திருவொற்றியூர் ஆதிபுரீஸ்வரர் கோயில் ராஜேந்திரசோழன்

 திருவொற்றியூர் கோயிலுக்கு வந்த மூன்றாம் குலோத்துங்கன்

சென்னையில் இருந்தாலும், நிர்வாக ரீதியாக திருவொற்றியூர் (கோயில்) ,திருவள்ளூர் மாவட்டம், மாதவரம் வட்டத்தில் அமைந்திருக்கிறது. திரு ஒற்றியூர், ஆதிபுரி என்று முற்காலத்தில் அழைக்கப்பட்டது ஊர்.

இங்குள்ள ஆதிபுரீஸ்வரர் கோயில், ஆரம்பத்தில் செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட கோயிலாக இருந்துள்ளது. இதை இராஜேந்திர சோழன் கற்கோயிலாக மாற்றி அமைத்துள்ளார். இரவி என்னும் சிற்பி இக்கோயிலைக் கட்டினார். அவருக்கு ‘ராஜேந்திரசோழன் பெருந்தச்சன்’ என்னும் பட்டப்பெயர் கொடுக்கப்பட்டது. திருவெம்பாவை, தேவார திருப்பதிகங்கள் தினமும் ஓதுவதற்கு அறுபது வேலி நிலத்தையும் தானமாக வழங்கினார்.

திருச்சுற்று மாளிகை

கருவறையை அடுத்துள்ள முதல் பிரகாரம் திருச்சுற்று மாளிகை என்று அழைக்கப்படுகிறது. இந்த மாளிகைச் சுற்றிலும் சுவரின் வலப்பக்கம் அதன் அடிப்புறத்தில் இருந்து மேற்பகுதி வரை பழங்கால கல்வெட்டுகள், வரிசையாக எண்ணெய் படிந்து காணப்படுகின்றன. இந்தத் தூண்கள் அனைத்தும் உருளை வடிவில் உள்ளன. அந்த உருளைகளிலும் கல்வெட்டுகள் உள்ளன. ஒரு பெரிய நாவலின் அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களைப் போல், எங்கு பார்த்தாலும் எழுத்துப் பொறிப்புகளாய்த் தெரிகின்றன.

இந்தக்கோயிலில், தான் என்னென்ன சிலைகள் எடுத்தேன் என்ற விவரத்தையும் இராஜேந்திர சோழன் குறிப்பிட்டுள்ளார். கோயிலில் உள்ள வியாக்கிரண தான மண்டபத்தில் பாணினி இலக்கணம் (சமஸ்கிருத இலக்கணம்) சொல்லித் தரப்பட்டது. இங்கே அமர்ந்து அதிகாரிகள் கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்தனர். பிரச்சினைகளுக்குத் தீர்வு காணப்பட்டது.

இராஜேந்திர சோழன், பல ஊர்களை இந்தக் கோயிலுக்கு தானமாக வழங்கினார். நிலத்தில் இருந்து வரும் வருமானத்தில் கோயிலுக்குத் தேவையான செலவுகள் செய்யப்பட்டன. கங்கை படையெடுப்பின் போது, வடக்கிலிருந்து வந்த பக்தர்கள் குறித்தும் தகவல்கள் உள்ளன. அவர்களில் ஒருவர் ஆரிய அம்மை. இக்கோயிலுக்கு வந்து, இங்கேயே தங்கிப் பணிவிடைகள் செய்துள்ளார்.

தேவரடியார்கள் நியமனம்

நந்தவனத்தைப் பராமரிக்கவும், பூப்பறிக்கவும் தேவரடியார்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். அரிசி சுத்தம் செய்வது, விளக்குப் பிடித்துச் செல்வது, நாட்டியமாடுதல், கவரி வீசிச்செல்லுதல், மணியடித்தல், பூத்தொடுத்தல் போன்ற பணிகளை அப்பெண்கள் செய்தனர். நடனமாடிய பெண்கள் மூன்று வகையாகப் பிரிக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்கள் பதியிலார், தேவரடியார், இஷபத்தளியார். இவர்களுக்கு ஆண்டுக்கு எவ்வளவு நெல் கொடுக்க வேண்டும் என்ற செய்தியும் கல்வெட்டில் உள்ளது. கோயிலில் படையலுக்குச் சமைக்கும் உணவு தேவரடியார்களுக்கும் வழங்கப்பட்டது.

பிணக்கு

ஒரு முறை தேவரடியார்களுக்கு இடையே, வேலை செய்வதில் பிணக்குகள் தோன்றின. அதனால் அவர்கள் பணி செய்யாமல் பிரச்சினை செய்தனர். அதைத் தீர்த்து, யார் யார் என்னென்ன வேலை செய்ய வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தும் கல்வெட்டு ஆதிபுரீஸ்வரர் கோயிலின், முதல் பிரகாரத்தில் தெற்குச்சுவரில் வெட்டப்பட்டுள்ளது.

இவர்களுக்கிடையே ஏற்பட்ட மனவேற்றுமை பற்றி பொ.யு. 1338, 1368, 1371 ஆகிய ஆண்டுகளில் பதிவு செய்யப்பட்ட கல்வெட்டுகள் கூறுகின்றன. இந்தப் பிரச்சினை பல ஆண்டுகளாக நீடித்துள்ளது. கடைசியாக விஜயநகர மன்னர் இரண்டாம் ஹரிஹரர் காலத்தில் தீர்வு ஏற்பட்டுள்ளது. இதற்கு நம்பி கொங்கராயர் நடுவராக இருந்துள்ளார். ஊர் நாட்டார்கள் இதில் பங்கேற்றுள்ளனர்.

வீரராஜேந்திரன் மனைவி தன் குடும்பம் தழைக்கவும், மகனின் உடல் நிலை சரியாக வேண்டியும் கோயிலுக்கு நிலம் தானம் கொடுத்துள்ளார். இந்த நிலத்தில் இருந்து விளையும் தானியங்கள் திருப்பாவை, திருவெம்பாவை சொல்லித் தரும் ஆசிரியர்களுக்குச் செலவிடப்பட வேண்டும் என்றும் கல்வெட்டில் கூறப்பட்டுள்ளது.

பல்லவர், சம்புவராயர் காலத்து கல்வெட்டுகளும் உள்ளன.

வட்டப்பிடாரி நாச்சியார்

இந்தக் கோயிலை விரிவாக்கம் செய்தவர்கள், தானம் கொடுத்தவர்கள், பணி செய்தவர்கள், நடனமாடியவர்கள் போன்றவர்களின் பெயர்களும் கல்வெட்டுகளில் உள்ளன. உள் சுற்றை வலம் வரும்போது, வட்டப்பிடாரி நாச்சியார் என்னும் துர்க்கை கோயில் உள்ளது. இக்கோயிலுக்கு முன் ஒரு வட்ட வடிவக் கிணறு, பாறையினால் மூடப்பட்டுள்ளது. அதனால் மக்கள் இதை வட்டப்பாறை அம்மன் என்று பெயர் மாற்றி விட்டனர்.

இங்கு ராஜேந்திரன் மடம், குலோத்துங்க மடம், மண்ணைக்கொண்ட சோழன் மண்டபம், இராஜராஜன் மண்டபம், ராஜேந்திர சோழன் மண்டபம் எனப் பல பெயர்களில் மண்டபங்கள் இருந்துள்ளன. கோயில் பணியாளர்களாக நூற்று முப்பத்தொன்பது பேர் இருந்துள்ளனர்.

அருண்மொழி தேவன் நாழி

ஆதொண்ட மன்னன், புழல்(சிறை உள்ள பகுதி) கோட்டத்தை வென்றபோது, அங்கிருந்து பவழத் தூண்களையும், இரு வெண்கலத் தூண்களையும் இக்கோயிலில் கொண்டு வந்து நாட்டியுள்ளார். ஆனால் அவை தற்போது இல்லை. முதல் குலோத்துங்கன் காலத்தில் தினமும் ஐம்பது அடியார்களுக்கு அன்னதானம் வழங்கப்பட்டது. இதற்காகப் பனப்பாக்கம் என்னும் ஊர் ‘எழுத்தறிவார் நல்லூர்’ என்று பெயர் மாற்றப்பட்டு, நிவந்தமாக அளிக்கப்பட்டது. அருண்மொழி தேவன் நாழியில் நெய் அளக்கப்பட்டது.

தானம் கொடுக்கப்பட்ட ஊர்கள்

அம்பத்தூர், மணலி என்கிற சிம்மவிஷ்ணு சதுர்வேதி மங்கலம், வானவன்மாதேவி சதுர்வேதி மங்கலம், சுந்தரசோழன் சதுர்வேதி மங்கலம், கொரட்டூர் என்கிற பராந்தகசோழன் சதுர்வேதி மங்கலம், ஆதம்பாக்கம், சேத்துப்பட்டு போன்ற ஊர்களில் இருந்த நிலங்கள் கொடையாக இக்கோயிலுக்கு அளிக்கப்பட்டன. சிற்பம், இசை, நாட்டியம், வரலாறு, கட்டடக்கலை என அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய ஓர் இடமாக விளங்குகிறது திருவொற்றியூர் கோயில்.

இராசாதித்தன் இறப்பு

சோழ அரசர் பராந்தக சோழனின் மகன் இராசாதித்தன். சோழர்களுக்கும் ராஷ்டிரகூட மன்னர்களுக்கும் (கர்நாடகம்) இடையே அரக்கோணம் பக்கத்தில் உள்ள தக்கோலம் என்னும் ஊரில் போர் நடந்தது. இந்தப் போரில் இராசாதித்தன் சூழ்ச்சியால் கொல்லப்படுகிறார். யானை மீது அமர்ந்தபடியே அவர் உயிர் விட்டதால், ‘யானை மேல் துஞ்சிய தேவர்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார். போரில் தன் அரசன் இறந்த துயர் தாளாமல், அவரின் தளபதிகளில் ஒருவரான வெள்ளங்குமரன் காசிக்குச் சென்று துறவியானார். பின்னர் திருவொற்றியூர் ஆதிபுரீஸ்வரர் கோயிலுக்கு வந்து ‘சதுரானந்த பண்டிதன்’ என்ற பெயரில் தீட்சைப் பெற்றார். இந்த நிகழ்வை, இக்கோயிலில் உள்ள கல்வெட்டு ஒன்று கூறுகிறது. தன் தந்தையின் பெயரில் கடலூர் மாவட்டத்தில், வீரநாராயணன் (வீராணம் ஏரி) ஏரியைக் கட்டியவர்தான், போரில் இறந்த இந்தச் சோழ மன்னன் இராசாதித்தன். பராந்தக சோழனின் மற்றொரு பெயர்தான் வீரநாராயணன்.

மொகலாயர் படையெடுப்பு

மொகலாயர் படையெடுப்பின் போது கோயில் கருவறை சேதமடையாமல் இருக்க, அதைச் சுவர் எழுப்பி மூடி விட்டு, குவிமாடம் போல் ஓர் அமைப்பைப் பிரகாரத்தின் நடுவில் அமைத்திருக்கிறார்கள். அதில் சிறு சிலையை வைத்து, படையெடுப்பாளர்களை ஏமாற்றி இருக்கிறார்கள். அந்தக் குவிமாடம் இன்றும் உள்ளது.

கல்வெட்டு பதிக்கும் முறை

கோயிலில் எல்லோரும் வலது புறமாகச் சுற்றி வருவார்கள். ஆனால் அரசர்கள் இடது புறச் சுவரில் இருந்துதான் கல்வெட்டுகளைப் பதிக்க ஆரம்பிப்பார்கள். கீழ்வரிசை நிறைந்தவுடன் அடுத்தடுத்து வரும் மன்னர்கள் , அதற்கு மேல் உள்ள பகுதிகளில் பதிக்க ஆரம்பிப்பார்கள். செங்கல் சுவரில் கோயில் இருந்தாலும் அங்குள்ள கருங்கலில்தான் கல்வெட்டுகள் எங்காவது பதித்து வைப்பார்கள். எதையும் மாற்றாமல் எங்கேயும் எடுத்துப் போட்டு விடாமல், புதிதாகக் கோயிலை மாற்றி அமைக்கும் மன்னர்கள் கல்வெட்டுகளைப் பத்திரமாக அதே இடத்தில் பதித்து விடுவார்கள்.

கோயில் சுவர்களில் இடம்போதாமல், மண்டபத்தைத் தாங்கி நிற்கும் உருளைத் தூண்களில் கூடக் கல்வெட்டுகளைச் செதுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள் அரசர்கள். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் இருந்து, ஆங்கிலேயர் காலம் வரையிலான இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட கல்வெட்டுகள், மன்னர்களின் ஆணைகளையும் அதிகாரங்களையும் தானங்களையும் தாங்கியபடி, நின்றுகொண்டிருக்கின்றன.

மூன்றாம் குலோத்துங்கன் வருகை

சோழ அரசர்களின் மூன்றாம் குலோத்துங்கன் (பொ.யு. 1178-1218) திருவொற்றியூரில் நடந்த ஆனி மாத திருவிழாவிற்காக இங்கு வருகை புரிந்துள்ளார். தேவரடியார்கள் ஆடிய நடனத்தைப் பார்த்து ரசித்ததாக, ஒரு கல்வெட்டு கூறுகிறது. மூன்றாம் இராஜராஜ சோழனும் பொ.யு. 1235 ஆம் ஆண்டு, இங்கு வந்துள்ளார். அவர், நன்கு நடனமாடிய ஒரு நாட்டியப் பெண்ணிற்கு, 60 வேலி நிலத்தைக் கொடையாகக் கொடுத்துள்ளார். ‘தலைக்கோலி’ என்ற பட்டம் பெற்றவர் அந்தப் பெண். இந்தப் பட்டம் பெற்றவர்கள், அரசர்கள் முன் ஆடக்கூடியவர்கள்.

பாழாய்க் கிடக்கும் கல்வெட்டுகள்

ஒரு சில கல்வெட்டுகள், கோயில் நந்தவனத்தில் சிமெண்ட் பலகையில் பதித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன. ‘மக்கள் பார்வைக்குப் படாமல், இக்கல்வெட்டுகள் மட்டும் ஏன் மரங்களுக்கு மத்தியில் இருக்கின்றன?’ என்று கோயில் அதிகாரி ஒருவரிடம் கேட்கப்பட்டது.

‘2014 ஆம் ஆண்டு, கோயிலைப் புனரமைக்கும் போது, சில கல்வெட்டுகளை அதன் அருமை தெரியாமல், கட்டடப் பணி செய்தவர்கள் பெயர்த்து எடுத்து விட்டார்கள். பின்னர் அக்கல்வெட்டுகளின் முக்கியத்துவம் கருதி, இங்கு பதித்து வைக்கப்பட்டுள்ளன’ என்றார். போரில் பெற்றோரை இழந்து அநாதையாக விடப்படும் குழந்தைகளைப் போல, பறவை எச்சங்கள் நிறைந்த நந்தவனப் பகுதிக்குள் நின்று கொண்டிருக்கின்றன அந்தக் கல்வெட்டுகள். கோயில்களில் திருப்பணி செய்யும் போது, வரலாறு தெரிந்த ஆர்வலர்கள் அல்லது அதிகாரிகள் மேற்பார்வையில் நடந்தால், கல்வெட்டுகள் பாழாகாமல் பாதுகாக்க முடியும்.

இந்தியாவில் சரித்திரச் சான்றுகளுக்கு ஆதாரமாய் இருப்பவை கல்வெட்டுகள்தான். அதையும் இப்படி ஆங்காங்கே அலட்சியமாய் விட்டு விட்டால், பிறகு எங்கு போய் சான்றுகளைத் தேடுவது?

இ.எஸ்.லலிதாமதி