மத்திய அரசு கல்வி நிறுவனங்கள் vs TN பல்கலைக்கழகங்கள் -குளத்திற்கு கடல் என்று பெயரிட்டால் கடல் ஆகிவிடாது -சமஸ்

 பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில், சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களை அடைத்து வைக்க உருவாக்கப்பட்ட இடங்களில் ஒன்று, வங்கத்தின் 'ஹிஜிலி சிறை முகாம்'. சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் ஐஐடியை அமைக்க நேரு அந்த வளாகத்தைத் தான் தேர்ந்தெடுத்தார். கிட்டத்தட்ட 2100 ஏக்கர் பரப்பளவைக் கொண்டது.

பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக காந்தி ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை முன்னெடுத்தபோது, பெருந்திரளானோர் கைதாகினர்; இப்படியான பெருந்திரள் கூட்டத்தைக் கையாளுவதற்காகவே ஹிஜிலி சிறை முகாமை ஒடுக்குமுறைக்கான சின்னமாக கட்டமைத்தனர் பிரிட்டிஷார். அதே இடத்தை பிற்பாடு எதிர்காலத்தைச் செதுக்கும் சுதந்திர சிந்தனைக்கான களமாக மாற்றிய நேரு, 1956இல் கரக்பூர் ஐஐடி தொடக்க நிகழ்வில் அதை “இந்தியா அடைந்துவரும் மாற்றத்தின் குறியீடு" என்று வரையறுத்தார்.

இந்தியாவிலேயே மிகப் பெரிய வளாகக் கட்டமைப்பைக் கொண்ட கரக்பூர் ஐஐடி அளவுக்கு இல்லையென்றாலும், கான்பூர் ஐஐடியும் கிட்டத்தட்ட 1000 ஏக்கர் நிலப்பரப்பைக் கொண்டது. கல்விப்புல வெளிகள் வெறும் கான்கிரீட் கட்டிடங்களாக சுருங்காமல், சூழலோடு இயைந்த கலையமைப்பாக இருக்க வேண்டும் என்பதிலும் நேரு அக்கறை கொண்டிருந்தார். கான்பூர் ஐஐடி வளாகத்தை நிர்மாணிக்க நவீன இந்தியக் கட்டிடக்கலையின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான அச்சுத் கன்விண்டேவை அவர் தேர்ந்தெடுத்தார். துறைசார் எல்லைகளுக்குள் மாணவர்கள் முடங்கிவிடாமல், மனித உடலின் நரம்பு மண்டலப் பிணைப்பைப் போல, அனைத்துத் துறை மாணவர்களும் கலந்துரையாடும் பன்மைத்துவ இடமாக அதை உருவாக்க கன்விண்டேவை ஊக்குவித்தார் நேரு.

கல்வி நிலையங்கள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்ற பார்வை விரிவை உருவாக்கியதில் நேருவுக்கு அவருடைய பிரிட்டன் அனுபவங்களும் பங்களித்திருக்க வேண்டும். இங்கிலாந்தில் நேரு படித்த ஹாரோ பள்ளி மலைப்பாங்கான சூழலில் 300 ஏக்கர் நிலப்பரப்பைக் கடந்தது; அவர் உயர்கல்வி பயின்ற கேம்ப்ரிட்ஜ் பல்கலைக்கழங்கம் 2900 ஏக்கருக்கு விரிந்தது.

கல்வியை ஆழ்ந்து சிந்தித்தவர்கள் எல்லோருமே வெளியுலகுக்கு அப்பாற்பட்ட தனித்துவமான ஓரிடத்தைப் பயிலுவதற்கு உருவாக்க மெனக்கெட்டிருக்கிறார்கள்.

உலகின் பழமையான கல்வியகங்களில் ஒன்றாக கருதப்படும், குப்தர் காலத்திய நாளந்தா பற்றிய சீனப் பயணி யுவான் சுவாங்கின் குறிப்புகள் அதன் பிரம்மாண்டத்தை மலைக்கின்றன.

சிதம்பரத்தில் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தை அமைக்கும்போது, ஆயிரம் ஏக்கர் பரப்பளவில், ஆசிரியர்களும் மாணவர்களும் ஒரே வளாகத்தில் தங்கி உறவாடும் தமிழ்நாட்டின் ஆக்ஸ்ஃபோர்டாக அதைக் கனவு கண்டார் அண்ணாமலை செட்டியார்.

பிரிட்டிஷ் கல்விமுறைக்கு மாற்றாக விஸ்வபாரதி கல்வியகத்தைக் கட்டமைக்க தன்னுடைய தந்தை தியானச் சூழலுக்கு ஏற்ப உருவாக்கியிருந்த சாந்தி நிகேதிதனைத் தேர்ந்தெடுத்தார் ரவீந்தரநாத் தாகூர்.

ஜாம்ஷெட்ஜி டாடா தனது கனவுத் திட்டமான ‘இந்திய அறிவியல் நிறுவனத்தை’ (ஐஐஎஸ்ஸி) அமைப்பதற்கு, இந்தியாவில் பல நகரங்களைப் பரிசீலித்தாலும், அதன் சில்லென்ற தட்பவெப்பத்துக்காகவே பெங்களூருவைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; அறிவியலாளர்கள் உடல் சோர்வின்றி நீண்ட நேரம் தீவிர ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட அதற்குத் தக்க சூழல் வேண்டும் என்ற யோசனையை விஞ்ஞானி வில்லியம் ராம்சேவுடனான ஆலோசனை டாடாவுக்கு வழிகாட்டியது.

கல்வியை விடுதலையாகப் பார்த்த ஜே.கிருஷ்ணமூர்த்தி தன்னுடைய பள்ளிக்கூடங்களை விடுதலையுணர்வை வெளிப்படுத்தும் குறுங்காடுகளாக சிந்தித்தார்.

இடங்களோடு இரண்டறக் கலக்கிறார்கள் மனிதர்கள்; தங்களுடைய தன்மையை இடங்களுக்கும், இடங்களின் தன்மையைத் தங்களுக்குள்ளும் நிரப்பிக்கொள்கிறார்கள். அதனால்தான் பயிலும் பருவத்தில், கற்பிக்கும் இடம் - வெளி மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அடர்ந்த மரங்கள், நீண்ட நடைபாதைகள், பரந்த மைதானங்கள், தனித்த நீர்நிலைகள் எதுவாயினும் மனிதர்களுடன் உறவாடுகின்றன.

அச்சமற்ற, சுயாதீனமான அறிவுத் தேடலுக்கும் அது இயங்கும் வெளிக்கும் இடையிலான படைப்பூக்க பந்தம் பிரிக்க முடியாதது. நேர் எதிராக அதிகார அமைப்புகள் மனிதச் சிந்தனையைக் கட்டுப்படுத்த, வெளிகளை எப்போதுமே சுருக்க முற்படுகின்றன. சந்தைக்குத் தேவையான கீழ்படிதலுள்ள கூலிகளை உருவாக்குவதே அமைப்பின் முதன்மைத் தேவையாக எப்போதும் இருக்கிறது. பல்கலைக்கழகங்கள் இதற்கு எதிர் திசையில் இருக்கின்றன.

மக்கள்தொகையும் இடநெருக்கடியும் மிகுந்தபோது இட வரையறையை நூறு ஏக்கருக்குள் சுருக்கின அரசாங்கங்கள். இனி பல்கலைக்கழகங்கள் அமைக்க குறைந்தபட்ச நூறு ஏக்கரும் தேவையில்லை; ஊர் அமைந்திருக்கும் நிர்வாக எல்லைக்கேற்ப 25 ஏக்கர் முதல் 12 ஏக்கர் வரையிலான நிலம் போதும் எனும் முதல்வர் விஜய் தலைமையிலான தமிழக அரசின் அறிவிப்பைக் கேட்டிருந்தால் நேருவும், தாகூரும், டாடாவும், அண்ணாமலையும், ஜேகேவும் என்ன நினைத்திருப்பார்கள் என்று தோன்றுகிறது.

ஒரு நல்ல கல்லூரி வளாகத்துக்கே போதுமானதில்லை தமிழக அரசு இப்போது திட்டமிடும் நில அளவு. சென்னை லயோலா கல்லூரி கிட்டத்தட்ட 100 ஏக்கர் நிலப்பரப்பைக் கொண்டது. இப்படி ஓர் அறிவிப்பை வெளியிட என்ன தேவை தமிழ்நாட்டிற்கு உள்ளது? ஏன் மேலும் மேலும் புதிய கல்வி நிறுவனங்கள் தேவை என்று அரசுகள் எண்ணுகின்றன?

நாட்டிலேயே அதிகமானோர் உயர்கல்வி படிக்கின்றனர்; நாட்டில் மிகுதியான உயர்கல்வி நிறுவனங்களைக் கொண்ட முன்னணி மாநிலம் தமிழ்நாடு எனும் போலி பெருமித முகமூடிகளுக்குப் பின்னிருக்கும் நம்முடைய உண்மை முகம் என்ன? பட்டத்தை முடிப்பவர்களில் ஆகப் பெரும்பாலானோர் படிப்புக்கேற்ற திறன்கள் இன்றி வெளியே வருவதை தீர்க்கமாகப் பல ஆய்வு முடிவுகள் சொல்கின்றன. அரசு, தனியார் இரு நிலைகளிலும் பெரும்பான்மை நிறுவனங்கள் மோசமான கட்டமைப்பைக் கொண்டிருப்பதை பத்திரிகை செய்திகள் அன்றாடம் சொல்கின்றன.

இந்த கட்டுரை எழுதப்படும் 2026 கல்வியாண்டின் சூழலை எடுத்துக்கொண்டால், மாநிலத்தின் மூத்த, 170 ஆண்டுகள் பழமையான சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் 540 ஆசிரியர் பணியிடங்களில், 175 பேருக்கும் குறைவானவர்களே பணியில் உள்ளனர். கடந்த 12 ஆண்டுகளாகக் காலிப் பணியிடங்களை நிரப்புவதற்கான ஆள்தேர்வு நடவடிக்கைகள் எதுவும் நடத்தப்படவில்லை. இருபதுக்கும் மேற்பட்ட துறைகள் ஒரே ஒரு பேராசிரியரைக் கொண்டே செயல்பட்டு வருகின்றன. சென்னை பல்கலைக்கழகம், அண்ணா பல்கலைக்கழகம் உள்பட அரசின் 13 பல்கலைக்கழகங்கள் நிரந்தர துணைவேந்தர் நியமிக்கப்படாமல் காத்திருக்கின்றன.

தமிழ்நாட்டின் அரசுக் கல்லூரிகளை எடுத்துக்கொண்டால், 188 கல்லூரிகளில் 60 கல்லூரிகளில் நூலகர்கள் இல்லாமல் நூலகங்கள் மூடி கிடக்கின்றன; 129 கல்லூரிகளில் முதல்வர் பணியிடமே காலியாக உள்ளது; குறைந்தது 9,000 பேராசிரியர் பணியிடங்கள் காலியாக இருக்கின்றன. ஆக, ஏற்கெனவே உள்ள பல்கலைக்கழகங்களையே நிர்வகிக்க முடியாமல் திணறுகிறது அரசு. தனியார் பல்கலைக்கழகங்களில் சில வெற்றிகரமாக நடக்கின்றன என்றால், பல தரமற்ற நிலையில் தடுமாறுகின்றன.

தமிழ்நாடு மட்டுமல்ல; இந்திய உயர்கல்வித் துறை மொத்தமும் இந்த ‘போலி எண்ணிக்கைப் பெருக்க விளையாட்டு’க்கு விதிவிலக்கு இல்லை. மாணவர் சேர்க்கை விகிதம் அதிகரித்தாலும், கல்வியின் உள்ளடக்கத் தரம் பளபளப்பான புள்ளிவிவரங்களுக்குப் பின்னால் நொண்டிக்கொண்டிருக்கிறது. நிரந்தரப் பேராசிரியர்களுக்குப் பதிலாக ஒப்பந்த உழைப்பு திணிக்கப்படுவதால், அறிவுசார் சுதந்திரமும் ஆழமான ஆராய்ச்சியும் சிக்கி சீரழிகின்றன.

இதை எண்ணிப்பாருங்கள். 'இந்தியா ஸ்கில்ஸ் அறிக்கை' சுட்டிக்காட்டுவது போன்று, ஒரு சமூகத்தில் கல்லூரிகளிலிருந்து ஆண்டுதோறும் வெளியேறும் சுமார் ஒரு கோடி பேரில் 50 சதவீதத்துக்கும் அதிகமானோர் அடிப்படை தொழிற்திறன்களே அற்றவர்களாக நம்முடைய கல்வியகங்களால் உற்பத்திசெய்யப்படுகின்றனர் என்றால், இப்படிப்பட்ட சமூகத்தின் எதிர்காலம் என்னவாக இருக்கும்? செயற்கை நுண்ணறிவின் சூறையாட்டத்துக்குப் பிந்தைய காலகட்டத்தில், ஏற்கெனவே இவ்வளவு பாழ்பட்ட நிலையில் இருக்கும் நம்முடைய கல்விச் சூழல் மேலும் என்னவாக மாறும்?

வெறும் எண்ணிக்கையை அடுக்காமல், நம்முடைய சாத்திய எல்லைக்குட்பட்ட வகையில் ஏற்கெனவே உள்ள கல்வியகங்களுக்கு அவற்றுக்கான முழு உள்ளடக்கத்தைக் கொடுப்பதே நம்முன்னுள்ள பெரும் சவால். ஒருகாலத்தில் சி.வி.ராமன், சுப்பிரமணியன் சந்திரசேகர் என்று நோபல் பரிசாளர்களை உருவாக்கிய சென்னை பல்கலைக்கழகம் போன்ற ஒரு பல்கலைக்கழகத்தையேனும் நம்மால் அதன் பழைய பொற்காலத்துக்குக் கொண்டுசெல்ல முடியுமா என்பதே நம்முன்னுள்ள பெரும் சவால்.

கூட்டாட்சிக்குத் தொடர்ந்து உரக்க குரல் கொடுத்துவருபவன் நான். ஆனால், மத்திய அரசு கல்வி நிறுவனங்களைப் பார்க்க நேரும்போதெல்லாம் குற்றவுணர்வுக்கு ஆளாகிறேன். “கல்வி அதிகாரத்தை முழுமையாக எங்களிடம் கொடுங்கள்” என்று வாய் கிழிய பேசும் தமிழக அரசியல் தலைவர்கள் சென்ற ஏழு தசாப்தங்களில், ஐஐடி, ஐஐஎம், ஜேஎன்யு போன்று தமிழ்நாட்டில் ஏன் ஒரேயொரு கல்வி நிறுவனத்தைக்கூட உருவாக்க முடியவில்லை என்றோ, கடந்த கால் நூற்றாண்டில் ஏற்கெனவே நல்ல நிலையில் இருந்த நிறுவனங்களைக்கூட நாம் எவ்வளவு சீரழித்திருக்கிறோம் என்றோ ஒரு நாள் சிந்தித்திருப்பார்களா?

கட்டிடங்களை வரிசையாகக் கட்டி, ‘பல்கலைக்கழகங்கள்’ என்று பெயர் சூட்டிவிடுவதால் ‘பல்கலைக்கழகங்கள்’ உருவாகிவிடாது; அது பெரும் கனவு.

குளத்துக்கு கடல் என்று பெயர் சூட்டிவிட்டால், அது கடல் ஆகிவிடாது. கடல்தான் கடல்!

சமஸ் | Samas

((சிந்தை தளத்தில் வெளியானது. கட்டுரையை முழு வடிவில் பகிர்ந்துகொள்வதற்கான சுட்டி கீழே தரப்பட்டுள்ளது.))

சமஸ் Samas அவர்கள் எழுதிய குளத்திற்கு கடல் என்று பெயரிட்டால் கடல் ஆகிவிடாது என்று தலைப்பில் தனியார் பல்கலைக்கழக மசோதா மற்றும் அதற்கான நில அளவுகளை குறைத்ததை குறித்து கவலை எழுப்பி இருந்தார்.

மேலும் "ஊர் அமைந்திருக்கும் நிர்வாக எல்லைக்கேற்ப 25 ஏக்கர் முதல் 12 ஏக்கர் வரையிலான நிலம் போதும் எனும் தமிழக அரசின் அறிவிப்பைக் கேட்டிருந்தால் நேருவும், தாகூரும், டாடாவும், அண்ணாமலையும், ஜேகேவும் என்ன நினைத்திருப்பார்கள் என்று தோன்றுகிறது"

ஆனால் இந்தியாவில் மத்திய அரசு கீழ் இயங்கும் பல்கலைக்கழக மானிய குழு 2008இல் இருந்தே 5 ஏக்கர் இருந்தாலே போதும், நிகர்நிலை பல்கலைக்கழகமாக மாறலாம் என்று விதி மாற்றியதே நேருவின் வழிவந்த காங்கிரசு தான் என்பதையும் சேர்த்து குறிப்பிட்டு இருக்கலாம். அதே காங்கிரசு அமைச்சர் இந்த சட்ட மசோதாவையும் தாக்கல் செய்தார் என்பதையும் குறிப்பில் கொள்ள வேண்டும்.

அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தின் நிர்வாக சீர்கேடுகள் உலக பிரசித்தி. 2013இல் அண்ணாமலை பல்கலைக்கழகத்தை அரசு கையில் எடுத்தது ஒரு மிகப்பெரிய முட்டாள்தன முடிவு என்பதை இன்று வரை அனுபவித்து கொண்டு இருக்கிறோம்..பல்வேறு அரசு கலை மற்றும் பொறியியல் கல்லூரிகளில் 13 வருடமாக புதிய ஆசிரியர்களை நிரப்பாமல் அண்ணாமலை பல்கலை கீழ் வேலைக்கு சேர்ந்து அதீதமாக உள்ள ஆசிரியர்களை கொண்டே நிரப்பினோம் .அந்த அளவுக்கு 2011-13இல் அனைவருக்கும் அரசு வேலை வரும் என்று ஒவ்வொரு துறையிலும் 120 ஆட்கள் வேலைக்கு எடுக்கப்பட்டார்கள். அதே போல அரசு அந்த பல்கலைக்கழகத்தை கையில் எடுத்து தமிழக உயர்கல்வித்துறைக்கு சங்கு ஊதியது.

அதே போல ஐஐடி போல ஏன் தமிழ்நாடு அரசு செய்ய முடியவில்லை என்று கேள்வி கேட்கிறார். அதற்கு நேரடி பதில் ஒன்று தான்..ஊழல். கடந்த 30 வருடமாக பேராசிரியர், உதவி பேராசிரியர் பணிகள்.என்று அனைத்தும் 40 லட்சம் முதல் 1 கோடி வரை ஏலத்திற்கு விடப்பட்டன. ஏலத்தில் எடுத்தவன் எவனாவது வேலை செய்வானா? கடந்த 20 வருடங்களில் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் கொடூர வீழ்ச்சியை சந்தித்துள்ளது. மேலும் கடந்த ஒரு வருடமாக அண்ணா பல்கலைக்கழக சிண்டிகேட் meeting கூட நடைபெறவில்லை. துணைவேந்தர் இல்லாமலே 2 வருடமாக ஓடிட்டு இருக்கு. 1000+ ஆட்கள் phd guideship வேண்டி காத்துக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

இப்படி பல்வேறு நிர்வாக சிக்கல்கள் ஒவ்வொரு பல்கலைக் கீழும் இருக்கிறது. இதனால் வளர வேண்டிய வளர வாய்ப்பு இருக்கும் கல்லூரிகளும் தங்கள் கழுத்தில் சுருக்கை போட்டு கொள்வது போல இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இருக்கும் வாய்ப்பு தான் இந்த தனியார் பல்கலைக்கழக மசோதா.

சீனாவில் 3300 பல்கலைக்கழகங்கள் இருக்கிறது.ஆனால் இந்தியாவில் 1300 தான். சீனாவை விட இந்தியாவில் மக்கள்தொகை அதிகம். ஆனால் பல்கலை குறைவு. இன்னும் 2000 பல்கலைக்கழகங்கள் தேவை இந்தியாவில்.

உடனே தரம் வந்துவிடுமா என்று கேட்டால் சிறப்பாக கல்வி அளிக்கும் பல்கலைக்கழகங்கள் வளரும், ஒன்றும் இல்லாதவை சரியும் என்பதே காலம் நமக்கு உணர்த்தும் பாடம்.

எனவே இப்போதைக்கு தனியார் பல்கலைக்கழக மசோதா என்பது வரவேற்க வேண்டிய ஒன்று. குளத்திற்கு கடல் என்று பெயரிட வேண்டாம், ஆனால் குளத்தை சிறப்பாக பராமரித்தால் குளமும், நீரும் அதை சுற்றி ஊரும் வளரும் என்பதே பதிலாக இருக்கும்..