வால்மீகி ராமாயணம் ராபர்ட் பி. கோல்ட்மேன்

ராமாயணம் பண்டைய இந்திய காவியங்களில் ஒன்றாகும். ராபர்ட் பி. கோல்ட்மேனின் கூற்றுப்படி, ராமாயணத்தின் மிகப் பழமையான பகுதிகள் கி.மு. 8-ஆம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியைச் சேர்ந்தவை.[1] முனிவரும் கவிஞருமான வால்மீகியால் விவரிக்கப்படும் இக்காவியம், அயோத்தி நகர இளவரசர் ராமன் தனது மனைவி சீதை மற்றும் தம்பி லட்சுமணனுடன் காட்டிற்கு நாடு கடத்தப்படுவதை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. வனவாசத்தின் போது, ​​இலங்கையின் மன்னனான ராவணன் சீதையை கடத்திச் செல்கிறான்; பின்னர் ராமன், வானர (குரங்கு போன்ற தோற்றமுடைய வனவாசிகள்) படையின் உதவியுடன் இலங்கையிலிருந்து சீதையை மீட்கிறான்.[2][3] இக்கதை கிரேக்க காவியமான 'இலியட்'டுடன் (Iliad) சில ஒற்றுமைகளைக் கொண்டிருந்தாலும், விவரங்களில் வேறுபாடுகள் உள்ளன.[4][3] சமஸ்கிருதத்தில் அமைந்த மூல காவியம் 24,000 பாடல்களைக் கொண்டுள்ளது. இந்தியத் துணைக்கண்டம், தாய்லாந்து மற்றும் இந்தோனேசியா உள்ளிட்ட தெற்காசிய மற்றும் தென்கிழக்காசிய கலாச்சாரங்களில் இக்கதையின் பல வடிவங்கள் காணப்படுகின்றன; மேலும் பல்வேறு இந்திய மற்றும் ஆசிய மொழிகளில் இது பல பதிப்புகளாக எழுதப்பட்டுள்ளது.[5]

சங்க இலக்கியங்களில் (கி.மு. 300 – கி.பி. 300) ராமாயணம் குறித்த முந்தைய குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன; இருப்பினும், தமிழில் எழுதப்பட்ட ராமாயணத்தின் மிகப் பழமையான அறியப்பட்ட வடிவம், கி.பி. 12-ஆம் நூற்றாண்டில் கம்பரால் இயற்றப்பட்ட 'ராமவதாரம்' (இது 'கம்பராமாயணம்' என்று பிரபலமாக அறியப்படுகிறது) ஆகும்.[6][7] ஆயினும், கி.பி. காலத்தின் முற்பகுதியைச் சேர்ந்த தமிழ் இலக்கியங்களிலேயே ராமாயணக் கதை குறித்த குறிப்புகள் உள்ளன. 12-ஆம் நூற்றாண்டில் கம்பராமாயணம் இயற்றப்படுவதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே தமிழ் நிலப்பரப்பில் இக்கதை அறியப்பட்டிருந்தது என்பதை இது உணர்த்துகிறது.