீர்க் கடை, ஆட்டோ, சிற்றுண்டி விடுதி வரும் என்ற கணக்கு. அது தவறல்ல. ஆனால் அது ஒரு உறுதி அல்ல. அதை நேரடி வேலையோடு கூட்டி ஒரே எண்ணாகச் சொல்வது ஏமாற்று. பல மாநிலங்கள் MoU கையெழுத்தான பன்னிரண்டு மாதங்களுக்குப் பின் ஒரு follow-up அறிக்கை வெளியிடுகின்றன. அதில் மூன்று நெடுவரிசை. எத்தனைக்கு நிலம் ஒதுக்கப்பட்டது. எத்தனைக்குக் கட்டுமானம் தொடங்கியது. எத்தனை ரத்தானது. இந்த அறிக்கையை வெளியிடுவீர்களா என்று கேட்கிறேன். இங்கே ஒரு விஷயம் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டது. அதைச் சொல்ல வேண்டும். ஒரு அரசு ஒரு எண்ணை வெளியிடும்போது அது ஒரு வாக்குறுதி மட்டும் அல்ல. அது ஒரு பொருளாதாரச் சமிக்ஞை. முதலீட்டாளர்கள் அதைப் படிக்கிறார்கள். வங்கிகள் படிக்கின்றன. மதிப்பீட்டு நிறுவனங்கள் படிக்கின்றன. ஒரு மாணவன் எந்தப் படிப்பைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்று முடிவு செய்யக்கூட அதைப் படிக்கிறான். ஒரு மாநிலம் தொடர்ந்து பெரிய எண்களை அறிவித்துவிட்டு அவற்றை நிறைவேற்றாமல் போனால், முதலீட்டாளர்கள் அந்த மாநிலத்தின் எண்களை நம்புவதை நிறுத்திவிடுவார்கள். அதுதான் உண்மையான ஆபத்து. ஒரு அரசு மிகைப்படுத்துவது ஒரு பிரச்சினை. ஒரு மாநிலத்தின் நம்பகத்தன்மை போவது அதைவிடப் பெரிய பிரச்சினை. அதைத் திரும்பப் பெற பத்தாண்டுகள் ஆகும். தமிழ்நாடு பல பத்தாண்டுகளாகக் கட்டி எழுப்பியது இந்த நம்பகத்தன்மை. இதை ஒரு மாநாட்டு விளம்பரத்திற்காகச் செலவழிக்கக் கூடாது. ஒரு எளிய தீர்வை முன்வைக்கிறேன். இதை இன்றே செய்யலாம். ஒரு வெள்ளை அறிக்கை. மூன்று பகுதி. முதல் பகுதி. முந்தைய ஆட்சியில் வெளியேறியதாகச் சொல்லும் 25 திட்டங்கள். பெயர், தொகை, தேதி, சென்ற மாநிலம், காரணம். இரண்டாம் பகுதி. இந்த 114 நாட்களில் கையெழுத்தான 97 MoU-கள். பெயர், CIN, தொகை, வகை, நிலம் ஒதுக்கீட்டு நிலை. மூன்றாம் பகுதி. அடுத்த ஓராண்டில் எந்தத் திட்டம் எந்தத் தேதிக்குள் உற்பத்தி தொடங்கும். இதை வெளியிட்டால் நாங்கள் ஒரு வார்த்தை பேச மாட்டோம். அந்த ஆவணமே பேசும். வெளியிடாவிட்டால், நாங்கள் ஒவ்வொரு வாரமும் கேட்போம். இதில் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் புரிந்து கொள்ளுங்கள். இது அமைச்சரின் மேல் தனிப்பட்ட தாக்குதல் அல்ல. ஒரு அரசாங்கம் தன் எண்களைத் திறந்து காட்ட மறுக்கிறது என்றால், அது அந்த அரசாங்கத்தின் பிரச்சினை மட்டும் அல்ல. அது தமிழ்நாட்டின் பிரச்சினை.

சிவகாசியில் ஒரு பெண் காலை ஆறு மணிக்கு வேலைக்குக் கிளம்புகிறாள். அவள் ஒரு பட்டாசு ஆலையில் வேலை பார்க்கிறாள். அவள் கூலி நாள் கணக்கு. வேலை இருந்தால் காசு. ஆலை மூடினால் இல்லை. அவளைப் போல ஏழு லட்சம் பேர். நேரடி மற்றும் மறைமுக வேலைவாய்ப்பு. ஆண்டு விற்றுமுதல் சுமார் 6,000 கோடி ரூபாய். இந்தியாவின் மொத்த பட்டாசு உற்பத்தியில் 80 சதவீதத்திற்கும் அதிகம். இது கீர்த்தனாவின் சொந்தத் தொகுதி. அவருக்கு 68,709 வாக்கு கொடுத்த மண். அந்தத் தொழிலின் பாதுகாப்புச் சிக்கல் உண்மை. விபத்துகள் உண்மை. உயிரிழப்புகள் உண்மை. இறப்பவர்களில் பெரும்பாலோர் பெண்கள். ஒரு விபத்தில் ஒரு குடும்பம் அழிகிறது. எனவே ஆய்வு தேவை. கடுமையான ஆய்வு தேவை. தி.மு.க. அதை எப்போதும் ஆதரிக்கும். இதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் ஆய்வுக்கும் மிரட்டலுக்கும் இடையே ஒரு கோடு இருக்கிறது. ஆய்வு என்பது ஒரு நடைமுறை. முன்னறிவிப்பு. சரிபார்ப்புப் பட்டியல். எழுத்துப்பூர்வ கண்டுபிடிப்பு. திருத்தத்திற்கு அவகாசம். மறு ஆய்வு. உரிமம் புதுப்பித்தல். இது ஒரு தொழிலை உயர்த்தும். மிரட்டல் என்பது வேறு. திடீர் வருகை. காமிரா. மூடல். அவகாசம் இல்லை. இது ஒரு தொழிலைக் கொல்லும். 4 ஆகஸ்ட் 2026 அன்று முன்னாள் நிதி அமைச்சர் தங்கம் தென்னரசு ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தார். ஆய்வு என்ற பெயரில் உரிமம் பெற்ற, சட்டப்பூர்வமான உற்பத்தியாளர்களும் வியாபாரிகளும் குறிவைக்கப்படுகிறார்கள் என்றார். அவர் ஒரு முக்கியமான நேரத்தையும் சுட்டிக்காட்டினார். தீபாவளிக்கு முந்தைய உச்ச உற்பத்திக் காலத்தில் இந்த ஆய்வுகள் தீவிரப்படுத்தப்பட்டன. தீபாவளியைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள். சிவகாசியின் முழு ஆண்டு வருமானமும் அந்த இரண்டு மாதங்களில்தான் இருக்கிறது. அந்த நேரத்தில் ஒரு ஆலை பத்து நாள் மூடப்பட்டால், அது காலை ஆறு மணிக்குக் கிளம்பும் அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு ஆண்டு வருமானத்தின் பெரும் பகுதி. அவளுக்கு இழப்பீடு உண்டா? யார் கொடுப்பார்கள்? கீர்த்தனாவின் பதில் என்ன? தீவிபத்துகளுக்குப் பின் ஆய்வுகள் நடத்தப்பட்டன. 13 ஜூலைக்குள் முடிக்கப்பட்டன. 177 விதி மீறிய ஆலைகள். திருத்தம் செய்த பல ஆலைகள் மீண்டும் திறக்கப்பட்டன. அந்த ஆய்வு அறிக்கை இன்று வரை பொதுவெளியில் இல்லை. மொத்தம் எத்தனை ஆலை ஆய்வு செய்யப்பட்டன? என்னென்ன மீறல்? எத்தனை மூடப்பட்டன? எத்தனை நாள்? எத்தனை தொழிலாளர் வேலை இழந்தார்கள்? இந்த அறிக்கையை வெளியிட்டால் ஒரு விஷயம் தீரும். அதில் ஒவ்வொரு ஆலைக்கும் எழுத்துப்பூர்வ அறிவிப்பு அனுப்பப்பட்டது என்று இருந்தால் தென்னரசு தவறு. நாங்கள் ஒப்புக்கொள்வோம். இல்லை என்றால், ஏழு லட்சம் பேரின் வாழ்வாதாரத்துடன் ஒரு காணொளிக்காக விளையாடப்பட்டது. 30 ஜூலை அன்று தொழிற்சாலை safety mechanism அறிவித்தார். 31 ஜூலை அன்று Industrial Policy 2.0-க்கு LinkedIn-ல் கருத்து கேட்டார். ஒரு மாநிலத்தின் தொழில் கொள்கையை உருவாக்க LinkedIn ஒரு கருவி அல்ல. அதற்குத் தொழிற்சங்கங்கள் இருக்கின்றன. MSME கூட்டமைப்புகள் இருக்கின்றன. மாவட்டத் தொழில் மையங்கள் இருக்கின்றன. இரண்டுக்கும் இன்று வரை அரசாணை இல்லை. சிவகாசி pyrotechnics common facility centre-க்கு 2 கோடி ரூபாய் DPR அறிவிக்கப்பட்டது. மையம் கட்டப்படவில்லை. அதன் அறிக்கை மட்டும் தயாராகிறது. இரண்டு கோடி ரூபாய் ஒரு அறிக்கைக்கு. அந்தப் பெண்ணின் நாள் கூலி முந்நூறு ரூபாய். தீபாவளிக்குப் பின் ஒரு எண் வெளியாகும். இந்த ஆண்டு சிவகாசியின் உற்பத்தி எவ்வளவு. அன்று நாங்கள் மீண்டும் கேட்போம். சிவகாசியைப் பற்றி இன்னும் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். ஏனென்றால் இது வெறும் ஆய்வுப் பிரச்சினை அல்ல. அந்தத் தொழில் பல ஆண்டுகளாக நெருக்கடியில் இருக்கிறது. பசுமைப் பட்டாசு விதிமுறைகள். நீதிமன்ற உத்தரவுகள். சீனப் பட்டாசு கடத்தல். மூலப்பொருள் விலை உயர்வு. காப்பீட்டுச் சிக்கல். தொழிலாளர் பற்றாக்குறை. இந்த ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு அரசுத் தீர்வு தேவை. ஒரு கொள்கை தேவை. ஒரு தொழில் அமைச்சர் அங்கே செய்ய வேண்டியது என்ன? பசுமைப் பட்டாசு தொழில்நுட்பத்திற்கு ஒரு பொது ஆய்வகம். சிறு உற்பத்தியாளர்களுக்கு பாதுகாப்பு உபகரண மானியம். தொழிலாளர்களுக்குக் காப்பீட்டுத் திட்டம். விபத்தில் இறப்பவர்களின் குடும்பங்களுக்கு உறுதியான இழப்பீட்டு நடைமுறை. NEERI-யுடன் சேர்ந்து புதிய கலவை சான்றிதழ். ஏற்றுமதி ஊக்குவிப்பு. இவற்றில் எத்தனை இந்த 114 நாட்களில் அறிவிக்கப்பட்டன? ஒரு DPR. இரண்டு கோடி ரூபாய்க்கு ஒரு அறிக்கை. அந்தத் தொழிலின் ஆண்டு விற்றுமுதல் 6,000 கோடி. அதற்கு ஒதுக்கப்பட்டது ஒரு அறிக்கைக்கான இரண்டு கோடி. இது ஒரு விகிதம். அதை மக்கள் பார்க்க வேண்டும். காலை ஆறு மணிக்குக் கிளம்பும் அந்தப் பெண்ணுக்குத் தெரிந்தது ஒன்று. அவளுடைய தொகுதியில் இருந்து ஒரு அமைச்சர் வந்திருக்கிறார். அறுபத்தொன்பது ஆண்டுகளில் முதல் முறை. அவள் நம்பினாள். அந்த நம்பிக்கைக்கு இதுவரை கிடைத்தது ஒரு காணொளி மற்றும் ஒரு ஆய்வு. அவள் கேட்பது ஒரு அரசாணை. இன்னும் ஒரு உண்மையைச் சொல்லி முடிக்க வேண்டும். இது எங்களுக்கும் பொருந்தும். சிவகாசியின் பிரச்சினைகள் இன்று நேற்று வந்தவை அல்ல. பல ஆட்சிகளாக அவை தீராமல் இருக்கின்றன. எங்கள் ஆட்சியிலும் அவை முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை. அதை நான் மறுக்கவில்லை. பாதுகாப்பு விதிமுறை, பசுமைப் பட்டாசு மாற்றம், தொழிலாளர் நலம். இவற்றில் இன்னும் நிறையச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கிறது. ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்க்க முயன்று தோற்பது ஒன்று. அந்தப் பிரச்சினையை ஒரு காணொளிக்கான பின்னணியாகப் பயன்படுத்துவது வேறு. சிவகாசியில் தேவைப்படுவது ஒரு தொடர் திட்டம். ஐந்து ஆண்டுக் கொள்கை. நிதி ஒதுக்கீடு. தொழில்நுட்ப ஆதரவு. இது ஒரு நாள் ஆய்வில் முடியாது. அமைச்சர் அந்தத் தொகுதியின் உறுப்பினர். அவருக்கு இந்தத் தொழிலின் ஒவ்வொரு தெருவும் தெரியும். அவர் நினைத்தால் அதைச் செய்ய முடியும். செய்வாரா என்பதுதான் கேள்வி. இதுவரை கிடைத்த ஆதாரம் நம்பிக்கை தரவில்லை.

நூற்று பதினான்கு நாட்களில் இரண்டு முறை, இந்த அமைச்சரை அவருடைய சொந்த அரசே தடுத்திருக்கிறது. இது எதிர்க்கட்சியின் குற்றச்சாட்டு அல்ல. இது பதிவு. முதல் முறை ஜூலை. 2 ஜூலை 2026. திருத்தங்கல் அரசு மகளிர் மேல்நிலைப்பள்ளி. தொழில்துறை அமைச்சர் ஒரு பள்ளிக்குச் செல்கிறார். ஒரு மாணவியிடம் ஆங்கிலத்தில் அவளுடைய தந்தையின் தொழில் பற்றிக் கேட்கிறார். அந்தக் குழந்தை தயங்குகிறது. ஆசிரியரிடம், இந்தக் குழந்தை ஒரு எளிய கேள்விக்குக் கூடப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை என்று சொல்கிறார். கடைசி வரிசை மாணவிகளின் ஆங்கிலம் பற்றியும் கருத்து சொல்கிறார். முதல் கேள்வி. தொழில்துறை அமைச்சர் ஏன் ஒரு பள்ளியில் மாணவிகளைத் தேர்வு செய்கிறார்? அவருடைய அரசாணை G.O. Ms. No.338, Public (Special.B), 16.05.2026. அதில் Industries மற்றும் Investment Promotion மட்டுமே இருக்கிறது. பள்ளிக் கல்வி இல்லை. தி.மு.க. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சல்மா National Commission for Protection of Child Rights-க்குப் புகார் அளித்தார். உதயநிதி ஸ்டாலின், அன்பில் மகேஷ் பொய்யாமொழி, சீமான், குழந்தை உரிமை ஆர்வலர்கள் விமர்சித்தார்கள். பிறகு முதலமைச்சர் அலுவலகமே அமைச்சர்களுக்கு ஒரு அறிவுறுத்தல் அனுப்பியது. தேவையற்ற பள்ளி ஆய்வுகளைத் தவிர்க்க வேண்டும். இதை The Hindu பதிவு செய்தது. பதவியேற்று ஐம்பத்து மூன்று நாட்களில் ஒரு அமைச்சர் தன் சொந்த முதலமைச்சர் அலுவலகத்தால் கடிவாளம் போடப்படுகிறார். இரண்டாவது முறை இன்று. சபாநாயகர். இரண்டுக்கும் இடையில் என்ன நடந்தது என்பதையும் பாருங்கள். 13 மே 2026. பதவியேற்று மூன்றே நாட்கள். மாற்றுத்திறனாளிகளைக் குறிப்பிட ஊனமுற்றோர் என்ற சொல். அதே நாள் மன்னிப்பு. 25 மே 2026. கோயம்புத்தூர் சூலூரில் பத்து வயது சிறுமி பாலியல் வன்கொடுமைக்குப் பின் கொல்லப்பட்ட வழக்கு. செய்தியாளர் சந்திப்பில் ஒரு காட்சி. விமர்சனம். அவர் அது திரிக்கப்பட்டது என்றார். ஜூன் 2026. விருதுநகரில் ஒரு பேனரில் மாவட்டப் பொறுப்பு அமைச்சர் ஜெகதீஸ்வரியை விட இவர் பெயர் முதலில். ஜெகதீஸ்வரி மேடையிலேயே பகிரங்கமாக ஆட்சேபித்தார். ஹிந்தியில் பேசியதற்கு விமர்சனம். அதை outreach என்று நியாயப்படுத்தினார். தமிழ்நாட்டில் மொழி ஒரு தேர்வு அல்ல. அது ஒரு போராட்டத்தின் விலை. 1965-ல் இந்த மண்ணில் உயிர்கள் விழுந்தன. மே 13. மே 25. ஜூன். ஜூலை 2. செப்டம்பர் 1. நூற்று பதினான்கு நாட்கள். ஐந்து சர்ச்சை. ஒரு CMO அறிவுறுத்தல். ஒரு சபாநாயகர் தலையீடு. இவற்றில் ஒன்று கூட ஊழல் அல்ல. ஒன்று கூடக் குற்றம் அல்ல. அதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் ஒரு வடிவம் தெரிகிறது. ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் ஒரு காணொளி இருக்கிறது. ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு காமிரா இருக்கிறது. பள்ளியில் காமிரா. ஆலையில் காமிரா. உல்சானில் காமிரா. மாநாட்டில் காமிரா, ஆனால் ஊடகம் உள்ளே இல்லை. இது தற்செயல் அல்ல. இது ஒரு தொழில். அவர் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கற்ற தொழில். பிரச்சாரத்தில் ஒரு காணொளி வெற்றி. ஆட்சியில் ஒரு அரசாணை வெற்றி. இந்த 114 நாட்களில் அவர் பெயரில் வெளியான அரசாணை எத்தனை? இரண்டு. G.O. 338, துறை ஒதுக்கீடு. G.O. 366, அமைச்சர்களின் மூப்புப் பட்டியல். இரண்டுமே அவரைப் பற்றியவை. அவருடைய கொள்கை பற்றியவை அல்ல. அறிவித்த ஒவ்வொரு தொழிற்பூங்காவுக்கும், சாலைக்கும், substation-க்கும், கடன் திட்டத்திற்கும் ஒரு அரசாணை எண் இருக்க வேண்டும். ஒன்று கூட இல்லை. இங்கே ஒரு நியாயத்தையும் சொல்ல வேண்டும். அவர் வேலை செய்யவில்லை என்று நான் சொல்லவில்லை. 1 ஆகஸ்ட் 2026 அன்று Guidance, SIPCOT, TIDCO, TIIC, TNPL, TANCEM மற்றும் TANSALT அதிகாரிகளுடன் FY27 மானியக் கோரிக்கை ஆய்வு நடத்தினார். Agnikul, Shree Cement, RGE, Sify மற்றும் American Chamber of Commerce பிரதிநிதிகளுடன் ஆலோசித்தார். இவை ஒரு அமைச்சரின் இயல்பான வேலை. அதைச் செய்திருக்கிறார். அதை நான் பாராட்டுகிறேன். ஆனால் அந்த ஆய்வுகளின் முடிவு என்ன? எந்த நிறுவனத்திற்கு எவ்வளவு ஒதுக்கப்பட்டது? என்ன இலக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்டது? எதுவும் வெளியாகவில்லை. ஒரு கூட்டம் நடத்துவது வேலை அல்ல. அந்தக் கூட்டத்தின் முடிவு ஒரு ஆவணமாக மாறுவதுதான் வேலை. இதுதான் இந்த அரசின் அடிப்படைப் பிரச்சினை. செயல்பாடு இருக்கிறது. விளைவு இல்லை. நடவடிக்கை இருக்கிறது. ஆவணம் இல்லை. ஒரு பிரச்சாரத்தில் அது போதும். ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய பதிவு. ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு புதிய நிகழ்வு. தேர்தல் நாள் வரை அதைத் தொடர்ந்தால் வெற்றி. ஆட்சி அப்படி அல்ல. ஆட்சிக்கு ஒரு நினைவு இருக்கிறது. ஐந்து ஆண்டு கழித்து மக்கள் கேட்பார்கள். என்ன கலட்டுனீர்கள்? அன்று ஒரு காணொளியைக் காட்ட முடியாது. ஒரு கோப்பைத்தான் காட்ட வேண்டும். அவர் ஒவ்வொரு மேடையிலும் முதலமைச்சரைப் புகழ்கிறார். அது அவருடைய உரிமை. ஆனால் ஒரு அமைச்சரின் வேலை தலைவரைப் புகழ்வது அல்ல. மக்களுக்குக் கணக்கு சொல்வது. ஒரு விஷயத்தை நான் கவனித்தேன். அதைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். இந்த 114 நாட்களில் அவர் பேசிய ஒவ்வொரு உரையிலும் ஒரு பெயர் திரும்பத் திரும்ப வருகிறது. முதலமைச்சரின் பெயர். ஆனால் ஒரு பெயர் வரவே இல்லை. தொழிலாளியின் பெயர். ஒரு அமைச்சர் ஒரு தொழிலாளியைச் சந்தித்து, அவரது பெயரைச் சொல்லி, அவரது பிரச்சினையைப் பேசிய ஒரு பதிவு இந்த 114 நாட்களில் இல்லை. ஆலைக்குப் போனார். ஆய்வு செய்தார். காணொளி வெளியிட்டார். ஆனால் அந்த ஆலையில் வேலை பார்க்கும் ஒருவரின் குரல் அந்தக் காணொளியில் இல்லை. பள்ளிக்குப் போனார். மாணவியிடம் பேசினார். ஆனால் அது ஒரு உரையாடல் அல்ல. அது ஒரு தேர்வு. இதுதான் பிரச்சார அரசியலின் அடையாளம். மக்கள் ஒரு பின்னணி. கதையின் நாயகன் வேறு யாரோ. தமிழ்நாட்டு அரசியலில் இது புதிது. இங்கே தலைவர்கள் மக்களின் பெயரைச் சொல்லிப் பேசியிருக்கிறார்கள். அது ஒரு மரபு. அந்த மரபை மறந்தால் ஆட்சி நடத்த முடியாது.

இந்த த்ரெட்டை முடிக்கும் முன் ஒரு விஷயத்தைப் பதிவு செய்ய வேண்டும். இது எங்களுக்கே ஒரு அளவுகோல். கடந்த மாதங்களில் இந்த அமைச்சரைப் பற்றி சமூக ஊடகங்களில் ஒரு காணொளி பரப்பப்பட்டது. அது அவர் அல்ல. அது மலேசியாவில் வசிக்கும் வேறொரு பெண். வினோஷா ரவி. அந்தத் தாக்குதலால் தான் மனச்சோர்வுக்கு உள்ளானதாக அவரே பின்னர் சொன்னார். ஒரு பொய் பரப்பப்பட்டது. அதில் ஒரு அப்பாவிப் பெண்ணின் வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டது. தி.மு.க. அதில் இல்லை. எங்கள் ஐ.டி. பிரிவுச் செயலாளர் T.R.P. ராஜாவே அந்தப் பதிவுகளைக் கண்டித்தார். அரசியல் வேறுபாடு அடிப்படை நாகரிகத்தைக் குலைக்கக் கூடாது என்று சொன்னார். அது எங்கள் நிலைப்பாடு. இன்றும் அதுதான். இது ஒரு நல்ல மனது காட்டுவதற்காக அல்ல. இது கணக்கு. ஒரு பெண் அமைச்சரின் உடையை ஒரு பதிவாக்கினால், அவர் அதற்குப் பதில் சொல்லி அனுதாபம் பெறுவார். அன்று 97 MoU-களின் பட்டியல் மறக்கப்படும். Lighthouse Green மறக்கப்படும். 3.3 லட்சம் கோடி மறக்கப்படும். தாக்குதல் அவருக்கு ஒரு கவசம். நாங்கள் அந்தக் கவசத்தைக் கொடுக்க மாட்டோம். நாங்கள் கேட்பது நான்கு ஆவணம் மட்டுமே. ஒன்று. இன்று அவையில் சொன்ன லஞ்சக் குற்றச்சாட்டுக்கான ஐந்து சங்கங்களின் மின்னஞ்சல்கள். நாளை அவையில். அல்லது ஒரு FIR. இரண்டு. 97 MoU-களின் முழுப் பட்டியல். நிறுவனப் பெயர், CIN எண், தொகை, greenfield அல்லது brownfield, நிலம் ஒதுக்கீட்டு நிலை. ஒரு அரசாணையாக. மூன்று. முந்தைய ஆட்சியில் வெளியேறியதாகச் சொன்ன 25 நிறுவனங்களின் பெயர்கள். ஜூன் மாதம் கொடுத்த வாக்குறுதி. நான்கு. உங்கள் ஆலோசனைப் பணியில் நீங்கள் பணியாற்றிய கட்சிகள் மற்றும் மாநிலங்களின் பட்டியல், மற்றும் ஆந்திராவுடன் போட்டியிடும் திட்டங்களில் உங்கள் recusal கொள்கை. நான்கு ஆவணம். நான்கு நாள் வேலை. இவற்றில் எதுவும் அவருடைய தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பற்றியது அல்ல. எதுவும் அவருடைய குடும்பம், உடை, தோற்றம், வயது பற்றியது அல்ல. இது வேண்டுமென்றே. ஒரு அரசியல்வாதியை அவருடைய பதவியின் மேல் மட்டுமே கேள்வி கேட்க வேண்டும். அதுதான் திராவிட இயக்கத்தின் மரபு. அதுதான் வலிமை. முடிக்கும் முன் ஒரு படம். கோவிலாங்குளம் என்ற கிராமத்திலிருந்து ஒரு பெண் புறப்பட்டு, தமிழ் வழி அரசுப் பள்ளியில் படித்து, புள்ளியியல் முதுகலை முடித்து, மூன்று மாநிலங்களில் மூன்று முதலமைச்சர்களுக்குப் பிரச்சாரம் செய்து, முப்பது வயதில் தமிழ்நாட்டின் தொழில் அமைச்சரானார். அது ஒரு அசாத்தியமான பயணம். அந்தப் பயணத்தில் அவர் ஒரே ஒரு விஷயத்தைக் கற்கவில்லை. ஒரு தொழிற்சாலையை எப்படிக் கட்டுவது. பிரச்சாரம் நம்பிக்கையை விற்கிறது. ஆட்சி பொருளை ஒப்படைக்கிறது. சிவகாசியில் காலை ஆறு மணிக்குக் கிளம்பும் அந்தப் பெண்ணுக்கு நம்பிக்கை தேவையில்லை. வேலை. கடைசியாக ஒரு உறுதி. இந்த த்ரெட்டில் நான் எழுதிய ஒவ்வொரு எண்ணும் ஒரு பொது ஆவணத்திலிருந்து வந்தது. தேர்தல் ஆணையத்தின் முடிவு. தமிழ்நாடு அரசிதழ். ADR-இன் அமைச்சர்கள் ஆய்வு. MyNeta பிரமாணப் பத்திரம். சட்டமன்றப் பதிவுகள். The Hindu, New Indian Express, Business Standard, BusinessLine, The Federal, Economic Times Infra, ThePrint, Deccan Herald. ஒரு எண்ணையும் நான் கற்பனை செய்யவில்லை. ஒரு குற்றச்சாட்டையும் ஊகிக்கவில்லை. அவருடைய பிரமாணப் பத்திரத்தில் குற்றவியல் வழக்குகள் பூஜ்ஜியம் என்று இருப்பதையும் நானே எழுதியிருக்கிறேன். இதை ஏன் வலியுறுத்துகிறேன்? ஏனென்றால் அதுதான் வித்தியாசம். இன்று அவையில் ஒரு அமைச்சர் ஆதாரமின்றி ஒரு லஞ்சக் குற்றச்சாட்டைச் சொன்னார். சபாநாயகரே அவரைத் தடுத்தார். நாங்கள் அப்படிச் செய்ய மாட்டோம். நாங்கள் ஆவணத்தோடு வருவோம். ஒரு எதிர்க்கட்சியின் பலம் அதன் கோபத்தில் இல்லை. அதன் ஆதாரத்தில் இருக்கிறது. கோபம் ஒரு நாள் செய்தி. ஆதாரம் ஒரு ஆட்சியை மாற்றும். இந்த நான்கு ஆவணங்களுக்கும் பதில் வரும் வரை நாங்கள் கேட்டுக்கொண்டே இருப்போம். நாளை கேட்போம். அடுத்த வாரம் கேட்போம். தீபாவளிக்குப் பின் சிவகாசி உற்பத்தி எண் வரும்போது கேட்போம். அடுத்த கூட்டத்தொடரில் கேட்போம். நூற்று பதினான்கு நாட்கள் முடிந்தன. இன்னும் நாற்பத்தைந்து மாதங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு நாளும் நாங்கள் இதே கேள்வியைக் கேட்போம். எத்தனை தொழிற்சாலை? எத்தனை வேலை? எந்த அரசாணை? இந்த மூன்று கேள்வியை நீங்களும் கேளுங்கள். அடுத்த முறை தொழில் அமைச்சர் ஒரு எண்ணைச் சொல்லும்போது, கைதட்டுவதற்கு முன் ஒரு நிமிடம் நில்லுங்கள். அது MoU-வா, ஆலையா? அது எதிர்பார்க்கப்படும் வேலையா, கிடைத்த வேலையா? அது அறிவிப்பா, அரசாணையா? இந்த மூன்று கேள்வியைக் கேட்கும் ஒரு சமூகத்தை யாராலும் ஏமாற்ற முடியாது. நான் இதை ஒரு கட்சிக்காக மட்டும் சொல்லவில்லை. நாளை நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால், இதே மூன்று கேள்வியை எங்களிடமும் கேளுங்கள். அதுதான் ஜனநாயகம்.