பழனி ராமப்பய்யர் செப்பேடு ஒரு போலி ஆவணம் - கல்வெட்டியல்/வரலாற்று அறிஞர்கள்

 பழனி ராமப்பய்யர் செப்பேடு ஒரு போலி ஆவணமா?

- வரலாற்றுச் சான்றுகள் & உண்மைகள்!

பழனி தண்டாயுதபாணி சுவாமி கோயிலின் அர்ச்சனை உரிமைகள் மாறியது தொடர்பாக அடிக்கடி பேசப்படும் ராமப்பய்யர் செப்பேடு ஒரு போலி ஆவணம் (Spurious Document) என்று கல்வெட்டியல் அறிஞர்களும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களும் கூறுகின்றனர்.

இதற்கான முக்கியமான 5 ஆதாரங்கள்:

எழுத்தமைதி முரண்பாடு (Paleography):

தளவாய் ராமப்பய்யர் வாழ்ந்தது 17-ஆம் நூற்றாண்டு (கி.பி. 1630-கள்). ஆனால், இந்தச் செப்பேட்டில் உள்ள எழுத்துக்களின் வடிவம் 19-ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தது. அதாவது நிகழ்வு நடந்து 150-200 ஆண்டுகளுக்குப் பிந்தைய காலக்கட்டம் சார்ந்த எழுத்து வடிவம்.

அரச முத்திரை இன்மை:

நாயக்க மன்னர்கள் வெளியிடும் உண்மையான செப்பேடுகளில் அரச முத்திரை (Royal Seal), மெய்க்கீர்த்தி மற்றும் மன்னரின் அதிகாரப்பூர்வ கையொப்பம் இருக்கும். ஆனால், இச்செப்பேட்டில் நாயக்கர் அரசின் எந்த முத்திரையும் இல்லை.

மொழி & காலப் பிழை:

செப்பேட்டில் உள்ள சொற்கள் 17-ஆம் நூற்றாண்டு அரசவை மொழியாக இல்லாமல், 19-ஆம் நூற்றாண்டு பேச்சு வழக்கைக் கொண்டுள்ளன. இதில் கூறப்படும் திதி, நட்சத்திரக் கணக்குகளும் வரலாற்று தேதிகளோடு பொருந்தவில்லை.

19-ஆம் நூற்றாண்டு நீதிமன்ற வழக்குகள்:

வெள்ளையர் ஆட்சிக் காலத்தில் கோயில் உரிமைகளையும் நிலங்களையும் நிலைநாட்ட 'இனாம் கமிஷன்' மற்றும் நீதிமன்றங்களில் காட்ட பல 'போலிச் செப்பேடுகள்' உருவாக்கப்பட்டன. பழனி கோயில் வழக்கிற்காகப் பின்னரே இது தயாரிக்கப்பட்டது என்பது ஆய்வாளர்களின் முடிவு.

சமகால நூல்களில் பதிவில்லை:

ராமப்பய்யனின் வரலாற்றைக் கூறும் 17-ஆம் நூற்றாண்டு நூலான 'ராமப்பய்யன் அம்மானை' என்ற நூலிலோ அல்லது அப்போதைய இயேசுசபை வரலாற்று குறிப்புகளிலோ அவர் பழனி கோயில் வழிபாட்டு முறையை மாற்றியதாக எந்தப் பதிவும் இல்லை.

பழனி ராமப்பய்யர் செப்பேடு ஒரு ‘போலி ஆவணம்’ (Spurious / Forged Copper Plate) என்று வரலாற்று ரீதியாகவும் கல்வெட்டியல் ரீதியாகவும் நிறுவியவர்கள் சாதாரண நபர்கள் அல்லர்; அவர்கள் தமிழ்நாட்டின் முதன்மை தொல்லியலாளர்கள், கல்வெட்டியல் அறிஞர்கள் மற்றும் நடுநிலையான வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் ஆவர்.

இதை ஆய்வு செய்து பொய் என வெளிப்படுத்திய முதன்மை அறிஞர்கள் மற்றும் அவர்களின் தகுதிகள் பற்றிய விவரங்கள்:

1. முனைவர் புலவர் செ. இராசு (Dr. S. Raju)

​தகுதி & பின்னணி: தஞ்சாவூர் தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகத்தின் கல்வெட்டு மற்றும் தொல்லியல் துறையின் முன்னாள் தலைவராகப் பணியாற்றியவர். தமிழ்நாடு அரசின் தொல்லியல் துறையிலும் பணியாற்றிய வரலாற்று வல்லுநர்.

அவரது ஆய்வு: பழனி கோயில் தொடர்பான ஆவணங்களைத் தொகுத்து அவர் வெளியிட்ட 'பழனி வரலாற்று ஆவணங்கள்' என்ற நூலில், இச்செப்பேட்டின் எழுத்தமைதி (Paleography), மொழி நடை மற்றும் காலப் பொருத்தமின்மையைச் சுட்டிக்காட்டி இது பிந்தைய காலத்தில் (19-ஆம் நூற்றாண்டில்) உருவாக்கப்பட்ட போலிச் சாசனம் என்பதை சான்றுகளுடன் நிறுவியுள்ளார்.

2. தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை ஆய்வாளர்கள் (State Archaeology Dept Epigraphists)

​தகுதி: கல்வெட்டுத் துறை, தொல்பொருள் ஆய்வுத் துறை மற்றும் மத்திய/மாநில அரசு தொல்லியல் துறைகளில் பணியாற்றிய கல்வெட்டியல் வல்லுநர்கள் (Epigraphists).

​அவர்களது ஆய்வு: தமிழ் எழுத்துக்களின் வளர்ச்சி நிலையை (Paleographical evolution) ஆராய்வதில் வல்லுநர்களான இவர்கள், 17-ஆம் நூற்றாண்டுச் செப்பேடுகளில் காணப்படும் தமிழ்-கிரந்த எழுத்து நடைக்கும், ராமப்பய்யர் செப்பேட்டில் உள்ள 19-ஆம் நூற்றாண்டு எழுத்து நடைக்கும் உள்ள முரண்பாடுகளை அறிவியல் பூர்வமாகச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்.

​3. நடுநிலை வரலாற்று பேராசிரியர்கள் & ஆராய்ச்சி ஆவணங்கள் (Avanam Journal)

​தகுதி: 'தமிழக வரலாற்று பேரவை' மற்றும் 'ஆவணம்' (இதழ்) போன்ற தொல்லியல் அமைப்புகளைச் சேர்ந்த வரலாற்று பேராசிரியர்கள்.

சிவாச்சாரியார்களே அங்கு பூஜைகள் செய்து வந்தனர்.

பழனி தண்டாயுதபாணி சுவாமி கோயிலிலும், அதன் அடிவாரக் கோயில்களிலும் (ஆவினன்குடி மற்றும் பெரியநாயகி அம்மன் கோயில்) ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே சிவாச்சாரியார்கள் / குருக்கள்கள் ஆகம முறைப்படி பூஜை செய்து வந்தனர் என்பதைக் குறிப்பிட வரலாற்று அறிஞர்கள், கல்வெட்டியலாளர்கள் மற்றும் நூல்கள் சுட்டிக்காட்டும் முதன்மைச் சான்றுகள்:

​1. கல்வெட்டுச் சான்றுகள் (Epigraphic Evidence)

​பழனி மலைக் கோயில் கருவறைச் சுவர்களிலும், பெரியநாயகி அம்மன் கோயில் சுவர்களிலும் 13-ஆம் நூற்றாண்டு முதல் (பாண்டிய மற்றும் சோழ மன்னர் காலம்) கண்டெடுக்கப்பட்ட கல்வெட்டுகள் இதற்கு முக்கியமான சான்றுகளாகும்:

​பூஜை நிவந்தங்கள் & 'பட்டர்' குறிப்புகள்:

பாண்டிய மன்னர்களான சடையவர்மன் சுந்தரபாண்டியன், வீராபாண்டியன் மற்றும் விஜயநகர மன்னர் மல்லிகார்ஜுன தேவராயர் காலத்தில் அளிக்கப்பட்ட கொடைகளைக் கூறும் கல்வெட்டுகளில், பூசைகளை நடத்தும் 'பட்டர்கள்' அல்லது 'சிவாச்சாரியார்கள்' பெயர்கள் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

​நித்திய பூஜை வழிமுறைகள்: கோயிலில் உச்சிக்காலம், சாயரட்சை மற்றும் திருவிழாக்களின் போது ஆகம முறைப்படி வழிபாடுகளை நடத்த நிலங்களும், கிராமங்களும் நிவந்தமாக (மானியமாக) அர்ச்சகர்களின் பொறுப்பில் அளிக்கப்பட்டதாகக் கல்வெட்டுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

​2. சைவ ஆகம விதிமுறைகள் (Agamic Tradition)

​சிவாகமப் பிரதிஷ்டை: பழனி தண்டாயுதபாணி சுவாமி கோயில் உட்படத் தமிழகத்தின் பிரதான சிவ மற்றும் முருகன் கோயில்கள் காரணாகமம், காமிகாகமம் போன்ற சிவாகமங்களின் அடிப்படையில் கட்டப்பட்டு, பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டவை ஆகும்.

​அர்ச்சகர் தகுதி: ஆகம விதிகளின்படி, ஆகம முறைப்படி அமைக்கப்பட்ட கோயில்களின் கருவறைக்குள் நுழைந்து சிவ/முருக வடிவிலான மூர்த்திகளைத் தொட்டுப் பூஜை செய்யும் உரிமை (தீட்சை பெற்ற) ஆதிசைவர்கள் / சிவாச்சாரியார்களுக்கு மட்டுமே உண்டு என்பது சைவக் கோயிற்கலை மற்றும் ஆகம நூல்களின் மரபாகும்.

​3. இலக்கிய மற்றும் தலபுராண சான்றுகள்

​அருணகிரிநாதர் திருப்புகழ் (15-ஆம் நூற்றாண்டு): அருணகிரிநாதர் பழனி முருகனைப் பற்றிப் பாடிய திருப்புகழ் பாடல்களில், வேதம் மற்றும் ஆகம விதிகளின்படி அர்ச்சகர்கள் வேத மந்திரங்கள் முழங்கி, தூப தீப ஆராதனைகளுடன் முருகனை வழிபடும் முறைகளைக் குறிப்பிடுகிறார்.

பழனி தலத்து அர்ச்சகர்கள் வேத, ஆகம விதிகளின்படி மந்திரங்கள் முழங்கி, முறைப்படி ஆராதனைகள் செய்து முருகப்பெருமானை வழிபடுவதை அருணகிரிநாதர் பதிவு செய்துள்ள முக்கிய திருப்புகழ் பாடல்:

"நாத விந்து கலாதி நமோ நம" (பழனித் திருப்புகழ்).

முதல் பாடல்: "நாத விந்து கலாதி நமோ நம"

​இந்தப் பாடல் பழனித் தலத்திற்கான முதன்மைத் திருப்புகழ் ஆகும்.

அருணகிரிநாதர் தான் பாடிய ஒவ்வொரு திருப்புகழின் இறுதி அடியிலும் (ஈற்றடியில்) அந்தப் பாடல் எந்த ஊர் அல்லது எந்த மலையைப் பற்றியது என்பதைத் தெளிவாகப் பதிவு செய்து விடுவார்.

​பாடலின் இறுதி அடி (ஈற்றடி):

​"தீத றும் பழநாபுரி வாழ்பவ ...... பெருமாளே."

​பழநாபுரி: 'பழனம்' என்றால் வயல்கள் சூழ்ந்த இடம்; 'பழநாபுரி' என்பது பழனி திருத்தலத்தைக் குறிக்கும் பழமையான பெயராகும் (பழனம் + புரி = பழநாபுரி).

​"தீதறும் பழநாபுரி வாழ்பவ பெருமாளே" என்றால் "குற்றங்கள் மற்றும் தீமைகள் அற்ற பழனி நகரத்தில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளே (முருகனே)" என்று பொருள்.

​2. இரண்டாவது பாடல்: "நூலுற்று உணருணர்வினாலும்"

​இந்தப் பாடலும் அருணகிரிநாதர் பழனிமலையில் வீற்றிருக்கும் தண்டாயுதபாணி சுவாமியைப் பாடிய பாடலாகும்.

​பாடலின் இறுதி அடி (ஈற்றடி):

​"வேலாயுதமும் அபய அஸ்தமும் ...... வடிவேலும்"

"சீலத்தொடு புனைந்த பாணமும் ...... அதுமாகி"

"மாலாங் கரனுமறியா நிலைமையில் ...... நின்றோனே"

"சீலப் பழனி மலையின் மீதினில் ...... பெருமாளே."

​சான்று: இதில் தெளிவாக "சீலப் பழனி மலையின் மீதினில் பெருமாளே" என்று அருணகிரிநாதரே பழனி மலையைக் குறிப்பிட்டுப் பாடியுள்ளார்.

​3. அர்ச்சனை முறையைக் கூறும் பாடலின் குறிப்பிட்ட அடிகள்:

​"நூலுற்று உணருணர்வினாலும்" என்ற பழனித் திருப்புகழில், பழனி மலையில் அர்ச்சகர்கள் எவ்வாறு வழிபாடுகளைச் செய்கிறார்கள் என்பதை அருணகிரிநாதர் நேரடியாகப் பதிவு செய்துள்ளார்:

​"பூசித்த நன்மலர்கள் தூவி..."

"ஆசாரமொடு பேசிப் புகழ்வொடு..."

"வேதாகம நெறி மாறாத அர்ச்சனை..."

​பொருள்:

நறுமணம் மிக்க நல்ல மலர்களைத் தூவி, மிகுந்த ஆசாரத்தோடும் (தூய்மை மற்றும் ஒழுக்கத்தோடும்), புகழ்ச்சியோடும், வேதங்கள் மற்றும் ஆகமங்கள் வகுத்த நெறிகளிலிருந்து மாறாத அர்ச்சனைகளைச் செய்து பழனி முருகனை வழிபடுகிறார்கள் என்பதை அருணகிரிநாதர் 15-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே பதிவு செய்துள்ளார்.

​இந்தப் பாடலின் குறிப்பிட்ட அடிகள் மற்றும் விளக்கம் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளன:

​திருப்புகழ் பாடல் அடிகளிலிருந்து:

​"வேத மந்திர சொரூபா நமோ நம"

​"ஆதி அந்த உலாவி நமோ நம

ஞான பண்டித சாமி நமோ நம ...... வெகு கோடி"

​"நாம சம்பு குமாரா நமோ நம

போக அந்தரி பாலா நமோ நம

நாக பந்த மயூரா நமோ நம ...... பரசூரர்"

​"சேத தண்ட வினோதா நமோ நம

கீத கிண்கிணி பாதா நமோ நம

தீத றும் பழநாபுரி வாழ்பவ ...... பெருமாளே."

​வேத-ஆகம பூஜை முறையைக் குறிப்பிடும் பிற அடிகள்:

​அருணகிரிநாதர் பழனி முருகனைத் துதிக்கும் போது, அங்கிருந்த அர்ச்சகர்கள் மற்றும் முனிவர்கள் செய்யும் ஆகம பூச முறைகளை இவ்வாறு விவரிக்கிறார்:

​"பூசை செய்ய நினையாது வீணினில்..."

(என்று தொடங்கி, பழனியில் தினமும் முறைப்படி நடக்கும் நித்திய பூஜைகளைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்).

​அதேபோல, பழனியில் அருணகிரிநாதர் பாடிய மற்றொரு புகழ்பெற்ற பாடலான "நூல் உற்று உணர் உணர்வாலும்..." என்னும் திருப்புகழில்:

​"ஆசாரமுமொடு பேசிப் புகழ்வொடு..."

"வேதாகம நெறி மாறாத அர்ச்சனை..."

​அதாவது, ஆசார சீலர்களான அர்ச்சகர்கள் வேத மற்றும் ஆகம நெறிகள் மாறாமல், மந்திரங்கள் முழங்கி பழனிமலையில் வீற்றிருக்கும் பெருமாளுக்கு அர்ச்சனைகளும் வழிபாடுகளும் செய்து தொழுவதை அருணகிரிநாதர் விரிவாகப் பாடியுள்ளார்.

​பழனித் தலபுராணம்: சேரமான் பெருமாள் நாயனார் கோயிலைப் புனரமைத்த காலம் தொட்டே, நித்திய நைமித்திகப் பூஜைகள் ஆகம விற்பன்னர்களான அர்ச்சகர்களைக் கொண்டே சீராக நடத்தப்பட்டு வந்ததாகத் தலபுராண ஏடுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

​4. வரலாற்று ஆய்வாளர்களின் கூற்று (Dr. S. Raju & Others)

​முனைவர் செ. இராசு போன்ற கல்வெட்டியல் ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி:

​பழனி கோயிலில் மூலவர் அர்ச்சனை மற்றும் கருவறைப் பூஜைகள் எப்போதும் சிவாச்சாரியார்களாலேயே செய்யப்பட்டு வந்தன.

​அதே வேளையில், பண்டாரத்தார் / ஓதுவார்கள் கோயில் நிர்வாகம், திருநீறு தயாரிப்பு, பூக்கட்டுதல், நந்தவன பராமரிப்பு மற்றும் தமிழ் தேவாரம்-திருப்புகழ் ஓதுதல் போன்ற அறக்கட்டளைத் தொண்டுகளை (பண்டார வேலைகளை) செய்து வந்தனர்.

பழனி கோயிலில் "திடீரென 17-ஆம் நூற்றாண்டில் தான் சிவாச்சாரியார்கள் வந்தார்கள்" என்பது செப்பேட்டு புனைவே தவிர, அதற்கு முந்தைய 13-ஆம் நூற்றாண்டு பாண்டியர் கல்வெட்டுகளும், சைவ ஆகம நெறிமுறைகளுமே அங்கு ஆரம்ப முதலே ஆகமப் பூஜைகள் சிவாச்சாரியார்களால் நடத்தப்பட்டு வந்தன என்பதற்கு வரலாற்றுப் பூர்வமான சான்றுகளாக விளங்குகின்றன.