அம்பேத்கர் சட்டங்கள் கூறும் ஆட்சி மொழி சட்டம்

இந்திய அரசியலமைப்பில் ஆட்சி மொழி (Official Language) குறித்த பிரிவுகள் மற்றும் வழிகாட்டுதல்களைப் பற்றிய விரிவான பதிவு இதோ:

இந்திய அரசியலமைப்பு: ஆட்சி மொழி மற்றும் சட்ட வழிகாட்டுதல்கள்

 

இந்தியாவின் பன்முகத்தன்மையை அங்கீகரிக்கும் வகையில், அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஆட்சி மொழிகள் குறித்து தெளிவான விதிகளை வகுத்துள்ளது. அரசியலமைப்பின் பகுதி XVII (Part XVII), சட்டப்பிரிவுகள் 343 முதல் 351 வரை இது குறித்து விரிவாகப் பேசுகின்றன.

1. ஒன்றியத்தின் ஆட்சி மொழி (அதிகாரப்பூர்வ மொழி)

மத்திய அரசின் நிர்வாகப் பணிகளுக்கான மொழியைப் பற்றி இப்பிரிவுகள் விளக்குகின்றன.

 * சட்டப்பிரிவு 343: ஒன்றியத்தின் ஆட்சி மொழி தேவநாகரி வரிவடிவத்திலான இந்தி ஆகும். இருப்பினும், அரசியலமைப்பு நடைமுறைக்கு வந்த 1950 முதல் 15 ஆண்டுகளுக்கு (1965 வரை) ஆங்கிலம் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று கூறப்பட்டது.

 * சட்டப்பிரிவு 344: ஆட்சி மொழி தொடர்பாகக் குடியரசுத் தலைவருக்குப் பரிந்துரை வழங்க ஒரு ஆணையத்தை (Commission) அமைக்க வழிவகை செய்கிறது.

2. வட்டார மொழிகள் (Regional Languages)

மாநிலங்களின் நிர்வாக மொழிகள் குறித்து இவை விளக்குகின்றன.

 * சட்டப்பிரிவு 345: ஒரு மாநிலத்தின் சட்டமன்றம், அந்த மாநிலத்தில் பேசப்படும் ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட மொழிகளையோ அல்லது இந்தியையோ அந்த மாநிலத்தின் ஆட்சி மொழியாகச் சட்டத்தின் மூலம் அங்கீகரிக்கலாம்.

 * சட்டப்பிரிவு 346: ஒரு மாநிலத்திற்கும் மற்றொரு மாநிலத்திற்கும் இடையே அல்லது மாநிலத்திற்கும் ஒன்றியத்திற்கும் இடையிலான தொடர்புகளுக்கான (Communication) மொழியைப் பற்றிக் கூறுகிறது.

 * சட்டப்பிரிவு 347: ஒரு மாநிலத்தில் வசிக்கும் மக்களில் கணிசமான பகுதியினர் பேசும் மொழியை, அந்த மாநிலம் முழுவதும் அல்லது ஒரு பகுதியில் அங்கீகரிக்கும் அதிகாரம் குடியரசுத் தலைவருக்கு உண்டு.

3. உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றங்களின் மொழி

நீதித்துறை மற்றும் சட்டவாக்க நடவடிக்கைகளுக்கான மொழிகள் இதில் அடங்கும்.

 * சட்டப்பிரிவு 348: நாடாளுமன்றம் சட்டத்தின் மூலம் வேறுவிதமாக ஏற்பாடு செய்யும் வரை, உச்ச நீதிமன்றம் மற்றும் உயர் நீதிமன்றங்களின் அனைத்து நடவடிக்கைகளும், சட்ட முன்வரைவுகள் (Bills) மற்றும் சட்டங்களின் உரைகளும் ஆங்கிலத்தில் மட்டுமே இருக்க வேண்டும்.

 * சட்டப்பிரிவு 349: மொழி தொடர்பான குறிப்பிட்ட சட்டங்களை இயற்றுவதற்கான சிறப்பு நடைமுறைகளை இது விளக்குகிறது.

4. சிறப்பு வழிகாட்டுதல்கள் (Special Directives)

மொழிக் சிறுபான்மையினரைப் பாதுகாக்கவும், மொழியை மேம்படுத்தவும் சில சிறப்பு விதிகள் உள்ளன.

 * சட்டப்பிரிவு 350: குறைகளைத் தீர்க்கக் கோரி வழங்கப்படும் விண்ணப்பங்களில் எந்த மொழியையும் பயன்படுத்த குடிமக்களுக்கு உரிமை உண்டு.

 * சட்டப்பிரிவு 350A: மொழிக் சிறுபான்மை குழந்தைகளுக்கு அவர்களின் தாய்மொழியில் தொடக்கக் கல்வி வழங்கப்படுவதை மாநிலங்கள் உறுதி செய்ய வேண்டும்.

 * சட்டப்பிரிவு 350B: மொழிக் சிறுபான்மையினருக்காக ஒரு சிறப்பு அலுவலரை (Special Officer) குடியரசுத் தலைவர் நியமிக்க வேண்டும்.

 * சட்டப்பிரிவு 351 (இந்தி மொழி வளர்ச்சி): இந்தி மொழியைப் பரப்புவதும், இந்தியாவின் கூட்டு கலாச்சாரத்தின் அனைத்து கூறுகளையும் வெளிப்படுத்தும் வகையில் அதை மேம்படுத்துவதும் ஒன்றிய அரசின் கடமையாகும்.

எட்டாவது அட்டவணை (Eighth Schedule)

இந்திய அரசியலமைப்பின் 8-வது அட்டவணையில் தற்போது 22 மொழிகள் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளன. தொடக்கத்தில் 14 மொழிகள் மட்டுமே இருந்தன. பின்னர் பல்வேறு சட்டத்திருத்தங்கள் மூலம் தமிழ் உட்பட பிற மொழிகள் சேர்க்கப்பட்டன.

> குறிப்பு: 2004-ம் ஆண்டு இந்திய அரசு "செம்மொழி" (Classical Language) எனும் புதிய வகைப்பாட்டை உருவாக்கியது. இதில் முதன்முதலில் செம்மொழித் தகுதியைப் பெற்ற மொழி தமிழ் ஆகும்.

> 

முக்கிய சட்டங்கள்

 * ஆட்சி மொழிச் சட்டம், 1963: 1965-க்குப் பிறகும் இந்தியுடன் ஆங்கிலம் காலவரையறையின்றித் தொடர இச்சட்டம் வழிவகை செய்தது.

இந்தத் தகவல்கள் உங்களுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன். இது குறித்து ஏதேனும் குறிப்பிட்ட பிரிவு அல்லது எட்டாவது அட்டவணையில் உள்ள 22 மொழிகளின் பட்டியல் பற்றி மேலும் விபரங்கள் வேண்டுமா?