எனது முன்னாள் முஸ்லிம் காதலி ஒரு மதரஸா ஆசிரியையாகப் பணியாற்றியவர். அவருடன் நான் ஒன்றரை ஆண்டுகள் காதல் உறவில் இருந்தேன். #SumitKumar
2015ஆம் ஆண்டு, தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் (RTI) மற்றும் அரசின் நலத்திட்டங்கள் தொடர்பாகப் பயிற்சி வகுப்பு நடத்துவதற்காக நான் சென்றிருந்தேன். அப்போது அவர் தனது சகோதரி மற்றும் சில நண்பர்களுடன் அங்கு வந்திருந்தார். அந்தக் காலகட்டத்தில் எனக்குத் தலைமுடி நீளமாக இருந்தது. தலையில் சிகையும் வைத்திருந்தேன். பார்ப்பதற்கு ஒரு பிராமணரைப் போலவே இருப்பேன்.இரண்டு மாதப் பயிற்சி முடிந்த பிறகு, அவரும் அவரது சகோதரியும் என்னைத் தொலைபேசியில் அழைத்து, "சார், RTI தொடர்பாக உங்களிடம் ஒரு விஷயம் கேட்க வேண்டும்" என்றார்கள்.
நான் அவரிடம், "எனது தொலைபேசி எண் உங்களுக்கு எப்படிக் கிடைத்தது?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "புனீத் ஜியிடம் இருந்து வாங்கினேன்" என்றார்.
அதன்பிறகு அவ்வப்போது நாங்கள் பேசத் தொடங்கினோம்.
அவர் அரபு மற்றும் பாரசீக மொழிகளில் முதுகலைப் பட்டமும் (Master's Degree), பி.எட். பட்டமும் பெற்றிருந்தார். போட்டித் தேர்வுகளுக்கும் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார். அதே நேரத்தில், மொராதாபாத்தில் உள்ள கே.ஜி.கே. கல்லூரியில் சட்டப்படிப்பான எல்.எல்.பி.யிலும் சேர்ந்திருந்தார்.
அந்தக் காலத்தில் பெண்களிடம் பேசுவதில் எனக்குப் பெரிய அனுபவம் கிடையாது. மிகவும் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவனாக இருந்தேன்.
ஒருமுறை அவரது கல்லூரியில் நாங்கள் சந்தித்தபோது, அவரது சகோதரியும் எங்களுடன் இருந்தார். அப்போதுகூட அவர் எனது கையைப் பிடித்தார். எனக்கு மிகவும் வெட்கமாக இருந்தது. ஆனால் அவரோ எந்தவிதத் தயக்கமும் இல்லாமல் மிகவும் தைரியமாகவும் இயல்பாகவும் இருந்தார்.
கே.ஜி.கே. கல்லூரியில் பலமுறை சந்தித்துப் பேசினோம். நீண்ட நேரம் விவாதித்தோம். ராம்பூரில் உள்ள ரஸா நூலகத்திலும் சந்தித்தோம்.
அங்கு செல்வதற்கு எனக்குச் சற்று தயக்கமாகவே இருக்கும். ஏனென்றால் அது முஸ்லிம்கள் பெரும்பான்மையாக வசிக்கும் பகுதி. இருப்பினும், ரஸா நூலகம் மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. அதன் பாதுகாப்புப் பணிகளை மத்திய தொழில்துறை பாதுகாப்புப் படையான CISF மேற்கொண்டு வந்தது.
பின்னர், அவர் எல்.எல்.பி. படித்துக் கொண்டிருந்தபோதே மதரஸா ஆசிரியையாகப் பணியமர்த்தப்பட்டார். ஆனால் அவர் என்னிடம் சொன்ன ஒரு விஷயம் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருந்தது.
அவர் என்னிடம் கூறினார்:
"சுமித், நான் மதரஸாவுக்கு தினமும் செல்வதில்லை. எனக்குப் பதிலாக வேறொரு பெண்ணை வேலைக்கு அமர்த்தியிருக்கிறேன். எனக்குப் பதிலாக அங்கு பாடம் நடத்துவதற்கு அவளுக்கு மாதம் ₹3,000 கொடுக்கிறேன். அவளும் மதரஸா தலைமை ஆசிரியருக்கு ₹2,000 கொடுக்கிறாள். அவர் எனது வருகைப் பதிவேட்டைச் சரியாகப் பராமரித்து விடுவார். அதனால் நான் வீட்டிலேயே வசதியாக இருந்துகொண்டு சம்பளத்தைப் பெற்றுக்கொள்கிறேன். ஆம், எப்போதாவது ஆய்வுக்கு யாராவது வந்தால் மட்டும் நானே நேரில் சென்றுவிடுவேன்."
இதைக் கேட்டதும் எனக்கு உண்மையிலேயே ஆச்சரியமாக இருந்தது.
நான் அவரிடம், "இது எப்படி சாத்தியம்? மதரஸாவும் அரசுப் பள்ளியைப் போலத்தானே செயல்பட வேண்டும்?" என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவர், "நீ ரொம்ப அப்பாவியாக இருக்கிறாய். எப்போதும் ஒரு லட்சிய உலகத்தில் வாழ்கிறாய், பேபி. இங்கே எல்லாவற்றையும் பணம் கொடுத்து சரிசெய்துவிட முடியும்" என்றார்.
எனக்கு இதெல்லாம் முற்றிலும் புதிதாக இருந்தது.
ஒருமுறை அவரிடம், "உன்னைச் சுற்றி இத்தனை முஸ்லிம் இளைஞர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் அழகாகவும், நன்கு படித்தவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். அப்படியிருக்கும்போது நீ ஏன் என்னுடன் பழகுகிறாய்?" என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவர், முஸ்லிம் இளைஞர்களைப் பிடிப்பதில்லை என்றும், அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொண்டால் விவாகரத்து, தகாத வார்த்தைகளால் திட்டுவது, குற்றச் செயல்களில் ஈடுபடுவது போன்ற பிரச்சினைகளைச் சந்திக்க நேரிடும் என்று பயப்படுவதாகவும் கூறினார்.
இப்போதெல்லாம் பல முஸ்லிம் இளைஞர்கள் திருமணத்திற்குப் புறம்பான உறவுகளில் ஈடுபடுகிறார்கள் என்றும், அது மனைவிக்குத் தெரியவந்தால் உடனடியாக விவாகரத்து செய்துவிடுகிறார்கள் என்றும் கூறினார்.
மேலும், இஸ்லாமியச் சட்டப்படி பெண்களுக்கு கணவரின் சொத்தில் எந்தப் பங்கும் கிடைப்பதில்லை என்றும், ஜீவனாம்சம் போன்ற உரிமைகளும் கிடைப்பதில்லை என்றும் அவர் கூறினார். நிக்காஹ் நடைபெற்று நிக்காஹ்நாமாவில் கையெழுத்திடும்போது நிர்ணயிக்கப்படும் மெஹர் தொகை மட்டுமே கிடைக்கும் என்றும், அதுவும் பெரும்பாலும் வெறும் ₹1 அல்லது ₹5,000 என்ற அளவில்தான் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது என்றும் கூறினார்.
அவர் அடிக்கடி ஒரு பழமொழியையும் சொல்வார்:
"நாங்கள் சலவைத் தொழிலாளியின் நாயைப் போன்றவர்கள். வீட்டுக்கும் சொந்தமில்லை; சலவை செய்யும் இடமான ஆற்றங்கரைக்கும் சொந்தமில்லை."
அதாவது, இரண்டு பக்கத்திலும் எங்களுக்கு உரிமையோ, அங்கீகாரமோ இல்லை என்பதுதான் அதன் பொருள்.
இந்துப் பெண்கள், முஸ்லிம் பெண்களைவிட அதிக சுதந்திரத்துடன் வாழ்கிறார்கள் என்றும் அவர் பலமுறை கூறியிருக்கிறார்.
உதாரணமாக, நான் அவரிடம் அடிக்கடி இப்படிச் சொல்வேன்:
"பாரு, தயவுசெய்து என்னைச் சந்திக்கும்போது புர்கா அணிந்து வராதே. யாராவது நம்மைப் பார்த்துவிட்டால் என்ன செய்வது? அது உனக்குப் பிரச்சினையாகிவிடும். உன் குடும்பத்தினருக்குத் தெரியவந்தால் பெரிய பிரச்சினை செய்வார்கள்."
ஆனால் அவர் ஒருபோதும் புர்கா அணியாமல் என்னைச் சந்தித்ததில்லை. ஒரு கட்டத்தில் அதைப் பற்றி அவரிடம் சொல்வதையே நான் நிறுத்திவிட்டேன்.
ஒருநாள் இரவு நாங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று அவர்,
"நீ மதம் மாறிவிடு. அப்போதுதான் நமது காதலுக்கு என் தந்தை சம்மதிப்பார்" என்றார்.
நான் அவரிடம், "நான் ஏன் மதம் மாற வேண்டும்? நாம் இருவரும் சிறப்புத் திருமணச் சட்டத்தின் (Special Marriage Act) கீழும் திருமணம் செய்துகொள்ளலாமே?" என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவர், தனது குடும்பத்தினர் அதற்கு ஒருபோதும் சம்மதிக்க மாட்டார்கள் என்றும், பெரிய பிரச்சினை செய்வார்கள் என்றும், வீட்டில் தன்னை மிகக் கடுமையாக அடிப்பார்கள் என்றும் கூறினார்.
நான் அவரிடம்,
"பார், நான் உன்னை இந்து மதத்திற்கு மாற வேண்டும் என்று ஒருபோதும் வற்புறுத்தியதில்லை. அதேபோல் நானும் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறப்போவதில்லை. அப்படியிருக்கும்போது நீ ஏன் என்னை மதம் மாறச் சொல்கிறாய்?" என்று கேட்டேன்.
அதற்கு அவர், நான் இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறினால் மட்டுமே தனது தந்தை எங்கள் திருமணத்திற்குச் சம்மதிப்பார் என்றார்.
மேலும், முஸ்லிம் அல்லாதவர்களுக்கு ஜன்னத்தில் இடமில்லை என்பதால், நான் ஜன்னத்தை அடைய வேண்டும் என்று விரும்புவதாகவும் கூறினார்.
"ஒவ்வொரு மனைவியும் தனது கணவர் ஜன்னத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்றுதானே விரும்புவாள்?" என்றும் அவர் சொன்னார்.
இதுபோன்ற உரையாடல்கள் எங்களுக்குள் பலமுறை நடந்தன. நாளடைவில் நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசுவதைப் படிப்படியாக நிறுத்திக்கொண்டோம்.
பின்னர் அவருக்கு நிக்காஹ் முறையில் திருமணம் நடைபெற்றது.
அவருக்கு ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்த பிறகு, வேறொரு பெண்ணுடன் தொடர்பில் இருந்த அவரது கணவர் அவரை விவாகரத்து செய்துவிட்டார்.
எந்த விஷயம் நடக்கக்கூடாது என்று அவர் மிகவும் பயந்தாரோ, அதுவே இறுதியில் அவரது வாழ்க்கையில் நடந்துவிட்டது. இதை நினைக்கும்போது எனக்கு உண்மையிலேயே மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது.
இப்போதும் அவர் தனியாகத்தான் வாழ்ந்து வருகிறார்.
நாங்கள் ஆண்டுக்கு ஒருமுறை அல்லது எப்போதாவது பேசிக்கொள்வோம். ஆனால் இப்போது எங்களது உரையாடல்கள் உடல்நலம் மற்றும் குடும்பம் தொடர்பான விஷயங்களுடன் மட்டுமே நின்றுவிடுகின்றன.
கடைசியாக நாங்கள் பேசியது அவரது சகோதரியின் திருமணத்தின்போதுதான்.
அவர் இன்னமும் மதரஸாவில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். அதே நேரத்தில் தனது மகளையும் வளர்த்து வருகிறார்.
No comments:
Post a Comment