தமிழ் இலக்கிய மரபில் ஒரு நூலின் தோற்றம், நோக்கம், ஆசிரியர் வரலாறு, நூலின் சிறப்பு ஆகியவற்றை முன்னரே விளக்கும் முகவுரையாகப் பாயிரம் இயற்றும் மரபு மிகத் தொன்மையானதாகும்.
1. சொல்லியல் பொருளும் தொடக்கமும்
சொற்பிறப்பியல்: 'பாயிரம்' என்ற சொல் 'பாய்' (பரவுதல்/விளக்குதல்) என்ற வேர்ச்சொல்லில் இருந்து தோன்றியது என்பர். வடமொழியில் இதனை பிரஸ்தாவனை, முகவுரை, ஆமுகம் என்பர்.
தொடக்கப் புள்ளி: தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் நமக்குக் கிடைத்துள்ள ஆகப் பழைய பாயிரம் தொல்காப்பியப் பாயிரம் ஆகும். இதனை இயற்றியவர் தொல்காப்பியரின் ஒருசாலை மாணாக்கரான பனம்பாரனார்.
2. தொல்காப்பியம் காட்டும் பாயிர இலக்கணம்
தொல்காப்பியத்தின் பொருளதிகாரத்தில் உள்ள மரபியலில் பாயிரத்தின் கட்டாயத் தேவை குறித்துக் குறிப்பிடப்படுகிறது:
"ஆயிர முகத்தான் அகன்ற தாயினும்
பாயிர மில்லது பனுவ லன்றே"
(ஆயிரம் முகங்களைக் கொண்ட விரிந்த நூலாகவே இருந்தாலும், பாயிரம் இல்லாத நூல் ஒரு முழுமையான சிறந்த நூலாகக் கருதப்படாது).
தொல்காப்பியப் பாயிரத்தில் பனம்பாரனார் பின்வரும் எட்டு இன்றியமையாத தகவல்களைப் பதிவு செய்தார்:
ஆக்கியோன் பெயர்: நூலாசிரியரின் பெயர் (தொல்காப்பியன்).
வழி: நூல் பின்பற்றிய மரபு/வழி (ஐந்திரம் நிறைந்த தொல்காப்பியன்).
எல்லை: தமிழ் பேசப்பட்ட புவியியல் எல்லை ("வடவேங்கடம் தென்குமரி ஆயிடைத் தமிழ்கூறும் நல்லுலகத்து").
நூற்பெயர்: தொல்காப்பியம்.
யாப்பு: இயற்றப்பட்ட யாப்பு வடிவம் (நூற்பா/சூத்திரம்).
நுதலிய பொருள்: நூலில் கூறப்படும் பொருள் (எழுத்து, சொல், பொருள்).
கேட்போர்: அவையில் வீற்றிருந்தோர் (நிலந்தரு திருவிற் பாண்டியன் அவை).
களன்: அரங்கேற்றப்பட்ட சபை (அதங்கோட்டு ஆசான் முன்னிலையில்).
3. பாயிரத்தின் வகைகள்
பிற்கால இலக்கண நூலான நன்னூல், பாயிரத்தை இரு பெரும் பிரிவுகளாக வகைப்படுத்தியது:
பொதுப்பாயிரம்:
எந்தவொரு நூலுக்கும் பொதுவாக அமைய வேண்டிய இலக்கணங்கள்.
நூலின் வரலாறு, ஆசிரியரின் இயல்பு, பாடம் சொல்லும் முறை, மாணாக்கரின் இயல்பு, பாடம் கேட்கும் முறை ஆகிய ஐந்து கூறுகளை விளக்குவது.
சிறப்புப்பாயிரம்:
ஒரு குறிப்பிட்ட நூலுக்கு மட்டுமே உரிய தனித்துவமான தகவல்களைத் தருவது.
நன்னூல் வகுத்த எட்டு கூறுகள்: ஆக்கியோன் பெயர், வழியே, எல்லை, நூற்பெயர், யாப்பே, நுதலிய பொருள், கேட்போர், பயன் ஆகியன (இவற்றுடன் காலம், அரங்கேறிய களம், இயற்றப்பட்ட காரணம் ஆகிய மூன்றையும் சேர்த்து 11 கூறுகளாகவும் கொள்வர்).
4. யார் பாயிரம் இயற்ற வேண்டும்?
நன்னூல் விதியின்படி, தன் பெருமையைத் தானே பேசுவது மரபன்று என்பதால், நூலாசிரியர் தன் நூலுக்குத் தானே சிறப்புப்பாயிரம் எழுதுவது தவிர்க்கப்பட்டது:
ஆசிரியரின் ஆசிரியர் (குரு)
ஆசிரியரின் ஒருசாலை மாணாக்கர் (சக மாணவர்)
ஆசிரியரின் மாணவர்
அந்த நூலின் பெருமையை உணர்ந்து உரை எழுதும் உரையாசிரியர்
(தன்னுடைய நூலுக்குத் தானே எழுதும் பாயிரம் 'தற்சிறப்புப் பாயிரம்' எனப்படும்; எனினும் பிறர் பாடும் சிறப்புப்பாயிரமே உயர்வாகக் கருதப்பட்டது).
5. பாயிர மரபின் வரலாற்று வளர்ச்சி
சங்க காலம்: தொல்காப்பியப் பாயிரத்திற்குப் பின், சங்க இலக்கியத் தொகுப்புகளுக்குப் பாரதம் பாடிய பெருந்தேவனார் பாடிய கடவுள் வாழ்த்துப் பாடல்கள் மற்றும் தொகுப்பு வரலாற்றுப் பாடல்கள் ஒருவகை முன்னோடிப் பாயிரங்களாக அமைந்தன.
நீதி இலக்கியக் காலம்: திருவள்ளுவ மாலை என்பது திருக்குறளுக்கான முழுமையான கூட்டுச் சிறப்புப்பாயிரத் தொகுப்பாகவே விளங்கியது. புலவர்கள் பலர் குறளின் பெருமையைப் பாயிரமாகப் பாடினர்.
காப்பியக் காலம்: சிலப்பதிகாரத்தின் பதிகம் (நூலின் முன்னுரை மற்றும் கதைச் சுருக்கம்) மிகச் சிறந்த பாயிர வடிவமாகும். கம்பராமாயணம், சீவகசிந்தாமணி, பெரியபுராணம் ஆகிய நூல்களில் பாயிரம் ஒரு தனிப் பிரிவாகவே (தற்சிறப்புப் பாயிரம்/அவையடக்கம்) அமைந்தது.
இலக்கண உரைகள்: பிற்காலத்தில் உரை எழுதிய இளம்பூரணர், சேனாவரையர், நச்சினார்க்கினியர், பரிமேலழகர் ஆகியோர் தங்கள் உரைகளின் தொடக்கத்தில் விரிவான பாயிர விருத்தியையும் உரைப்பாயிரத்தையும் அமைத்தனர்.
No comments:
Post a Comment