ரோமன் மரணதண்டனையால் செத்துப்போன ஏசு மீண்டும் பழைய உடம்பில் காட்சி தந்தது என்றது வெற்று கதை

 இயேசுவின் சிலுவை மரணம் குறித்த தற்காப்புவாத (Apologetic) வாதங்கள் மீதான வரலாற்று-விமர்சனப் பார்வைகொடுக்கப்பட்டுள்ள "Evidence For The Crucifixion Of Jesus" என்ற விளக்கப்படம், நவீன கிறிஸ்தவ தற்காப்புவாதத்தின் (Apologetics) அடிப்படையான ஒரு முறையியல் பிழையைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. அதாவது, ஒரு மத நம்பிக்கைக் கட்டமைப்பு பரவியிருந்ததற்கான சான்றுகளையும், வரலாற்றுப் பின்னணி/நபர்கள் பற்றிய குறிப்புகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, அவையே ஒரு குறிப்பிட்ட இறையியல் நிகழ்வு வரலாற்றில் நடந்தது என்பதற்கான நேரடிச் சான்றுகள் என்று தவறாகச் சித்தரிப்பதாகும்.

கல்வெட்டியல், மூல ஆய்வு (Source criticism) மற்றும் வரலாற்று-விமர்சன முறைமைகளில் (Historical-critical method), ஆய்வாளர்கள் கீழ்க்கண்டவற்றைத் தனித்தனியாகப் பிரித்துப் பார்க்கின்றனர்:

1. ஒரு குறிப்பிட்ட நிர்வாகி/அதிகாரி வரலாற்றில் வாழ்ந்தார் என்பதற்கான சான்று (எ.கா: பொந்தியு பிலாத்து கல்வெட்டு).

2. இரண்டாம் அல்லது மூன்றாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் சிலுவை மரணம் சார்ந்த இறையியல் நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதற்கான சான்றுகள் (எ.கா: அலெக்ஸாமெனோஸ் சுவர் ஓவியம், $\mathfrak{P}^{52}$ பாப்பிரஸ் துண்டு).

3. ஒரு வரலாற்று நபர் இறையியல் நூல்கள் விவரிப்பது போலவே மரணமடைந்தார் என்பதை நிரூபிக்கும் சமகால, மதச்சார்பற்ற நேரடி சாட்சிகளின் ஆவணங்கள்.

இந்த வேறுபாடுகளைப் புறந்தள்ளி, தொடர்பற்ற சான்றுகளை ஒன்றாக இணைத்து "சிலுவை மரணத்திற்கான சான்றுகள்" என்று அழைப்பது ஆய்வியல் ரீதியாக ஒரு தவறான வாதமாகும் (Cumulative case fallacy).

1. பாப்பிரஸ் $\mathfrak{P}^{52}$: பழைய காலக்கணிப்பும் சுழல்வாதமும்

விளக்கப்படத்தில் உள்ள பாப்பிரஸ் $\mathfrak{P}^{52}$ (Papyrus $\mathfrak{P}^{52}$) கி.பி. 125–150 காலகட்டத்தைச் சேர்ந்ததாகக் காட்டப்பட்டு, யோவான் 18:31–33 மற்றும் 18:37–38 ஆகிய பகுதிகள் சிலுவை மரணத்தை உறுதிப்படுத்தும் சான்றாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

கல்விசார் யதார்த்தம்:

• பிரதிப் பரவல் $\neq$ வரலாற்று நிகழ்வு: இந்த மிகச் சிறிய பாப்பிரஸ் துண்டில் பிலாத்துவுக்கும் இயேசுவுக்கும் இடையிலான உரையாடல் மட்டுமே உள்ளது; இதில் சிலுவை மரணக் காட்சியே இல்லை. ஒரு சுவிசேஷப் பிரதியின் துண்டு எகிப்தில் கிடைத்தது என்பது, அந்தப் பிரதி அங்குப் புழக்கத்தில் இருந்தது என்பதைக் காட்டுமே தவிர, அதில் எழுதப்பட்டுள்ள கதைகள் வரலாற்றில் நடந்தவை என்பதை ஒருபோதும் நிரூபிக்காது.

• காலக்கணிப்பு சர்ச்சை: 1935-ல் கோலின் எச். ராபர்ட்ஸ் (Colin H. Roberts) கணித்த கி.பி. 125 என்ற காலக்கட்டத்தை நவீன பாப்பிரஸ் ஆய்வாளர்கள் (பிரெண்ட் நோங்பிரி, டான் பார்க்கர் போன்றோர்) ஏற்பதில்லை. இந்த எழுத்து நடை கி.பி. 2-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 3-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் கூட புழக்கத்தில் இருந்தது என அவர்கள் நிறுவியுள்ளனர்.

• சுழல் வாதம் (Circular Reasoning): ஒரு சுவிசேஷ நூலின் கூற்றை நிரூபிக்க அதே சுவிசேஷத்தின் பிரதியையே சான்றாகக் காட்டுவது கல்விசார் வரலாற்று ஆய்வு நெறிமுறைகளுக்கு எதிரானது.

2. பிலாத்து கல்வெட்டு (Pilate Stone - 1961): வரலாற்றுப் பின்னணி மட்டுமே

சீசரியா மரிட்டிமாவில் (Caesarea Maritima) கண்டெடுக்கப்பட்ட இந்தச் சுண்ணாம்புக்கல் கல்வெட்டில், திபேரியு மன்னரின் காலத்தில் பொந்தியு பிலாத்து யூதேயாவின் ரோமானிய ஆளுநராக (Praefectus) இருந்தார் என்ற வாசகம் இடம்பெற்றுள்ளது.

கல்விசார் யதார்த்தம்:

• பின்னணி $\neq$ நிகழ்வு: பிலாத்து என்ற ரோமானிய அதிகாரி வரலாற்றுரீதியாக வாழ்ந்தார் என்பதை மட்டுமே இக்கல்வெட்டு உறுதிப்படுத்துகிறது. இதில் இயேசுவைப் பற்றியோ, நியாயத்தீர்ப்பு பற்றியோ அல்லது சிலுவை மரணம் பற்றியோ எந்தக் குறிப்பும் இல்லை.

• தற்காப்புவாதத் தாவல்: ஒரு கதையில் வரும் நிர்வாகியோ அல்லது இடமோ வரலாற்றில் உண்மை என்பதால், அந்தக் கதையில் கூறப்படும் அனைத்து சம்பவங்களும் உண்மை என்று வாதிடுவது தர்க்கப் பிழையாகும் (Non-sequitur). எ.கா: டிராய் நகரம் உண்மையில் இருந்தது என்பதற்காக 'இலியட்' காவியத்தின் அற்புதங்கள் அனைத்தும் உண்மை என்று வரலாறு ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.

3. அலெக்ஸாமெனோஸ் சுவர் ஓவியம் (Alexamenos Graffito - c. 200 AD)

ரோமின் பாலாடைன் குன்றில் கண்டெடுக்கப்பட்ட இந்த ஓவியத்தில், கழுதை தலையுடன் சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு உருவத்தை ஒருவன் வணங்குவது போலவும், "அலெக்ஸாமெனோஸ் தனது கடவுளை வணங்குகிறான்" என்ற கிரேக்க வாசகமும் உள்ளது.

கல்விசார் யதார்த்தம்:

• மக்களின் பார்வையின் வெளிப்பாடு: இது இயேசு வாழ்ந்ததாகக் கூறப்படும் காலத்திற்கு சுமார் 170 முதல் 200 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வரையப்பட்டது. ஆரம்பகாலக் கிறிஸ்தவர்கள் சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒருவரை வணங்குவதைப் பார்த்துப் புறச்சமயத்து (Pagan) ரோமானியர்கள் செய்த கேலியை மட்டுமே இது காட்டுகிறது.

• நிகழ்விற்கான சான்றல்ல: கி.பி. 3-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் சிலுவையில் அறையப்பட்ட தலைவரை வணங்கினர் என்ற சமூக விழிப்புணர்வை மட்டுமே இது நிரூபிக்கிறது; கி.பி. 1-ஆம் நூற்றாண்டில் அந்த மரணம் வரலாற்றுப்பூர்வமாக எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதை இது உறுதிப்படுத்தாது.

4. புற விவிலிய ஆதாரங்களின் பயன்பாடும் விமர்சனங்களும்

விளக்கப்படத்தின் நான்காவது பகுதியில் விவிலியப் பகுதிகளுடன் வரலாற்று ஆசிரியர்களின் பெயர்களும் வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.

ஃபிளாவியஸ் ஜோசிபஸ் (Antiquities 18.63–64):

• கிறிஸ்தவச் செருகல்கள் (Testimonium Flavianum): ஜோசிபஸ் எழுதிய நூலில் உள்ள இயேசு பற்றிய பகுதி பிற்காலக் கிறிஸ்தவ எழுத்தாளர்களால் மாற்றி எழுதப்பட்டது அல்லது இடைச்செருகல் செய்யப்பட்டது என்பது நவீன அறிஞர்களின் பொதுவான ஏற்பாகும். ரிச்சர்ட் கேரியர், கென் ஓல்சன் போன்ற ஆய்வாளர்கள், இது 4-ஆம் நூற்றாண்டில் யூசிபியஸ் (Eusebius) என்பவரால் உருவாக்கப்பட்ட முழுமையான போலி ஆவணம் என்றும் வாதிடுகின்றனர்.

• தாமதமான ஆவணம்: இது உண்மை என்றே வைத்துக்கொண்டாலும், இந்த நூல் கி.பி. 93–94-ல், அதாவது நிகழ்வு நடந்து 60 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே எழுதப்பட்டது.

டாசிட்டஸ் (Annals 15.44):

• நேரடி ஆவணமின்மை: கி.பி. 116-ல் நீரோ மன்னரின் ஆட்சிக்காலத்தை (கி.பி. 64) விவரிக்கும்போது, பொந்தியு பிலாத்துவின் கீழ் 'கிறிஸ்து' என்பவர் தண்டனை பெற்றார் என்று குறிப்பிடுகிறார்.

• டாசிட்டஸ் எண்பது ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய யூதேயாவின் அதிகாரப்பூர்வ ரோமானிய ஆவணங்களை ஆய்வு செய்து இதை எழுதவில்லை; மாறாக, ரோமில் இயங்கிவந்த கிறிஸ்தவக் குழுவினரைப் பற்றி மக்கள் மத்தியில் புழங்கிய தகவல்களையே அவர் பதிவு செய்தார் என்பதே விமர்சகர்களின் முடிவு.

சமோசாட்டாவின் லூசியன் (The Passing of Peregrinus, c. 165–180 AD):

• 2-ஆம் நூற்றாண்டு அங்கதம்: லூசியன் ஒரு வரலாற்று ஆசிரியர் அல்ல; அவர் 2-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வாழ்ந்த ஒரு நையாண்டி எழுத்தாளர். கிறிஸ்தவர்கள் "சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு அறிஞரை வணங்குகிறார்கள்" என்று அவர் குறிப்பிடுவது, அவரது காலத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் கொண்டிருந்த நம்பிக்கையின் பிரதிபலிப்பு மட்டுமே.

கல்விசார் மதிப்பீட்டு அட்டவணை

படத்தில் உள்ள சான்று	தற்காப்புவாதக் கூற்று	விமர்சன வரலாற்று ஆய்வு முடிவு
பாப்பிரஸ் $\mathfrak{P}^{52}$	சிலுவை மரணக் கதை பரவியதற்கான ஆரம்பகால சான்று.	கிறிஸ்தவ உள்-பிரதி துண்டு; காலக்கணிப்பு சர்ச்சைக்குரியது; வரலாற்று உண்மைக்குச் சான்றல்ல.
பிலாத்து கல்வெட்டு	சுவிசேஷ விசாரணைக் கதைகளை உறுதிப்படுத்துகிறது.	பிலாத்துவின் அதிகாரப் பதவியை மட்டுமே உறுதிப்படுத்துகிறது; இயேசுவைப்பற்றி மௌனம் காக்கிறது.
அலெக்ஸாமெனோஸ் சுவர் ஓவியம்	சிலுவை மரணத்திற்கான வலுவான ஆரம்பகால சான்று.	கி.பி. 3-ஆம் நூற்றாண்டு ரோமானியர்களின் கேலிச் சித்திரம்; 1-ஆம் நூற்றாண்டு நிகழ்விற்கான சான்றல்ல.
ஜோசிபஸ் & டாசிட்டஸ்	சிலுவை மரணத்திற்கான மதச்சார்பற்ற சான்றுகள்.	மிகத் தாமதமான ஆவணங்கள்; ஒன்று கடுமையான கிறிஸ்தவ இடைச்செருகல்களைக் கொண்டது, மற்றொன்று கேள்விப்பட்ட தகவல்களின் பதிவு.
லூசியன்	சுயாதீன வரலாற்றுச் சான்று.	150 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எழுதப்பட்ட ஒரு நையாண்டி இலக்கியக் குறிப்பு.

சுருக்கமாகக் கூறின், இந்த விளக்கப்படம் கிறிஸ்தவர்கள் சிலுவை மரணம் பற்றி நம்பினார்கள் என்பதற்கான ஆவணங்களையும், ரோமானிய நிர்வாக அமைப்புகள் இருந்ததற்கான சான்றுகளையும் ஒன்றுதிரட்டி, "இயேசுவின் சிலுவை மரணமே வரலாற்றில் நிரூபிக்கப்பட்டுவிட்டது" என்ற தவறான தோற்றத்தை உருவாக்குகிறது.