உஜ்ஜயினி கும்பமேளா 2028ல் எதிர்கொள்ள சாலை ஆக்கிரமித்த மசூதியின் பகுதிகள் நீதிமன்ற உத்தரவில் இடிப்பு

 உஜ்ஜயினியில் ஒரு சாலை... ஒரு மசூதி... பல கோவில்கள்... ஒரு சிம்மஹஸ்தா...

உஜ்ஜயினியில் நடு ரோட்டை ஆக்கிரமித்து கட்டப்பட்டு இருக்கும் சர்ச்சைக்குரிய மசூதி இதை ரோடு விரிவாக்கத்திற்காக அகற்றுவதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து தான் இஸ்லாமியர்கள் போராட்டத்தில் இறங்கினர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது..!!

உஜ்ஜயினில் 'கதே ஹனுமான்' (Khade Hanuman) என்று அழைக்கப் படும் 170 ஆண்டுகள் பழமையான, மிகவும் மதிக்கப்படும் ஹனுமான் கோவில் ஒன்று உள்ளது. இக்கோவில் முழுமையாக இடிக்கப் பட்டுவிட்டது; தற்போது அங்கிருந்து ஹனுமான் சிலையை வேறு இடத்திற்கு மாற்றுவதற்கான பணிகளில் அதிகாரிகள் தொழில்நுட்ப நிபுணர்களுடன் இணைந்து ஈடுபட்டு வருகின்றனர். இந்தக் கோவிலுடன் சேர்த்து, மேலும் 9 கோவில்களும் 2 சமணக் கோவில்களும் இடிக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனால், 'ஷாஹி மஸ்ஜித்' (Shahi Masjid) மசூதியின் 50 சதுர அடி பரப்பளவு கொண்ட பகுதியை மட்டும் பகுதியளவு இடித்த விவகாரம் உஜ்ஜைனில் ஒரு பெரும் பதற்றத்தை உருவாக்கி உள்ளது. அது ஏன்? அதைப்பற்றி இங்கே பார்ப்போம்.

உஜ்ஜயினி ஷாஹி மஸ்ஜித் விவகாரத்தில் ஏற்பட்ட கலவரம் ஒரு திட்டமிட்ட சதியின் வெளிப்பாடாகும். மசூதி நிர்வாகம் கட்டிடத்தின் ஒரு பகுதியை இடிக்க ஒப்புக்கொண்ட பிறகும் கூட, கலவரத்தைத் தூண்டுவதற்கும், மத்தியப் பிரதேச காவல்துறை மற்றும் சிஆர்பிஎஃப் (CRPF) வீரர்கள் மீது கல்வீச்சு தாக்குதல்களை நடத்துவதற்கும் ஏஐ (AI) தொழில்நுட்பம் மூலம் வீடியோக்கள் உருவாக்கப்பட்டு, வாட்ஸ்அப் வழியாகப் போலியான செய்திகள் பரப்பப்பட்டன.

ஏஐ தொழில்நுட்பத்தைப் பயன்படுத்தி போலியான செய்திகளைப் பரப்பியதற்காக, முஸ்லிம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த 5 சமூக ஊடகப் பிரபலங்கள் (influencers) கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

100 இன்ஸ்டாகிராம் கணக்குகள் மீது புகார் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. நகரில் கோஷங்களை எழுப்பவும் கலவரத்தில் ஈடுபடவும் மாவட்டத்திற்கு வெளியிலிருந்து இளைஞர்கள் வரவழைக்கப் பட்டனர். கலவரக்காரர்கள் காவல்துறையினரை மட்டுமல்லாமல், நிர்வாகத்திற்கு உதவிய 'காஜி'யையும் (Kazi) குறிவைத்தனர். இதனால், அந்தக் காஜி தனது சொந்த சமூகத்தைச் சேர்ந்த தீவிரப் போக்கு உடையவர்களுக்கு எதிராகக் காவல் நிலையத்தில் புகார் (FIR) அளித்துள்ளார்.

காஜி ஏன் குறிவைக்கப்பட்டார்? ஏனெனில், இடிப்பு நடவடிக்கை குறித்து ஷாஹி மஸ்ஜித் கமிட்டிக்குள் கருத்து வேறுபாடு இருந்தது. நீதிமன்ற உத்தரவுகள் இருந்தபோதிலும், உறுப்பினர்களில் ஒரு பகுதியினர் இந்த இடிப்பு நடவடிக்கை நடைபெறுவதை விரும்பவில்லை.

அந்தச் சமூக ஊடகப் பிரபலங்களுக்கு நிதியளித்தது யார்? கலவரக்காரர்களை அழைத்து வந்தது யார்? அவர்களுக்கு அறிவுறுத்தியது யார்? உள்ளூர் ஏஐஎம்ஐஎம் (AIMIM) அரசியல்வாதிகளுடன் இணைந்து, சில கமிட்டி உறுப்பினர்களும் போராட்டக்காரர்களுக்கு ஆதரவாகச் செயல்பட்டிருக்கலாம் என்பது தெளிவாகிறது. இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே பிளவை ஏற்படுத்தி அதை வளர்க்க அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். 10 கோவில்களை இடிக்கலாம், ஆனால் மசூதியைத் தொடக்கூடாது என்று அவர்கள் நம்புகிறார்கள்.

கல்வியறிவு பெற்ற முஸ்லிம்கள், வழக்கம்போல, இந்த நாடகத்தை மௌனமாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். தங்கள் சமூகத்தில் நிலவும் தீவிரவாதப் போக்குக்கு எதிராக ஒரு வார்த்தை கூட அவர்கள் பேசவில்லை. மதச்சார்பின்மையைக் கடைப்பிடிப்பதும் அதைப் பாதுகாப்பதும் படித்த இந்துக்களின் பொறுப்பு என்று அவர்கள் தங்கள் ஆழ்மனதில் நம்புகிறார்கள்; இதன் மூலம் சமூக ஊடகங்களிலும் தொலைக்காட்சிகளிலும் தாங்கள் 'பாதிக்கப்பட்டவர்கள்' என்ற பிம்பத்தைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொள்ள முடிகிறது.

சில நகரங்கள் வெறும் நகரங்கள் அல்ல. அவற்றின் ஒவ்வொரு தெருவிலும் ஒரு வரலாறு இருக்கும். ஒவ்வொரு கோபுரத்திலும் ஒரு நினைவு இருக்கும். ஒவ்வொரு பழைய கட்டிடத்திற்குப் பின்னாலும் பல தலைமுறைகளின் வாழ்க்கை இருக்கும்.

மத்தியப் பிரதேசத்தின் உஜ்ஜயினி அப்படிப்பட்ட ஒரு நகரம்.

மகாகாளேஸ்வரர் ஆலயம், ஷிப்ரா நதி, பல நூற்றாண்டுகளாகத் தொடரும் ஆன்மிக மரபுகள் என்று இந்திய வரலாற்றிலும் ஆன்மிகப் பண்பாட்டிலும் தனக்கென்று ஒரு இடத்தைப் பெற்ற நகரம்.

இந்த நகரம்தான் 2028 ஆம் ஆண்டு சிம்மஹஸ்த கும்பமேளாவை எதிர்கொள்ளத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறது.

கோடிக்கணக்கான பக்தர்கள் வரக்கூடிய ஒரு மிகப்பெரிய நிகழ்வு என்பதால், நகரத்தின் சாலைகள், போக்குவரத்து, பாதுகாப்பு, மக்கள் நடமாட்டம் ஆகியவற்றை மேம்படுத்தும் பணிகள் வேகமாக நடைபெற்று வருகின்றன.

அந்தப் பணிகளின் நடுவே ஒரு பழைய மசூதி இன்று தேசிய அளவில் பேசப்படும் விஷயமாக மாறியுள்ளது.

ஆனால் அந்தக் கதையை மசூதியிலிருந்து தொடங்குவது முழுமையான கதை அல்ல.

அதை ஒரு சாலையிலிருந்து தொடங்க வேண்டும்.

காந்தல் சௌக் முதல் கோபால் மந்திர் வழியாக மகாகாளேஸ்வரர் ஆலயத்தையும் ஷிப்ரா நதியையும் இணைக்கும் முக்கியமான சாலை அது.

உஜ்ஜயினி வளர்ச்சித் திட்டத்தின் கீழ் இந்தச் சாலை 15 மீட்டர் அகலத்திற்கு விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும் என்று நிர்வாகம் திட்டமிட்டது.

சிம்மஹஸ்தா போன்ற மிகப்பெரிய நிகழ்வுகளின்போது இந்தப் பாதையில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் செல்ல வேண்டியிருக்கும் என்பதால், போக்குவரத்து நெரிசலைக் குறைப்பதும், மக்கள் பாதுகாப்பாகச் செல்வதற்கான இடத்தை உருவாக்குவதும் இந்தத் திட்டத்தின் நோக்கமாகக் கூறப்பட்டது.

ஆனால் ஒரு பழைய நகரத்தில் புதிய சாலையை அமைப்பது என்பது வெறும் தார் போடுவது போன்ற எளிய விஷயம் அல்ல.

சாலையின் வழியில் ஏற்கனவே கட்டிடங்கள் இருக்கின்றன.

அவற்றில் வீடுகள் இருக்கின்றன.

கடைகள் இருக்கின்றன.

மத வழிபாட்டுத் தலங்களும் இருக்கின்றன.

அவற்றில் இந்து கோவில்களும் உள்ளன.

மசூதியும் உள்ளது.

இதுதான் இந்தக் கதையின் முக்கியமான திருப்பம்.

ஷாஹி மசூதியின் ஒரு பகுதி சாலை விரிவாக்கத்திற்குள் வருகிறது.

மசூதி நிர்வாகம் அதை எதிர்த்தது.

இந்த மசூதி பல நூற்றாண்டுகளாக இருப்பதாகவும், 1390 ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த 636 ஆண்டுகள் பழமையான கட்டிடம் என்றும் மசூதி தரப்பினர் கூறினர்.

ஆனால் இந்த 636 ஆண்டுகள் என்ற குறிப்பிட்ட வயதை உறுதிப்படுத்தும் தனித்துவமான தொல்லியல் ஆவணம் தற்போது நான் பார்த்த ஆதாரங்களில் கிடைக்கவில்லை.

எனவே இதை மசூதி நிர்வாகத்தின் வரலாற்றுக் கூற்றாகவே குறிப்பிடுவது சரியானது.

மசூதியின் தொழுகைப் பகுதி, உயரமான மினாரெட் உள்ளிட்ட சில கட்டமைப்புகள் பாதிக்கப்படும் என்று மனுதாரர்கள் நீதிமன்றத்தில் வாதிட்டனர்.

சாலையை வேறு வழியில் விரிவுபடுத்த முடியாதா?

மசூதிக்கு எதிரே உள்ள கட்டிடத்தை அகற்ற முடியாதா?

மத வழிபாட்டுத் தலங்களைத் தவிர்த்து சாலையை அமைக்க முடியாதா?

என்ற கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டன.

ஆனால் இந்த விவகாரத்தில் ஒரு முக்கியமான உண்மையை நீதிமன்றப் பதிவு வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தது.

இந்த நடவடிக்கை ஒரு மசூதியை மட்டும் குறிவைத்த நடவடிக்கை அல்ல.

மத்தியப் பிரதேச உயர்நீதிமன்றம் செப்டம்பர் 9 அன்று வழங்கிய தீர்ப்பில், அதே சாலைப் பகுதியில் ஏற்கனவே 10 இந்து கோவில்களின் பகுதிகளும் ஒரு மசூதியின் பகுதியும் அகற்றப்பட்டதாக பதிவு செய்தது.

மேலும் உஜ்ஜயினி நகரில் சுமார் 80 மத வழிபாட்டுத் தலங்களுடன் தொடர்புடைய கட்டுமானங்கள் மீது நிர்வாக நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டதாகவும் நீதிமன்றத்தில் தெரிவிக்கப்பட்டது.

இங்கே ஒரு சிறிய ஆனால் மிக முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது.

10 கோவில்கள் முழுமையாக இடிக்கப்பட்டன என்று நீதிமன்றப் பதிவு கூறவில்லை.

கோவில்களின் பகுதிகள் அகற்றப்பட்டன என்பதுதான் பதிவு.

அதேபோல ஷாஹி மசூதியும் முழுமையாக இடிக்கப்படவில்லை.

சாலை அமைப்புக்குள் வரும் அதன் ஒரு பகுதியை அகற்றுவதே நடவடிக்கை.

இந்த வேறுபாட்டை புரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம்.

ஏனெனில் சமூக ஊடகங்களில் ஒரு கட்டிடம் இடிக்கப்பட்டது என்ற செய்தி சில நேரங்களில் முழுக் கட்டிடமே அழிக்கப்பட்டது என்ற வடிவத்தை எடுத்துவிடுகிறது.

உண்மையைப் பார்க்கும்போது படம் சற்று வேறுபட்டதாக இருக்கிறது.

இது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தின் கட்டிடத்தை மட்டும் அகற்றும் நடவடிக்கையாக நீதிமன்றம் கருதவில்லை.

மாறாக, சாலைத் திட்டத்தின் கீழ் பல்வேறு மதக் கட்டமைப்புகளும் பாதிக்கப்பட்டுள்ளன என்பதே நீதிமன்றத்தில் பதிவான நிலை.

இதற்கிடையில்

சாலை விரிவாக்கத்தின் பாதையில் மத்தியப் பிரதேச முதலமைச்சர் மோகன் யாதவின் குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான பழைய வீட்டின் ஒரு பகுதியும் வந்தது.

அந்த வீடு அவரது குடும்பத்தின் பழைய சொத்து என்றும், 1974 ஆம் ஆண்டு அவரது தாத்தாவால் கட்டப்பட்டதாகவும் செய்திகள் தெரிவித்தன.

அந்தப் பகுதியை அகற்றும் பணியில் முதலமைச்சரே நேரடியாக ஈடுபட்டார்.

இதுவும் இந்தச் சாலைத் திட்டம் ஒரே ஒரு மதக் கட்டிடத்தைச் சுற்றி உருவான திட்டம் அல்ல என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் ஒரு பின்னணி.

ஆனால் சட்டப் போராட்டம் அங்கே முடிவடையவில்லை. மசூதி நிர்வாகம் தங்களுடைய மத உரிமைகள் பாதிக்கப்படுவதாகக் கூறி நீதிமன்றத்தை அணுகியது. அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 14, 25, 26 மற்றும் சொத்துரிமை தொடர்பான 300A பிரிவுகளையும் அவர்கள் முன்வைத்தனர்.

ஆனால் செப்டம்பர் 9 அன்று மத்தியப் பிரதேச உயர்நீதிமன்றம் அந்த மனுக்களை நிராகரித்தது. சாலை விரிவாக்கம் உஜ்ஜயினி வளர்ச்சித் திட்டத்தின் கீழ் நடைபெறுகிறது என்றும், அதிகாரிகள் சட்ட நடைமுறைகளைப் பின்பற்றியுள்ளனர் என்றும் நீதிமன்றம் கருதியது.

மேலும் சிம்மஹஸ்தா காலத்தில் கோடிக்கணக்கான பக்தர்கள் வரக்கூடிய நிலையில் போக்குவரத்து மற்றும் பொதுமக்கள் பாதுகாப்பை கருத்தில் கொள்ள வேண்டியிருப்பதாகவும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது.

இவ்வாறு நீதிமன்றம் ஒரு சட்ட நிலைப்பாட்டை எடுத்திருந்தாலும் பிரச்சினை முடிவுக்கு வரவில்லை.

செப்டம்பர் 27 இரவு முதல் மசூதி அருகே மக்கள் திரளத் தொடங்கினர்.

சிலர் இரவு முழுவதும் அங்கேயே தங்கி, மசூதியின் எந்தப் பகுதியையும் அகற்ற அனுமதிக்கமாட்டோம் என்று எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

நிர்வாகம் உடனடியாக வலுக்கட்டாயமாக நடவடிக்கை எடுக்காமல், பேச்சுவார்த்தை மூலம் பிரச்சினையைத் தீர்க்க முயன்றதாக காவல்துறை தெரிவித்தது.

ஆனால் செப்டம்பர் 28 காலை நிலைமை திடீரென்று மாறியது.

நிர்வாகம் சாலை விரிவாக்கத்திற்குள் வரும் மசூதியின் பகுதியை அகற்றும் நடவடிக்கையைத் தொடங்கியபோது, அங்கு திரண்டிருந்த மக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

நிலைமை பதற்றமானது.

போலீஸ் தடுப்புகளை நோக்கி கற்கள் வீசப்பட்டதாக காவல்துறை தெரிவித்தது.

போலீசாருக்கும் போராட்டக்காரர்களுக்கும் இடையே மோதல் ஏற்பட்டது.

நிலைமையைக் கட்டுப்படுத்த காவல்துறை கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளைப் பயன்படுத்தியது.

சில போலீஸார் காயமடைந்ததாகவும்

அப்பகுதியில் சுமார் 2,000 போலீசார் வரை பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபடுத்தப்பட்டதாக தகவல்கள் வெளியாகின.

பின்னர் பலர் கைது செய்யப்பட்டதாகவும், சிலர்மீது வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டதாகவும் காவல்துறை தெரிவித்தது.

சமூக ஊடகங்களில் தூண்டுதல் ஏற்படுத்தும் வகையிலான பதிவுகள் வெளியிட்டதாக சிலர்மீதும் நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டதாக செய்திகள் கூறுகின்றன.

இங்கே ஒரு விஷயத்தை நாம் மிகவும் தெளிவாகப் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

மத வழிபாட்டுத் தலத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று சட்டபூர்வமாக எதிர்ப்பது ஒரு உரிமை சார்ந்த விவகாரம்.

ஆனால் கல் வீச்சு, காவல்துறையுடன் மோதல், வன்முறை ஆகியவை வேறு விஷயம்.

ஒரு மதத்தின் உணர்வு எவ்வளவு ஆழமாக இருந்தாலும், வன்முறை அந்த உணர்வை நியாயப்படுத்தும் வழியாக மாறிவிட முடியாது.

இந்தச் சம்பவத்தின் மற்றொரு முக்கியமான அம்சம் என்னவென்றால், செப்டம்பர் 28 அன்று நிலைமை வெறும் எதிர்ப்பில் முடிவடையவில்லை.

காவல்துறை மற்றும் மக்கள் இடையே மோதல் ஏற்பட்டது.

கற்கள் வீசப்பட்டன.

கண்ணீர்ப்புகை பயன்படுத்தப்பட்டது.

கைதுகள் நடந்தன.

நகரின் அந்தப் பகுதி முழுவதும் பாதுகாப்பு அதிகரிக்கப்பட்டது.

இவ்வளவு பெரிய மத நிகழ்வை எதிர்கொள்ளத் தயாராகிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நகரத்தில், ஒரு சாலைப் பிரச்சினை எப்படி மத உணர்வு, சட்டம், நிர்வாகம், மக்கள் எதிர்ப்பு ஆகிய அனைத்தையும் ஒன்றாகக் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிறது என்பதற்கு இது ஒரு தெளிவான உதாரணமாகிறது.

ஆனால் மீண்டும் ஒரு முக்கியமான சம்பவம் நடந்துள்ளது.

மசூதி நிர்வாகத்துக்கும் மாநகராட்சிக்கும் இடையே பின்னர் ஒரு உடன்பாடு ஏற்பட்டதால்

அதன்படி சாலைப் பகுதிக்குள் வரும் கட்டமைப்பை அகற்றும் நடவடிக்கை முன்னெடுக்கப்பட்டது.

முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், மசூதி முழுவதையும் அழிப்பது என்ற நிலை அல்ல இது.

சாலைத் திட்டத்திற்கு இடையூறாக இருக்கும் குறிப்பிட்ட பகுதியை அகற்றுவதுதான் நடவடிக்கை.

முடிந்தவரை பழைய நினைவுகளைப் பாதுகாத்துக்கொண்டு புதிய பாதையை உருவாக்குவதுதான் இன்னும் அழகான வளர்ச்சி.

ஆனால் அதற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு.

பொதுமக்களின் பாதுகாப்பு, நகரத்தின் போக்குவரத்து, மிகப்பெரிய நிகழ்வுகளின் தேவைகள் ஆகியவற்றையும் புறக்கணிக்க முடியாது.

அதனால் ஒவ்வொரு வழிபாட்டுத் தலத்தையும் பாதுகாப்பது என்ற பெயரில் எந்த வளர்ச்சித் திட்டமும் முடங்கிவிடக் கூடாது.

வரலாற்றை காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதற்காக மக்கள் பாதுகாப்பையும் நகரத்தின் எதிர்காலத் தேவைகளையும் மறந்துவிட முடியாது.

மதம் எதுவாக இருந்தாலும் ஒரு வழிபாட்டுத் தலம் மக்களுக்கு புனிதமானது.

வளர்ச்சி எதற்காக இருந்தாலும் அது மக்களுக்காகத்தான்.

சட்டம் எதற்காக இருந்தாலும் அது அனைவருக்கும் சமமாக இருக்க வேண்டும்.

2028 சிம்மஹஸ்தாவுக்காக உஜ்ஜயினி ஒரு புதிய முகத்தைப் பெறப்போகிறது.

அந்த புதிய முகம் எவ்வளவு பிரமாண்டமாக இருக்கிறது என்பதைக் காட்டிலும், அந்த மாற்றத்தின் போது பழைய உஜ்ஜயினியின் நினைவுகளையும், பல்வேறு சமூகங்களின் உணர்வுகளையும், சட்டத்தின் நியாயத்தையும் எவ்வளவு கவனமாகக் காத்தோம் என்பதுதான் அந்த நகரத்தின் உண்மையான பெருமையாக இருக்கும்.