வ.உ.சிதம்பரனார் (வ.உ.சி.) திருக்குறள் குறித்து முன்வைத்த “முதல் மூன்று அதிகாரங்களும் வள்ளுவர் இயற்றியவை அல்ல; இடைச்செருகல்கள்” என்ற கருத்து, தமிழில் திருக்குறள் உரை–ஆய்வு வரலாற்றில் கவனிக்கத்தக்க ஒரு பாடநூல்/ஆசிரியத்துவ விமர்சனக் கோட்பாடு. ஆனால் இதை இன்று நிரூபிக்கப்பட்ட வரலாற்று உண்மை என்று கூறுவது சரியாகாது. இதற்கான ஆதாரங்களும் மறுப்புகளும் இருபுறமும் உள்ளன.
1. வ.உ.சி. எந்த மூன்று அதிகாரங்களை மறுத்தார்?
அவர் குறிப்பிட்டவை:
- கடவுள் வாழ்த்து — குறள் 1–10
- வான்சிறப்பு — குறள் 11–20
- நீத்தார் பெருமை — குறள் 21–30
அவருடைய கருத்துப்படி, இவை திருவள்ளுவர் இயற்றிய மூல திருக்குறளின் பகுதிகள் அல்ல. பிற்காலத்தில் இடைக்காலப் புலவர் ஒருவரால் சேர்க்கப்பட்டவை என்று அவர் கருதினார். இதனால் தமது பதிப்பில் இவற்றை “இடைப்பாயிரம்” என்ற பெயரில் தனியாகக் குறிப்பிட்டார்.
முக்கியமாக, வ.உ.சி. இதை வெறும் சமய எதிர்ப்பாக முன்வைக்கவில்லை; உரைநடை, கருத்து அமைப்பு, அதிகாரங்களின் பரஸ்பரத் தொடர்பு, சிந்தனை வேறுபாடு ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு வாதிட்டார்.
2. வ.உ.சி. முன்வைத்த ஆறு முக்கிய காரணங்கள்
காரணம் 1 — சொற்செறிவு மற்றும் பொருட்செறிவு வேறுபாடு
முதல் மூன்று அதிகாரங்களிலுள்ள குறள்களில், திருக்குறளின் மற்ற பகுதிகளில் காணப்படும் அளவுக்கு சொற்செறிவும் பொருட்செறிவும் இல்லை என்பது வ.உ.சி.யின் முதல் எதிர்ப்பு.
அதாவது, ஒரே கருத்தை மிகக் குறைந்த சொற்களில் ஆழமாகச் சொல்லும் வள்ளுவரின் வழக்கமான பாணியிலிருந்து இம்முப்பது குறள்களும் வேறுபடுகின்றன என்று அவர் கருதினார்.
மறுப்பு:
இது முக்கியமான ஆய்வுக் கேள்வியாக இருக்கலாம்; ஆனால் “பாணி வேறுபாடு = வேறு ஆசிரியர்” என்று நேரடியாக முடிவு செய்ய முடியாது.
ஒரே ஆசிரியர் ஒரு நூலின் முன்னுரைப் பகுதியில் வேறுபட்ட கவித்துவ பாணியைப் பயன்படுத்தியிருக்கலாம்.
காரணம் 2 — சில குறள்களின் பொருள் பல விளக்கங்களுக்கு இடமளிக்கிறது
வ.உ.சி.யின் இரண்டாவது வாதம்: முதல் மூன்று அதிகாரங்களில் உள்ள சில குறள்களின் பொருள் தெளிவான ஒரே கருத்தைத் தராமல், பலவிதமான விளக்கங்களுக்கு இடமளிக்கிறது.
ஆனால் இதுவும் ஆசிரியர் வேறு என்பதற்கான நேரடி வரலாற்றுச் சான்று அல்ல.
ஒரு கவிதைக்கு பல விளக்கங்கள் இருப்பது அதன் ஆசிரியர் வேறு ஒருவர் என்பதை நிரூபிக்காது.
3. “மெய்யுணர்தல்” அதிகாரத்துடன் ஏற்பட்ட முரண்பாடு
இது வ.உ.சி.யின் வாதங்களில் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது.
திருக்குறளில் பின்னர் “மெய்யுணர்தல்” என்ற அதிகாரம் வருகிறது.
அங்கு கடவுளைப் பற்றிய கருத்தும், “கடவுள் வாழ்த்து” அதிகாரத்தில் காணப்படும் கடவுள் பற்றிய கருத்தும் ஒன்றாக இல்லை என்று வ.உ.சி. கருதினார்.
அதனால்:
ஒரே ஆசிரியர் இரு இடங்களிலும் கடவுளைப் பற்றிய இவ்வேறுபட்ட கருத்துக்களை எழுதியிருக்க முடியாது.
என்பது அவரது வாதம்.
இதற்கான மறுப்பு
இது கருத்தியல் வேறுபாடு என்பதைக் காட்டலாம்; ஆனால் ஆசிரியர் வேறுபாட்டை நிரூபிக்காது.
உதாரணமாக, ஒரு நூலில்:
- இறைவன் பற்றிய பக்தி மொழி
- தத்துவ மொழி
- அறநெறி மொழி
என்று வெவ்வேறு கோணங்கள் பயன்படுத்தப்படலாம்.
எனவே “இரண்டு இடங்களில் கடவுள் பற்றிய சொல்லாக்கம் வேறுபடுகிறது → இரண்டு ஆசிரியர்கள்” என்ற தர்க்கம் கட்டாயமான முடிவாகாது.
4. “நீத்தார் பெருமை” மற்றும் “துறவு” முரண்பாடு
இதேபோன்ற வாதத்தை வ.உ.சி. “நீத்தார் பெருமை” மற்றும் பின்னர் வரும் “துறவு” ஆகியவற்றுக்கும் பயன்படுத்துகிறார்.
அவரது கருத்து:
- நீத்தார் பெருமை ஒரு குறிப்பிட்ட வகையில் துறவியைச் சித்தரிக்கிறது.
- “துறவு” அதிகாரம் வேறு விதமான கருத்தை முன்வைக்கிறது.
- எனவே இரண்டையும் ஒரே ஆசிரியர் எழுதியிருக்க வாய்ப்பு குறைவு.
இதுவும் அவரது உள்ளடக்க ஒப்பீட்டு முறையின் ஒரு பகுதி.
மறுப்பு
ஆனால் இங்கும் கருத்து வேறுபாடு மட்டும் ஆசிரியர் வேறுபாட்டை நிரூபிப்பதில்லை.
ஒரே ஆசிரியர் ஒரே பொருளை வெவ்வேறு அதிகாரங்களில் வெவ்வேறு நோக்கில் அணுக முடியும்.
5. “வான்சிறப்பு” ஏன் வள்ளுவர் எழுதியிருக்க வேண்டும்?
வ.உ.சி.யின் மிகவும் வித்தியாசமான வாதம் இதுதான்.
அவர் கேட்கிறார்:
மழை பெய்வதை யாரும் தடுக்க முடியாது; மழை பெய்யாமல் இருப்பதையும் மனிதன் ஏற்படுத்த முடியாது. அப்படியிருக்க மழையின் சிறப்பைச் சொல்வதால் அறநெறி நூலுக்கு என்ன பயன்?
என்பதே அவரது கேள்வி.
இதற்கான வலுவான மறுப்பு
இங்கே வ.உ.சி.யின் வாதத்தை எளிதில் மறுக்க முடியும்.
திருக்குறள் வெறும் “தனிமனித ஒழுக்க நூல்” மட்டுமல்ல; மனித வாழ்க்கையின் பொருளாதார மற்றும் சமூக அடிப்படைகளையும் விவரிக்கிறது.
மழை:
மழை → உணவு → விவசாயம் → பொருளாதாரம் → உயிர்வாழ்வு → அறவாழ்வு
என்ற தொடரில் முக்கியமான இயற்கை அடிப்படையாகக் கருதப்படலாம்.
மேலும், “மழையைப் பற்றி ஏன் பேச வேண்டும்?” என்ற கேள்வியை மட்டும் வைத்து ஒரு அதிகாரத்தை நீக்கிவிட்டால், அதே தர்க்கத்தைப் பயன்படுத்தி வேறு பல அதிகாரங்களையும் சந்தேகிக்க முடியும்.
இதையே சி. அருணை வடிவேல் முன்வைத்த மறுப்பில் சுட்டிக்காட்டப்படுவதாகக் காணலாம்.
6. மிக முக்கியமான எதிர்வாதம் — பழைய உரையாசிரியர் மரபு
வ.உ.சி.யின் கோட்பாட்டுக்கு எதிராக வைக்கப்படும் மிக முக்கியமான கேள்வி:
முதல் மூன்று அதிகாரங்கள் பிற்கால இடைச்செருகல் என்றால், அவை ஏன் பழைய திருக்குறள் உரை மரபிலேயே காணப்படுகின்றன?
திருக்குறளுக்கு பல பழைய உரையாசிரியர்கள் இருந்தனர். வ.உ.சி. அவர்களும் மணக்குடவர் உரையைப் பதிப்பித்தவர்.
முதல் மூன்று அதிகாரங்கள் குறித்து பழைய உரை மரபில் தொடர்ந்து விவாதம் இருப்பது, “இவை மிகவும் பிற்காலத்தில் திடீரென்று சேர்க்கப்பட்டவை” என்ற எளிய கோட்பாட்டைச் சிக்கலாக்குகிறது.
இன்றைய ஆய்வுகளிலும் வ.உ.சி.யின் கோட்பாடு ஒரு வரலாற்று விமர்சனக் கருத்தாக குறிப்பிடப்படுகிறது; அது ஏற்கப்பட்ட ஒரே முடிவாகக் கருதப்படவில்லை. Harvard-இல் வெளியான சமகால ஆய்வொன்றும் வ.உ.சி.யின் 1930 ஆய்வை முதல் மூன்று அதிகாரங்கள் பிற்காலச் சேர்க்கைகள் என்ற வாதமாகச் சுட்டுகிறது; அதே ஆய்வு முதல் குறள் தொடங்கி பழைய உரை மரபில் காணப்படுவதையும் விவாதிக்கிறது.
7. இன்னொரு முக்கியமான பிரச்சினை: “திருவள்ளுவமாலை”
முதல் மூன்று அதிகாரங்களும் வள்ளுவருடையவை என்பதற்கு ஆதாரமாக திருவள்ளுவமாலையிலுள்ள பாடல்களையும் சிலர் பயன்படுத்துகின்றனர்.
ஆனால் இங்கே ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது.
திருவள்ளுவமாலையில் உள்ள புலவர்கள் அனைவரும் வள்ளுவரின் சமகாலத்தவர்கள் என்று நிச்சயமாக நிரூபிக்க முடியாது. வ.உ.சி. இந்த மரபின் கால நிர்ணயத்தையே கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார்.
இதனால் விவாதம் இரண்டு நிலைகளாகப் பிரிகிறது:
வள்ளுவர் → திருக்குறள் → ஆரம்பகாலப் பரவல் → உரையாசிரியர்கள்
என்ற வரலாற்றுத் தொடரை எவ்வாறு அமைப்பது?
இதற்கான உறுதியான காலவரிசை இல்லாமல், “இந்த அதிகாரம் கண்டிப்பாக வள்ளுவருடையது/அல்ல” என்று இறுதி தீர்ப்பு கூறுவது கடினம்.
8. வ.உ.சி. கருத்தின் மிகப் பெரிய பலம்
வ.உ.சி.யின் வாதத்தை நிராகரிக்க வேண்டுமென்றாலும், அவரது ஆய்வில் ஒரு முக்கியமான அறிவியல் அணுகுமுறை உள்ளது:
“மரபு சொல்கிறது என்பதால் மட்டும் ஆசிரியத்துவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடாது”
என்பது.
அவர்:
- சொல் நடை
- கருத்து நடை
- அதிகார அமைப்பு
- உள்முரண்பாடு
- தத்துவப் பார்வை
- பழைய சுவடிகள்
- உரையாசிரியர் மரபு
போன்றவற்றை ஒப்பிட்டு ஆசிரியத்துவத்தை ஆராய முயன்றார்.
இது நவீன textual criticism / source criticism அணுகுமுறைக்கு நெருக்கமான ஒரு முயற்சியாகப் பார்க்கப்படலாம்.
9. ஆனால் வ.உ.சி. வாதத்தின் பலவீனம் என்ன?
அவருடைய முக்கியமான குறை:
“வேறுபாடு உள்ளது” என்பதிலிருந்து “வேறு ஆசிரியர்” என்ற முடிவுக்குத் தாவுகிறார்.
உதாரணமாக:
சொல் நடை வேறுபட்டது
↓
கருத்து வேறுபட்டது
↓
அதிகாரத்தின் நோக்கம் வேறுபட்டது
↓
எனவே வேறு ஆசிரியர்
என்ற தர்க்கத்தில் கடைசி படிக்கு தனி வரலாற்றுச் சான்று தேவை.
அத்தகைய நேரடி சான்று — உதாரணமாக:
“இந்த 30 குறள்கள் வள்ளுவருடையவை அல்ல; இவை அமுகப் புலவர் சேர்த்தவை”
என்று கூறும் சமகாலச் சுவடி அல்லது கல்வெட்டு — இதுவரை பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஆதாரமாக இல்லை.
10. எனவே கல்வியியல் முடிவு
வ.உ.சி.யின் கருத்தை “வள்ளுவர் முதல் மூன்று அதிகாரங்களை எழுதவில்லை என்பது நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை” என்று கூறுவது ஆய்வியல் ரீதியாக மிகைப்படுத்தலாகும்.
அதேபோல்,
“முதல் மூன்று அதிகாரங்களும் நிச்சயமாக வள்ளுவரால் எழுதப்பட்டவை; இடைச்செருகல் என்ற கேள்வியே கிடையாது”
என்றும் கூறுவது ஆராய்ச்சி விவாதத்தை மூடிவிடுகிறது.
மிகத் துல்லியமான கல்வியியல் நிலைப்பாடு:
வ.உ.சிதம்பரனார், “கடவுள் வாழ்த்து”, “வான்சிறப்பு”, “நீத்தார் பெருமை” ஆகிய 30 குறள்களையும் திருவள்ளுவர் இயற்றியவை அல்ல; பிற்கால இடைக்காலப் புலவரால் சேர்க்கப்பட்ட “இடைப்பாயிரம்” என்று கருதினார். இதற்கு அவர் மொழிநடை, கருத்து, அதிகார அமைப்பு மற்றும் உள்நூல் முரண்பாடுகளை ஆதாரங்களாகக் காட்டினார். ஆனால் இக்கருத்து உறுதியான வெளிப்புற வரலாற்றுச் சான்றால் நிரூபிக்கப்பட்டதாக இல்லை. மாறாக, பழைய உரை மரபு, சுவடி மரபு மற்றும் திருக்குறளின் பாயிர அமைப்பு ஆகியவை அவரது முடிவுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. எனவே இது இன்றும் ஆசிரியத்துவம் மற்றும் உரை வரலாறு சார்ந்த ஆய்வுக் கேள்வியாகவே அணுகப்பட வேண்டும்.
குறிப்பு: வ.உ.சி.யின் சொந்த முன்னுரையில் அவர் இம்மூன்று அதிகாரங்களையும் நீக்காமல், “இடைப்பாயிரம்” என்ற பெயரில் தனியாக வைத்திருப்பது முக்கியமானது. அதாவது அவர் திருக்குறளை நிராகரிக்கவில்லை; மாறாக, “வள்ளுவர் இயற்றிய மூல உரை” எது என்பதைப் பிரித்தறிய முயன்றார்.
நீங்கள் விரும்பினால், இதை அடுத்ததாக என்ற தலைப்பில், ஆகிய 5 கோணங்களில் ஒரு முழுமையான கல்வியியல் ஆய்வுக் கட்டுரையாக அமைக்கலாம்.
No comments:
Post a Comment