"புதுசா வந்த விநாயகர்" என்று தொடங்கி ஶ்ரீ வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் சுவாமி மடமடவென்று பேசிச்செல்லும் தெய்வநிந்தனை ஆடியோவைக் கேட்கநேர்ந்தது. தென்கலை வைணவர்களாக இல்லாத பல பக்தர்களும், ஆன்மீக ஆர்வலர்களும் அவர்மீது மரியாதை வைத்துள்ளனர், அவரது வாட்ஸப் குழுக்களிலும் இணைந்துள்ளனர் என்பதை அவர் கட்டாயம் அறிந்தே இருப்பார். ஆயினும் ஏன் இப்படிப் பேசினார் என்பது அவருக்கே வெளிச்சம். தனது வைணவக் குறுங்குழுவின் உள்வட்டங்களுக்காக மட்டும் என்று எண்ணி அவர் பேசியது பொதுவிலும் பரவி, விவாதப் பொருளாகவும் ஆகிவிட்டது. அந்தப் பேச்சு பலரைப் போல எனக்கும் வருத்தமளித்தது. எனவே இந்தப் பதிவு.
சம்பிரதாயப் பிடிப்பை வலியுறுத்துவது தான் நோக்கம் என்றால் "மறந்தும் புறந்தொழா மாந்தர்" "தேவதாந்தர பஜனம் மகா பாபம்" போன்ற ஶ்ரீவைஷ்ணவ ஆசாரியர்களின் கூற்றுக்களையே அழுத்தமாக பல்வேறு விதங்களில் அவர் இன்னொரு முறை புகட்டியிருக்கலாம். பிள்ளையாரைப் பற்றிய நிந்தனை தேவையில்லாதது.
மேலும், "புராணங்களில் விநாயகரைப் பற்றி எதுவுமே இல்லை, அவர் எங்கிருந்தோ புதிகாக வந்தார்" என்றெல்லாம் அதீதமாக பேசுவதற்கு முன்பு, பாரதநாட்டில் இன்று உள்ள பல பாரம்பரியமான சமய மரபுகள் விநாயக வழிபாட்டை செய்கிறார்களே என்பது பற்றி அவர் யோசித்திருக்கலாம். சுவாமியின் பேச்சு வந்தவுடனேயே நண்பர் Gowtham Kalidass 4-5 மகாபுராணங்களில் உள்ள விநாயகர் குறிப்புகளை உடனே எடுத்துப் போட்டு பதிவு எழுதிவிட்டார். இத்தனைக்கும் அவர் சாஸ்திர பண்டிதர் கூட அல்ல, தொழில்நுட்பத் துறையில் பணிபுரியும் ஆன்மீக ஆர்வம் கொண்ட இளைஞர், சைவர். பேச்சைத் தயாரிக்கும் முன்பு சற்று கலந்தாலோசித்திருந்தால், தமிழ்நாட்டின் முதல் பெருமாள் கோயில்கள் தோன்றிய காலகட்டத்திலேயே, பொ.யு, 6-ம் நூற்றாண்டில் பிள்ளையார்பட்டிக் குடைவரையில் விநாயகர் கோயில் கொண்டுவிட்டார் போன்ற தகவல்களை சுவாமியின் வட்டத்தில் உள்ள வரலாறு/கல்வெட்டு ஆய்வாளர் யாராவது கூறியிருக்கக் கூடும்.
இதிகாச புராணங்கள் எதிலும் இல்லாத விஷயங்கள் ஆழ்வார்கள் அருளிச் செயல்களிலும் உள்ளன என்பதை சுவாமி அறியாதவர் அல்ல. உதாரணமாக, ராம-ராவண யுத்தத்தின் இறுதியில் அரக்கர் படைகள் "குழமணி தூரம்" "பொங்கத்தம் பொங்கோ" என்று கூத்துகள் ஆடியதைப் பற்றி திருமங்கையாழ்வார் வர்ணிப்பது, வால்மீகி ராமாயணத்திலோ, அல்லது புராணங்களில் உள்ள எந்த இராமாயண சித்திரிப்புகளிலும் இல்லாத ஒன்று. அதனை அருளிச் செயல் என்று ஏற்கும் பட்சத்தில், விநாயகரைப் பற்றிய விஷயங்களுக்கு மட்டும் புராண பிரமாணம் எங்கே என்று கேட்பது நியாயமானதல்ல.
சம்ஸ்கிருதம் அல்லாத தேசபாஷைகளில் முதன்முதலாகத் தோன்றிய பகவத்கீதை நூல் என்ற மகத்தான பெருமைகொண்ட 'ஞானேஸ்வரி' என்ற மராத்தி கிரந்தத்தில் அதன் ஆசிரியரான மகான் ஞானேஸ்வரர் (பொ.யு 12ம் நூற்.) தொடக்கத்தில் அதியற்புதமான கணேச ஸ்துதியை செய்திருக்கிறார். சகல சாஸ்திரங்களும் பிரணவ ஸ்வரூபியான கணேசரின் திருமேனியாக உள்ளன என்கிறார். எல்லா மராத்திய பாண்டுரங்க பக்தர்களும் கணேசரைப் போற்றியிருக்கிறார்கள். ராமபக்த சிரோமணியான தியாகராஜர் ஶ்ரீகணபதினி என்று கீர்த்தனம் பாடியுள்ளார். இப்படி, பல சாதுக்கள், பாகவதர்கள், அருளாளர்கள் வாக்கில் விநாயகர் இருக்கிறார் என்பதைப் புறம்தள்ளி விட முடியாது.
அதுவும், தற்போதைய சூழலில் விநாயகரை ஒரு "சைவ" கடவுள் என்பதாகக் கற்பனை செய்து வன்மத்தை வளர்ப்பது சிறுபிள்ளைத்தனமானது. பல நூற்றாண்டுகள் முன்பே அவர் எல்லா சம்பிரதாயங்களைச் சேர்ந்தவர்களும் போற்றும் செல்லப்பிள்ளையாகி விட்டார். பல கணேச சதுர்த்தி பந்தல்களில் இராமாயண, பாரத, பாகவதக் காட்சிகளின் சித்தரிப்புகள் உள்ளன, ஹரிநாம சங்கீர்த்தனம் கனஜோராக நடந்து கொண்டிருக்கின்றது என்பதையாவது கண்ணைத் திறந்து பார்க்கிறீர்களா? இன்று நாம் வாழ்வது இந்து மறுமலர்ச்சி யுகம் + தகவல் தொழில்நுட்பம் விரல்நுனியில் இருக்கும் நவீன யுகம். இப்போதும் ஏதோ பொயு. 10-11ம் நூற்றாண்டு திருச்சி-ஶ்ரீரங்கத்தின் சமயப்பூசல் சூழலில் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பதாக பாவனை செய்வது வேடிக்கையானது.
வெள்ளைக்காரர்களையும், ஆப்பிரிக்கர்களையும், தென்னமெரிக்கர்களையும், தெற்காசிய சமூகங்களையும் வசீகரித்து தன் பக்தர்களாக ஆக்கிக் கொள்ளும் தெய்வ ஸ்வரூமான பிள்ளையார் உள்ளூரில் உள்ள சிலபல ஐயங்கார்களை மட்டும் வசீகரிக்காமல் இருப்பாரா என்ன? அதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை. வேளுக்குடி ஸ்வாமியின் அடியார் குழுவிலும் சுப்பிரமணியன்களும், கணேசன்களும், புவனேஸ்வரிகளும் இருக்கிறார்களே, அதுபோலத்தான் என்று எடுத்துக் கொண்டிருக்கலாம். இவ்வளவு பதற்றம் அவசியமல்ல.
ஆனால் இந்த "அபசாரத்தை" தடுப்பதற்கு என்ன செய்யலாம் என்ற அதீத ஆர்வத்தில் அவர் தேவையற்ற தெய்வநிந்தனையைச் செய்கிறார். இந்த அளவுக்கு சாஸ்திர ஞானமும் கல்வியும் பிரவசன அனுபவமும் கொண்டவராயிருந்தும், ஒரு சுதந்திரமான சூழலில் மனித மனம் ஆன்மீகத்தை நாடிச் செல்வதற்கும், தனக்கு உகந்த தெய்வ வடிவங்களின் மீதும் தத்துவங்களின் மீதும் இயல்பான ஈடுபாடு கொள்வதற்குமான உளவியல் காரணங்கள் என்ன என்பது பற்றிய புரிதலை அந்தப் பேச்சு வெளிப்படுத்தவில்லை.
தமருகந்த தெவ்வுருவம் அவ்வுருவம் தானே
தமருகந்த தெப்பேர்மற் றப்பேர் – தமருகந்து
எவ்வண்ணம் சிந்தித் திமையா திருப்பரே
அவ்வண்ணம் ஆழியா னாம்.
(பொய்கையாழ்வார்)
விநாயகப்பெருமான் எனும் தெய்வம் பற்றி எந்தப் புராணத்திலும் எதுவும் கூறப்படவில்லை என்று வேளுக்குடி க்ருஷ்ணன் பேசியது/உளறியது இப்போது சமூக வலைதளங்களில் சுற்றிக்கொண்டு உள்ளது.
விநாயகப் பெருமானின் திரு அவதார சரிதம் ஸ்ரீ லிங்க மஹாபுராணம்,ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணம்,ஸ்ரீ மத்ஸ்ய மஹாபுராணம் முதலான சைவ புராணங்களில் கூறப்படுகிறது.
வைஷ்ணவ புராணங்களான பத்ம மஹாபுராணம்,நாரத மஹாபுராணம்,வராஹ மஹாபுராணம் முதலானவற்றிலும் கூறப்படுகிறது.
பத்ம மஹாபுராணத்தின் ஸ்ருஷ்டி கண்டத்தின் 63 மற்றும் 64ஆம் அத்யாயங்களில் விநாயகப்பெருமானின் அவதார சரிதம் மற்றும் அவரை வழிபடும் முறைகள் ஆகியவை கூறப்படுகின்றன.
புராணங்களில் உள்ள விநாயகப்பெருமானின் திருப்பெயர்கள்:
ஸ்ரீ ஸ்கந்தமஹாபுராணத்தின் மாஹேஶ்வர கண்டத்தின்,கேதாரகண்டத்தின் 11ஆம் அத்யாயத்தில் விநாயகப்பெருமானின் பத்துத் திருப்பெயர்களை ஸ்ரீ சிவபெருமான் கூறுகிறார்.அவை,
1.கணாதிபர்
2.உமாபுத்ரர்
3.அக நாஶனர்
4.விநாயகர்
5.ஈஶபுத்ரர்
6.ஸர்வஸித்திப்ரதாயகர்
7.ஏகதந்தர்
8.இப வக்த்ரர்
9.மூஶக வாஹனர்
10.குமார குரு
ஸ்ரீ பத்மமஹாபுராணத்தின்,ஸ்ருஷ்டிகாண்டத்தின் 63ஆவது அத்யாயத்தில் விநாயகப்பெருமானின் பன்னிரண்டு திருப்பெயர்களை ஸ்ரீ வேதவ்யாஸர் கூறுகிறார்.அவை,
1.கணபதி
2.விக்னராஜர்
3.லம்பதுண்டர்
4.கஜானனர்
5.த்வைமாதுரர்
6.ஹேரம்பர்
7.ஏகதந்தர்
8.கணாதிபர்
9.விநாயகர்
10.சாருகர்ணர்
11.பஶுபாலர்
12.பவாத்மஜர்
ஸ்ரீ அமரஸிம்ஹர்(பொ.யு.4-5ஆம் நூற்றாண்டு) தனது அமரகோஶத்தில் விநாயகப்பெருமானின் எட்டுத் திருப்பெயர்களைக் கூறுகிறார்.அவை,
1.விநாயகர்
2.விக்னராஜர்
3.த்வைமாதுரர்
4.கணாதிபர்
5.ஏகதந்தர்
6.ஹேரம்பர்
7.லம்போதரர்
8.கஜானனர்
வேளுக்குடி க்ருஷ்ணன் போன்றோர் உபன்யாசம் செய்யும் முன் குறைந்தபட்சம் தங்களுடைய சமயத்தின் புராண நூல்களையாவது முதலில் படிக்கட்டும்.
"தெய்வங்களை உருவ வழிபாடு செய்பவர்கள் கீழான நிலையில் உள்ளவர்கள் என்று அத்வைதிகள் பேசும் பொழுது அதை சைவ வைணவ த்வேஷம் என்று நாங்கள் குறை கூறினால் நீங்கள் ஏற்பீர்களா ஜீ" என்று கேட்கிறார் நண்பர் Jagan Nath, தமிழறிஞர், ஶ்ரீவைஷ்ணவர். அவருக்கு எழுதிய பதில்:
அத்வைதிகள் என்பது ஒரு தத்துவம் சார்ந்தவர்களைக் குறிக்கும் சொல் ("சம்பிரதாயம்" சார்ந்தவர்களை அல்ல). இதில் பலரும் வருவார்கள்.
1) பாரம்பரியமான சங்கராசாரிய பீடங்களை எடுத்துக் கொண்டால், அவர்கள் எவரும் உருவ வழிபாட்டைப் பற்றி இப்படி எந்தக் கருத்தும் கூறுவதாகத் தெரியவில்லை, மாறாக ஒவ்வொரு பீடத்திலும் பஞ்சாயதன பூஜையோடு சேர்த்து அதற்குரிய தேவதா ஸ்வரூபங்களின் பூஜைகளும் கோயில்களும் உள்ளன. கீழான நிலையில் உள்ளது என்று கருதும் விஷயத்தை அனுதினமும் அவர்கள் எதற்காகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்?
2) நவீன வேதாந்திகளை எடுத்துக் கொண்டாலும், ஶ்ரீராமகிருஷ்ணர், ஶ்ரீநாராயண குரு, ரமண மகரிஷி, சுவாமி சின்மயானந்தர், நிஸர்கதத்த மஹராஜ் எவரும் உருவ வழிபாடு தன்னளவில் கீழானது என்று கூறவில்லை. அவர்களது அமைப்புகளிலும் குருமரபிலும் கூட உபாசனைகள் உள்ளன. உருவவழிபாடு தான் ஆன்மீகத்தின் இறுதி உண்மை என்று லௌகீகத்தில் முழுதும் ஆழ்ந்து, ஆன்மத் தேடல் என்ற படிநிலைக்கே வராமலிருக்கும் மக்களைக் கூட அவர்கள் கருணையுடன் தான் பார்த்தனர்.
3) வேதாந்த சாஸ்திரக் கல்வியில், மாண்டூக்ய உபநிஷத் & அதற்கான கௌடபாத காரிகை போன்ற கடும் அத்வைத கிரந்தங்களை பொதுவாக அத்வைத குருமார்கள் இல்லறத்தார்களுக்கு உபதேசிப்பதில்லை. சன்யாசிகள் மட்டுமே குருமுகமாக அவற்றைக் கற்கிறார்கள். சில இடங்களில், அதற்கான தேடல் கொண்ட பிரம்மசாரிகள், கிருஹஸ்தர்களையும் சேர்த்துக்கொள்வது உண்டு. ஆர்வத்தினால் புத்தகங்கள் மூலம் இவற்றைக் கற்றாலும், அதில் "உலகம் முழுவதுமே மாயத்தோற்றம்" என்ற கருத்துதான் வருமேயன்றி "உருவவழிபாடு (மட்டும்) தவறு" என்பதான கருத்து இருக்காது. மற்றபடி, உருவவழிபாடு தான் இறுதி உண்மை என்று யாரேனும் வாதித்தால், அத்வைத ஆசாரியார்கள் அது தவறு என்று உபநிஷத மொழிகளைக் காட்டி விளக்குவார்கள். சுவாமி விவேகானந்தர் "ஒரு ஹிந்து பொய்யிலிருந்து உண்மைக்கல்ல, உண்மையின் ஒரு தளத்திலிருந்து இன்னொரு தளத்திற்குப் போகிறான்" என்று கூறியது இங்கு நினைவில் கூரத்தகும்.
4) ஆம், அத்வைதம் என்னும் சிகரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது, உருவ வழிபாடு உட்பட எல்லா லௌகீக வியவகாரங்களுமே கீழான நிலைதான். ஆனால், அத்வைதத்தில் அந்த சிகரத்தில் ஏறியவன் தான் அதைக்கூறவேண்டும், வெறுமனே நூல்களைப் படித்து, பூஜைகளும் பிரவசனங்களும் செய்துகொண்டிருப்பவன் கூறக்கூடாது என்று உள்ளது. அப்படிக் கூறுபவர்களை போலி/வறட்டு வேதாந்தி என்று கூறுவதும் உள்ளது.
ஓம் தத் ஸத்.
பொதுவாக எல்லா துவைத சித்தாந்தங்களின் பிரசினை என்னவென்றால் - 1) வாக்கிற்கும் மனதிற்கும் எட்டாத, எல்லா வரையறைகளையும் கடந்த பரம்பொருள் (பிரம்மம்) குறித்து உபநிஷதம் கூறும் சகல தத்வார்த்தங்களையும் இடதுகையால் தள்ளி, பரம்பொருள் என்பதை ஒரு ஆளுமை (person) என்பதாக பாவித்து, இந்த தெய்வம் தான் பரம்பொருளாக இருக்கத் தக்கது, இன்னபிற x,y,z எல்லாம் அல்ல என்று முற்றுமுடிவு போல நிர்ணயம் செய்வது. இதைப்போல உபநிஷதத்தைக் கேலிக்கூத்தாக்கும் செயல் இன்னொன்று இல்லை. 2) அத்வைதம் என்பதை இன்னொரு (எதிர்க்கப்படவேண்டிய) கொள்கை என்பதாக ஏற்கனவே சொல்லிக்கொடுக்கப் பட்டுள்ளதன் அடிப்படையில் பாவிப்பது. ஆனால் அத்வைதம் என்பது அது அல்ல, அது ஏதோ ஒரு "தத்துவப் பள்ளி"யோ "சம்பிரதாயமோ" "கொள்கை"யோ அல்ல. ஒவ்வொரு ஜீவனும் தன் அகத்திலேயே உணர சாத்தியமான பரம சத்தியம். சிகரம் என்ற உவமையை நான் பயன்படுத்தியது அங்கிருந்து பார்க்கையில் கீழே உள்ள மேடு பள்ளங்கள் எல்லாம் அர்த்தமற்றதாகி விடுகின்றன என்பதை உணர்த்தும் பொருளில். நுண்ணுணர்வும் தத்துவ சிந்தனையும் கொண்ட ஒருவர் அதை எளிதாகவே புரிந்துகொள்வார். ஆனால் அதை உடனடியாக மேட்டிமைத்தனத்தை வெளிப்படுத்துவது என்று நீங்கள் அர்த்தப் படுத்துகிறீர்கள். ஏனென்றால் ஏற்கனவே ஏகப்பட்ட மதக் கருத்துக்களை ஏற்றிவைத்திருக்கும் உங்களது மனதில், அந்த இருமைக் கண்ணோட்டத்தைத் தாண்டி சிந்திக்க இயலவில்லை. இதில் எனக்கு எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. ஏனென்றால் முற்றிலுமான த்வைத நோக்கு கொண்டவர்களால் அத்வைதம் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது என்பது தான் நிதர்சனம். அது இந்த எளிய விஷயத்திலேயே வெளிப்படுகிறது.
No comments:
Post a Comment