“ஆட்சியாளர்களை விமர்சித்தால் கைது செய்வதா?” — காவல்துறைக்கு சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அதிரடி அறிவுரை!
“ஆட்சியாளர்களை விமர்சிப்பது ஜனநாயகத்தின் ஒரு பகுதி!”
“சட்டம் ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க்கட்சிக்கும் பொதுமக்களுக்கும் ஒன்றுதான்!”
அரசியல் விமர்சனம், கருத்துச் சுதந்திரம், காவல்துறையின் நடுநிலைமை மற்றும் முன்ஜாமீன் தொடர்பாக சென்னை உயர்நீதிமன்றம் 02.11.2026 அன்று மிக முக்கியமான தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது.
இந்தத் தீர்ப்பில், அரசியல் பேச்சு கடுமையானதாகவோ, நாகரிகமற்றதாகவோ இருந்தாலும், அதற்காக மட்டும் ஒருவரைக் கைது செய்வது நியாயமாகாது என்று நீதிமன்றம் விளக்கியுள்ளது.
வழக்கின் பெயர்: D. Sudha v. State represented by the Inspector of Police, B-2 Esplanade Police Station, Broadway, Chennai
நீதிமன்றம்: சென்னை உயர்நீதிமன்றம்
வழக்கு எண்: Crl.O.P. No.30986 of 2026
CNR எண்: HCMA012564112026
தீர்ப்பு தேதி: 02.11.2026
நீதிபதி: Justice N. Ramesh
மனுதாரர்: D. Sudha
எதிர்மனுதாரர்: காவல் ஆய்வாளர், B-2 Esplanade காவல் நிலையம், சென்னை.
குற்ற எண்: Crime No.157/2026
பதிவு செய்யப்பட்ட சட்டப் பிரிவுகள்:
BNS பிரிவு 296(b)
BNS பிரிவு 352
BNS பிரிவு 353(1)(c)
மனு தாக்கல் செய்யப்பட்ட சட்டப்பிரிவு: BNSS, 2023 — பிரிவு 482 (முன்ஜாமீன்).
07.10.2026 அன்று சென்னை ராஜா அண்ணாமலை மன்றத்தில் நடைபெற்ற திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் நிகழ்ச்சி ஒன்றில், சென்னை மாநகராட்சி 95-வது வார்டு கவுன்சிலரும் அக்கட்சியின் மகளிர் அணி நிர்வாகியுமான சுதா உரையாற்றினார்.
அந்த உரையின்போது தமிழக முதலமைச்சரைப் பற்றி இழிவான மற்றும் அவதூறான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியதாகக் குற்றச்சாட்டு எழுந்தது.
அவரது உரையின் காணொளி சமூக ஊடகங்களில் பரவியது.
இதனைத் தொடர்ந்து, 19.10.2026 அன்று, தமிழக வெற்றிக் கழக நிர்வாகி ஒருவர் காவல்துறையில் புகார் அளித்தார்.
அதன் அடிப்படையில் சென்னை B-2 Esplanade காவல் நிலையத்தில் Crime No.157/2026 என்ற வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது.
காவல்துறையினர் BNSS பிரிவு 35(3)-ன் கீழ் ஆஜராகுமாறு அறிவிப்பு அனுப்பினர்.
இதையடுத்து, கைது செய்யப்படக்கூடும் என்ற அச்சத்தில் சுதா சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் முன்ஜாமீன் மனு தாக்கல் செய்தார்.
1. பேச்சு ஒரு தனிநபரை மட்டுமே குறிவைத்திருந்தது.
அந்த உரை ஒரு அரசியல் கட்சியின் தலைவரைப் பற்றியதாக இருந்ததே தவிர, எந்தச் சமூகத்தையோ, மதத்தையோ அல்லது குறிப்பிட்ட மக்கள் பிரிவையோ குறிவைக்கவில்லை.
2. வன்முறைக்குத் தூண்டுதல் இல்லை.
பேச்சில் யாரையும் வன்முறையில் ஈடுபடுமாறு அழைக்கவில்லை என்பதை நீதிமன்றம் கவனித்தது.
3. புகார் அளிப்பதில் 12 நாட்கள் இடைவெளி இருந்தது.
07.10.2026 அன்று பேச்சு நிகழ்ந்த நிலையில், 19.10.2026 அன்றுதான் புகார் அளிக்கப்பட்டது.
4. கைது செய்து விசாரிக்க வேண்டிய அவசியம் நிரூபிக்கப்படவில்லை.
பேச்சின் காணொளி, எழுத்துப்பதிவு மற்றும் பிற ஆவணங்கள் ஏற்கெனவே காவல்துறையிடம் இருந்தன.
5. மனுதாரர் வருத்தம் தெரிவித்திருந்தார்.
தனது பேச்சுக்காக மனுதாரர் பொதுவெளியிலும் பிரமாணப் பத்திரம் மூலமாகவும் வருத்தம் தெரிவித்திருந்ததை நீதிமன்றம் பதிவு செய்தது.
1. அரசியல் விமர்சனம் என்பது அடிப்படை உரிமை!
இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரிவு 19(1)(a)-ன் கீழ் கருத்துச் சுதந்திரம் பாதுகாக்கப்படுகிறது.
ஆட்சியாளர்களின் செயல்பாடுகளைக் கேள்வி கேட்பதும், விமர்சிப்பதும், எதிர்ப்பதும் ஜனநாயகத்தின் முக்கியமான அம்சங்களாகும்.
கடுமையான அரசியல் விமர்சனம் என்ற ஒரே காரணத்தால் குற்றவியல் நடவடிக்கை மேற்கொள்ள முடியாது.
2. விமர்சனத்திற்கும் வன்முறையைத் தூண்டுவதற்கும் வேறுபாடு உள்ளது!
ஒரு கருத்து பிறருக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காக மட்டும் அது குற்றமாகிவிடாது.
கருத்து வெளிப்பாடு சட்டப்பூர்வமான கட்டுப்பாடுகளுக்குள் வருகிறதா என்பதைத் தீர்மானிக்கும்போது, வன்முறைக்குத் தூண்டுதல் அல்லது பொது அமைதிக்கான நெருக்கமான, உண்மையான ஆபத்து போன்ற அம்சங்கள் முக்கியமானவை.
3. பொது பதவியில் இருப்பவர்கள் விமர்சனத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டும்!
முதலமைச்சர் உள்ளிட்ட பொதுப் பதவியில் இருப்பவர்களின் செயல்பாடுகள் பொதுமக்களின் விமர்சனத்திற்கு உட்பட்டவை.
அவர்களின் பதவியைக் காரணம் காட்டி அரசியல் விமர்சனத்தை முழுமையாகத் தடுக்க முடியாது.
4. BNS பிரிவு 296(b) — ஆபாச வார்த்தைகள் தொடர்பான குற்றம்
இழிவான அல்லது அவமதிப்பான வார்த்தைகள் பயன்படுத்தப்பட்டன என்பதற்காக மட்டுமே அவை சட்டரீதியாக ஆபாசமான வார்த்தைகளாகிவிடாது.
இந்த வழக்கில் பயன்படுத்தப்பட்ட வார்த்தைகள் நாகரிகமற்றவை என்றாலும், அவை ஆபாசக் குற்றத்தின் கூறுகளை முதற்கட்டமாக நிறைவேற்றுவதாகத் தெரியவில்லை என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.
5. BNS பிரிவு 352 — திட்டமிட்டு அவமதித்து பொது அமைதியைச் சீர்குலைக்கத் தூண்டுதல்
ஒருவரை அவமதித்தது மட்டுமே இந்தப் பிரிவின் கீழ் குற்றமாகாது.
அந்த அவமதிப்பு, சம்பந்தப்பட்ட நபரைப் பொது அமைதியை மீறும் செயலுக்குத் தூண்டும் நோக்கத்துடன் அல்லது அத்தகைய விளைவு ஏற்படும் அறிவுடன் செய்யப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
6. BNS பிரிவு 353(1)(c) — சமூகப் பிரிவுகளுக்கு இடையே குற்றச் செயல்களைத் தூண்டுதல்
இந்தப் பிரிவைப் பயன்படுத்துவதற்கு, ஒரு மக்கள் பிரிவு அல்லது சமூகத்தினர் மற்றொரு மக்கள் பிரிவு அல்லது சமூகத்தினருக்கு எதிராகக் குற்றம் செய்யத் தூண்டும் நோக்கம் அல்லது சாத்தியம் தொடர்பான சட்டக் கூறுகள் இருக்க வேண்டும்.
இந்த வழக்கில் இரண்டு அரசியல் கட்சிகளின் ஆதரவாளர்களுக்கு இடையிலான போட்டியை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு இந்தப் பிரிவைப் பயன்படுத்துவது முதற்கட்டமாகப் பொருத்தமற்றதாகத் தோன்றுவதாக நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.
7. அவதூறு குற்றத்திற்கு தனியான சட்ட நடைமுறை உள்ளது!
BNS பிரிவு 356 அவதூறு தொடர்பான குற்றத்தை வரையறுக்கிறது.
BNSS பிரிவு 222(2) முதல் 222(4) வரை, பொது பதவியில் இருப்பவரின் பொதுப்பணிகள் தொடர்பான அவதூறு குற்றச்சாட்டுக்கு அரசுத் தரப்பில் நடவடிக்கை மேற்கொள்வதற்கான சிறப்பு நடைமுறையை வகுக்கிறது.
அரசின் முன் அனுமதியுடன் அரசு வழக்கறிஞர் அமர்வு நீதிமன்றத்தில் எழுத்துப்பூர்வப் புகார் அளிப்பது உள்ளிட்ட பாதுகாப்பு நடைமுறைகள் உள்ளன.
அவதூறு தொடர்பான சட்ட நடைமுறைகளைத் தவிர்ப்பதற்காக, பொருந்தாத பொது அமைதிக் குற்றப் பிரிவுகளைப் பயன்படுத்தக்கூடாது என்று நீதிமன்றம் எச்சரித்தது.
8. BNSS பிரிவு 173(3) — ஆரம்பகட்ட விசாரணை!
குறிப்பிட்ட தண்டனை வரம்பிற்குள் வரும் குற்றங்களில், சட்டத்தின் நிபந்தனைகளுக்கு உட்பட்டு ஆரம்பகட்ட விசாரணை மேற்கொள்ளும் வாய்ப்பை BNSS பிரிவு 173(3) வழங்குகிறது.
கருத்து வெளிப்பாடு தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகளில் FIR பதிவு செய்வதற்கு முன்பு, இந்த நடைமுறையைப் பரிசீலிப்பது முக்கியம் என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.
9. கைது என்பது தண்டனை வழங்கும் கருவி அல்ல!
ஒருவர் மீது குற்றச்சாட்டு உள்ளது என்பதற்காக மட்டும் அவரைக் கைது செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை.
விசாரணைக்கு காவல் அவசியமா, ஆதாரங்களை அழிக்கும் ஆபத்து உள்ளதா, சாட்சிகளை மிரட்டும் சாத்தியம் உள்ளதா என்பன போன்ற காரணங்களை ஆராய வேண்டும்.
இந்த வழக்கில் காவலில் வைத்து விசாரிக்க வேண்டிய குறிப்பிட்ட காரணத்தை அரசுத் தரப்பு முன்வைக்கவில்லை என்று நீதிமன்றம் கண்டறிந்தது.
10. காவல்துறை அரசியல் நடுநிலையுடன் செயல்பட வேண்டும்!
ஆளுங்கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் எதிர்க்கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் சட்டம் ஒரே மாதிரியாகப் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும்.
காவல்துறை என்பது அரசின் நிரந்தர அமைப்பு; மாறிக்கொண்டிருக்கும் ஆட்சிக் கட்சியின் அமைப்பு அல்ல என்ற கருத்தை நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது.
இந்தத் தீர்ப்பின் மிக முக்கியமான அம்சம் இதுதான்.
மனுதாரர் இனிமேல் முதலமைச்சரைப் பற்றி பேசக்கூடாது என்ற வகையில் ஜாமீன் நிபந்தனை விதிக்க வேண்டும் என்ற அரசுத் தரப்பின் கோரிக்கையை நீதிமன்றம் ஏற்கவில்லை.
ஜாமீன் நிபந்தனைகள் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர் விசாரணைக்கு ஆஜராவதை உறுதிசெய்வதற்கும், ஆதாரங்கள் மற்றும் சாட்சிகளைப் பாதுகாப்பதற்கும், குற்றம் மீண்டும் நிகழ்வதைத் தடுப்பதற்கும் நியாயமான அளவில் இருக்க வேண்டும்.
சட்டப்பூர்வமான கருத்துச் சுதந்திரத்தை முழுமையாக முடக்கும் நிபந்தனையை ஜாமீனுக்கான விலையாக விதிக்க முடியாது.
மனுதாரர் தாமாகவே எதிர்காலப் பேச்சில் கவனமாக இருப்பதாக அளித்த உறுதிமொழியை நீதிமன்றம் பதிவு செய்தது. ஆனால் அதனை நீதிமன்றத்தின் ஜாமீன் நிபந்தனையாக மாற்றவில்லை.
1. Kedar Nath Singh v. State of Bihar — AIR 1962 SC 955
அரசுக்கு எதிரான கடுமையான விமர்சனத்திற்கும் வன்முறை அல்லது பொது ஒழுங்குச் சீர்குலைவைத் தூண்டும் பேச்சுக்கும் இடையிலான சட்ட வேறுபாடு.
2. Shreya Singhal v. Union of India — (2015) 5 SCC 1
Discussion, Advocacy மற்றும் Incitement ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான வேறுபாடு. கருத்து வெளிப்பாட்டிற்கான அரசியலமைப்புப் பாதுகாப்பு.
3. R. Rajagopal v. State of Tamil Nadu — (1994) 6 SCC 632
பொதுப் பதவியில் இருப்பவர்களின் பொதுச் செயல்பாடுகள் தொடர்பான விமர்சனம் மற்றும் கருத்து வெளிப்பாட்டின் பாதுகாப்பு.
4. Subramanian Swamy v. Union of India — (2016) 7 SCC 221
கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கும் அவதூறு தொடர்பான சட்டப்பூர்வக் கட்டுப்பாடுகளுக்கும் இடையிலான சமநிலை.
5. Javed Ahmad Hajam v. State of Maharashtra — 2024 INSC 187
அரசின் முடிவுகளை விமர்சிக்கும் உரிமையும் சட்டப்பூர்வமான எதிர்ப்புக் கருத்துகளை வெளிப்படுத்தும் உரிமையும்.
6. Imran Pratapgadhi v. State of Gujarat — 2025 INSC 410
சமூக ஊடகங்களில் வெளியிடப்பட்ட கருத்துகள் தொடர்பாகக் குற்றவியல் நடவடிக்கை மேற்கொள்ளும்போது அரசியலமைப்புச் சட்டப் பாதுகாப்புகளையும் BNSS நடைமுறைகளையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய அவசியம்.
7. S. Rangarajan v. P. Jagjivan Ram — (1989) 2 SCC 574
தொலைதூரமான அல்லது கற்பனையான ஆபத்தைக் காரணம் காட்டி கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.
8. Mohammed Zubair v. State (NCT of Delhi) — W.P.(Crl.) No.279 of 2022
கைது நடவடிக்கையைத் தண்டனை வழங்குவதற்கான அல்லது தொந்தரவு செய்வதற்கான கருவியாகப் பயன்படுத்தக்கூடாது.
9. Arnesh Kumar v. State of Bihar — (2014) 8 SCC 273
கைது நடவடிக்கையில் சட்டப்பூர்வத் தேவையையும் நடைமுறைப் பாதுகாப்புகளையும் பின்பற்ற வேண்டிய அவசியம்.
10. Satender Kumar Antil v. CBI — (2022) 10 SCC 51
தேவையற்ற கைது நடவடிக்கைகளைத் தவிர்ப்பது மற்றும் தனிநபர் சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பது தொடர்பான வழிகாட்டுதல்கள்.
மனுதாரர் சுதாவுக்கு சென்னை உயர்நீதிமன்றம் முன்ஜாமீன் வழங்கியது.
முக்கிய நிபந்தனைகள்:
அரசியல் விமர்சனம் அல்லது சமூக ஊடகக் கருத்து தொடர்பாகக் குற்றவியல் புகார் அளிக்கப்பட்டால், அந்தக் கருத்து சட்டப்படி குற்றத்தின் தேவையான கூறுகளை நிறைவேற்றுகிறதா என்பதை ஆராய வேண்டும்.
ஒருவர் மீது வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டதாலேயே அவரைக் கைது செய்வது கட்டாயமில்லை.
கைது நடவடிக்கையின் அவசியம், கருத்துச் சுதந்திரம், குற்றச்சாட்டின் தன்மை, விசாரணைக்கு ஒத்துழைப்பு ஆகியவை முக்கியமானவை.
அதே நேரத்தில், கருத்துச் சுதந்திரம் என்பது அவதூறு, வன்முறைக்குத் தூண்டுதல் அல்லது பிற சட்டவிரோதச் செயல்களுக்கு முழுமையான விலக்கு அல்ல.
இந்தத் தீர்ப்பு முன்ஜாமீன் மனுவில் வழங்கப்பட்டது. வழக்கின் குற்றச்சாட்டுகள் அனைத்தும் இறுதியாகத் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டதாகவோ, மனுதாரர் குற்றமற்றவர் என்று தீர்மானிக்கப்பட்டதாகவோ பொருள் கொள்ளக்கூடாது.
“ஆட்சியாளர்களை விமர்சிப்பது ஜனநாயகத்தின் ஒரு பகுதி!”
“விமர்சனத்தை எதிர்கொள்வதற்கு அரசியல் தலைவர்கள் பதில் அளிக்கலாம்; ஆனால் காவல்துறையின் கைது அதிகாரத்தை அரசியல் விமர்சனத்தை ஒடுக்கப் பயன்படுத்தக்கூடாது!”
“சட்டம் ஆளுங்கட்சிக்கும் எதிர்க்கட்சிக்கும் பொதுமக்களுக்கும் ஒன்றுதான்!”



No comments:
Post a Comment