பரப்பாஸ் விடுதலை சுவிசேஷ கப்சாக் கதையே

 # பரபாஸ் விடுதலைக் கதை: வரலாற்று நம்பகத்தன்மை குறித்த ஒரு விமர்சனம்

## அறிமுகம்

நான்கு சுவிசேஷங்களிலும் (மத்தேயு 27, மாற்கு 15, லூக்கா 23, யோவான் 18) காணப்படும் ஒரு பொதுவான காட்சி — பொந்தியு பிலாத்து பஸ்கா பண்டிகையின்போது கூட்டத்திற்கு ஒரு கைதியை விடுவிக்கும் "வழக்கம்" இருந்ததாகவும், அதன்படி ஏசுவுக்குப் பதிலாக பரபாஸ் என்ற கலகக்காரன்/கொலைகாரன் விடுவிக்கப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. இந்த "பஸ்கா மன்னிப்பு வழக்கம்" (Paschal Pardon Custom) என்பதற்கு சுவிசேஷங்களைத் தவிர வேறு எந்த வரலாற்று ஆதாரமும் இல்லை என்பது இந்த விமர்சனத்தின் மையப் புள்ளி.

## 1. "பஸ்கா மன்னிப்பு வழக்கம்" — வரலாற்றில் இல்லாத ஒரு நடைமுறை

- ரோமானிய நீதி நிர்வாக ஆவணங்கள், யூத வரலாற்றாசிரியர் ஜோசீஃபஸின் விரிவான எழுத்துக்கள், தல்முத் பதிவுகள் — இவை எதிலும் "பண்டிகையின்போது ஒரு குற்றவாளியை மக்கள் தேர்வால் விடுவிக்கும்" வழக்கம் பற்றி எந்தக் குறிப்பும் இல்லை.

- ரோமானிய நீதி முறையில் "இண்டல்ஜென்ஷியா" (indulgentia) என்ற தனிநபர் மன்னிப்பு வழக்கம் இருந்ததாக சில குறிப்புகள் உண்டு, ஆனால் அது ஒரு ஆளுநர் **கூட்டத்தின் விருப்பப்படி** ஒரு அரசியல் கலகக்காரனை (பரபாஸ் "கலகத்தில் கொலை செய்தவன்" என விவரிக்கப்படுகிறான்) விடுவிப்பது என்பது ரோமானிய பாதுகாப்புக் கொள்கைக்கு நேர் எதிரானது.

- ரோம் ஆண்ட மாகாணங்களில் யூதேயா போன்ற அரசியல் ரீதியாக உணர்திறன் மிக்க பகுதியில், ரோமுக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்த ஒருவனை, ஆளுநரே முன்வந்து விடுவிப்பது என்பது நிர்வாக ரீதியாக நம்பமுடியாதது.

விமர்சகர்களின் வாதம்: இந்த "வழக்கம்" சுவிசேஷ எழுத்தாளர்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு இலக்கிய கருவியாக இருக்கலாம்.

## 2. பிலாத்துவின் சித்தரிப்பு — வரலாற்றுக் குணாதிசயத்திற்கு முரண்

சுவிசேஷங்களில் பிலாத்து ஏசுவைக் காப்பாற்ற முயற்சிக்கும், தயக்கமுள்ள, கிட்டத்தட்ட அனுதாபமுள்ள ஆளுநராக சித்தரிக்கப்படுகிறார்.

- யூத வரலாற்றாசிரியர்கள் ஜோசீஃபஸ் மற்றும் பிலோ (Philo) இருவரும் பிலாத்துவை **கொடூரமான, பிடிவாதமான, யூத மத உணர்வுகளை மதிக்காத** ஆளுநராக விவரிக்கின்றனர் — விசாரணையின்றி மக்களைக் கொன்றவன், லஞ்சம் வாங்குபவன், தேவையற்ற வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்துவிட்டவன் என பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளார்.

- அத்தகைய ஒரு நபர், தான் "குற்றமற்றவன்" என நம்பும் ஒருவரைக் காப்பாற்ற கூட்டத்திற்கு முன் பணிந்து, "தன் கைகளைக் கழுவும்" (மத்தேயு 27:24) அளவுக்கு மென்மையாக நடந்துகொள்வான் என்பது வரலாற்று ஆளுமைக் குணாதிசயத்திற்கு பொருந்தாதது.

விமர்சகர்களின் வாதம்: இயேசுவின் மரணத்திற்கான பொறுப்பை ரோமிடமிருந்து யூத தலைவர்கள்/கூட்டத்தின் மீது மாற்றும் நோக்கத்திற்காக பிலாத்து மென்மையாகச் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கலாம். இது சுவிசேஷங்கள் எழுதப்பட்ட காலகட்டத்தில் (கிபி 70-100), ரோமானியப் பேரரசுடன் நல்லுறவைப் பேண வேண்டிய கிறிஸ்தவ சமூகத்தின் அரசியல் தேவையுடன் ஒத்துப்போகிறது.

## 3. "பரபாஸ்" பெயரின் குறியீட்டு அர்த்தம்

- "பரபாஸ்" (Bar-abbas) என்ற பெயரின் அர்த்தமே "தந்தையின் மகன்" என்பதாகும் — சில பண்டைய கையெழுத்துப் பிரதிகளில் அவனது முழுப்பெயர் "ஏசு பர்-அப்பாஸ்" (Jesus Barabbas) என்றும் காணப்படுகிறது.

- இதனால் ஒரு குறியீட்டு இணைவு உருவாகிறது: "ஏசு, தந்தையின் மகன்" (பரபாஸ்) என்பவனுக்குப் பதிலாக "ஏசு, (உண்மையான) தந்தையின் மகன்" விடுவிக்கப்படுகிறான் — இது ஒரு இறையியல் நாடகமாக, சொற்பொருள் மோதலாக வடிவமைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றுவதாக விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர்.

- இது தற்செயலான வரலாற்றுப் பெயர் ஒற்றுமையைவிட, வேண்டுமென்றே உருவாக்கப்பட்ட இலக்கிய இணைவாக இருக்கலாம் என்பது இந்த விமர்சனத்தின் அடிப்படை.

## 4. நான்கு சுவிசேஷங்களுக்கிடையேயான முரண்பாடுகள்

- யோவான் சுவிசேஷத்தில் பரபாஸ் ஒரு "கள்வன்" (லெஸ்டெஸ் - lēstēs, இது "கலகக்காரன்" எனவும் பொருள்படும்) என விவரிக்கப்படுகிறான்; மாற்கு-லூக்காவில் அவன் "கலகத்தில் கொலை செய்தவன்" எனக் குறிப்பிடப்படுகிறான் — இந்த விவரங்களில் நிலையின்மை காணப்படுகிறது.

- கூட்டத்தின் அளவு, அவர்களின் கோரிக்கை எப்படி எழுந்தது என்பதிலும் நான்கு பதிவுகளுக்கிடையே வேறுபாடுகள் உள்ளன.

## முடிவுரை

வெளி ஆதாரமே இல்லாத ஒரு "வழக்கம்", வரலாற்று பிலாத்துவின் குணாதிசயத்திற்கு முரணான சித்தரிப்பு, பெயர்களின் குறியீட்டு இணைவு, மற்றும் சுவிசேஷங்களுக்கிடையேயான விவர முரண்பாடுகள் — இவை அனைத்தும் இணைந்து, பல மதச்சார்பற்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் பரபாஸ் சம்பவத்தை **வரலாற்று உண்மை என்பதைவிட இறையியல்/அரசியல் நோக்கத்திற்காக கட்டமைக்கப்பட்ட கதை** எனக் கருதுவதற்கு வழிவகுக்கின்றன — குறிப்பாக ரோமின் பொறுப்பைக் குறைத்து, யூதத் தலைவர்களின் மீது பொறுப்பை மாற்றும் நோக்கத்துடன்.

## எதிர்வாதங்களும் மாற்றுக் கருத்துக்களும் (சமநிலைக்காக)

- **பஸ்கா மன்னிப்பு வழக்கம்**: சில பழமைவாத அறிஞர்கள், அனைத்து உள்ளூர் நிர்வாக நடைமுறைகளும் பேரரசு தழுவிய ஆவணங்களில் பதிவாகியிருக்க வேண்டும் என்பதில்லை என வாதிடுகின்றனர். யூதேயா போன்ற உணர்திறன் மிக்க மாகாணத்தில் பண்டிகைக் காலங்களில் அமைதியைப் பேண, உள்ளூர் ஆளுநர்கள் தற்காலிக, ஆவணப் படுத்தப்படாத சலுகைகளை வழங்கியிருக்கலாம் என்பது அவர்களது நிலைப்பாடு.

- **பிலாத்துவின் சித்தரிப்பு**: சிலர் சுட்டிக்காட்டுவது, ஜோசீஃபஸ் விவரிக்கும் சம்பவங்கள் பிலாத்துவின் ஆட்சியின் பிற்பகுதியில் நடந்தவை என்றும், ஒரு நபர் சூழ்நிலைக்கேற்ப வெவ்வேறு விதமாக நடந்து கொள்ளக் கூடும் என்றும் — ஏசுவின் விசாரணையின் போது பிலாத்து யூதத் தலைவர்களுடன் அரசியல் பேரம் பேசியிருக்கக் கூடும் என்றும் வாதிடுகின்றனர்.

- **பெயர் ஒற்றுமை**: "ஏசு" அக்காலத்தில் மிகவும் பொதுவான பெயராக இருந்தது (எபிரேய "யோசுவா" என்பதன் கிரேக்க வடிவம்) என்பதால், "ஏசு பரபாஸ்" என்ற பெயர் தற்செயலான ஒற்றுமையாகவும் இருந்திருக்கலாம், வேண்டுமென்றே உருவாக்கப்பட்ட குறியீடாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்பது மறுப்பு வாதம்.

இறுதியில், பரபாஸ் சம்பவம் தொடர்பான வரலாற்று சர்ச்சை தீர்க்கப்படாமலேயே உள்ளது — நேரடி வெளி ஆதாரம் இல்லாததால் உறுதியாக நிரூபிக்கவோ மறுக்கவோ முடியாத ஒரு நிலைப்பாடாகவே இது தொடர்கிறது.

ஆம். இதை “பரபாஸ் விடுதலை நிகழ்வு வரலாற்று உண்மையா, அல்லது சுவிசேஷக் கதையின் இலக்கிய–இறையியல் கட்டமைப்பா?” என்ற கோணத்தில் கல்வியியல் விமர்சனமாக அமைக்கலாம்.

ஆய்வின் மைய வாதம்

“ஏசுவின் விசாரணை, மரணதண்டனை, பரபாஸ் விடுதலை ஆகியவை நடந்ததாக சுவிசேஷங்கள் ஒரே குரலில் கூறினாலும், நான்கு சுவிசேஷங்களின் கதை அமைப்பு, பாத்திரச் சித்தரிப்பு, அரசியல் சூழல் மற்றும் பழைய ஏற்பாட்டு இறையியல் குறிப்புகள் ஆகியவற்றை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, இது வெறும் நீதிமன்றப் பதிவின் மீளுருவாக்கம் அல்ல; குறிப்பிட்ட இறையியல் நோக்கத்திற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட இலக்கியக் கதை அமைப்பாக இருக்கலாம்” என்பதே வாதமாக அமையும்.

முக்கியமாக ஆய்வு செய்ய வேண்டிய முரண்பாடுகள்

1. மாற்கு 15:6–15 – பரபாஸ் விடுதலைக்கான அடிப்படை வடிவம்.
2. மத்தேயு 27:15–26 – கூட்டத்தின் அழுத்தமும், பிலாத்துவின் மனைவியின் கனவும் சேர்க்கப்படுகின்றன.
3. லூக்கா 23:13–25 – ஏசுவை விடுவிக்க பிலாத்து முயல்வது பலமுறை வலியுறுத்தப்படுகிறது.
4. யோவான் 18:38–40; 19:1–16 – கதை இன்னும் விரிவான உரையாடலாகவும், “என் ராஜ்யம் இவ்வுலகத்திற்குரியது அல்ல” என்ற இறையியல் கருப்பொருளுடனும் அமைகிறது.

இதனால், ஒரே வரலாற்றுச் சம்பவத்தை நான்கு சாட்சிகள் பதிவு செய்தனர் என்று மட்டும் வாசிப்பதைவிட, ஒவ்வொரு ஆசிரியரும் தமது இறையியல் நோக்கத்திற்கு ஏற்ப கதையை மறுவடிவமைத்திருக்கிறார்களா என்பது முக்கியமான கேள்வியாகிறது.

“பரபாஸ்” என்ற பெயரின் முக்கியத்துவம்

இங்கு இன்னொரு சுவாரஸ்யமான உரைநடைப் பிரச்சினை உள்ளது. சில பழைய கையெழுத்து மரபுகளில் பரபாஸ் “இயேசு பரபாஸ்” என்று குறிப்பிடப்படுகிறார். மத்தேயு 27:16–17 இல் சில கையெழுத்துகளில் இது தெளிவாகத் தோன்றுகிறது.

அப்படியானால் கதை:

“இயேசு பரபாஸ்” — குற்றவாளி
“இயேசு கிறிஸ்து” — குற்றமற்றவர்

என்ற இலக்கிய எதிர்மறை அமைப்பைப் பெறுகிறது.

இது தற்செயலான பெயர் ஒற்றுமையா, அல்லது ஆரம்பகால கிறிஸ்தவ மரபில் உருவான ஒரு theological/literary contrast-ஆ என்பதே ஆய்வுக்குரிய கேள்வி.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான கல்வியியல் எச்சரிக்கை

இதிலிருந்து நேரடியாக “பரபாஸ் கதை பொய்; எனவே சுவிசேஷங்கள் அனைத்தும் கட்டுக்கதை” என்று நிரூபிக்க முடியாது.

மாறாக, வலுவான கல்வியியல் வாதம்:

“பரபாஸ் சம்பவத்தின் வரலாற்றுத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தும் சுயாதீன ஆதாரம் இல்லாத நிலையில், சுவிசேஷங்களில் காணப்படும் அதன் இலக்கிய அமைப்பு, நான்கு ஆசிரியர்களின் வேறுபட்ட வடிவமைப்பு, ‘குற்றவாளி விடுதலை–குற்றமற்றவர் தண்டனை’ என்ற மாற்றுக் கட்டமைப்பு ஆகியவை, இந்த நிகழ்வு வரலாற்றுப் பதிவை விட இறையியல் கதை வடிவமைப்பாக இருந்திருக்கக்கூடும் என்ற சந்தேகத்தை உருவாக்குகின்றன.”

என்று வாதிடுவது மிகவும் துல்லியமானது.

நீங்கள் விரும்பினால், இதை “பரபாஸ் விடுதலை: வரலாற்றுச் சம்பவமா? சுவிசேஷ இலக்கியக் கட்டமைப்பா?” என்ற தலைப்பில் 10–15 பக்க கல்வியியல் ஆய்வுக்கட்டுரையாக, மாற்கு–மத்தேயு–லூக்கா–யோவான் ஒப்பீடு, கிரேக்க மூலவாசகப் பகுப்பாய்வு, கையெழுத்து வேறுபாடுகள், பிலாத்துவின் வரலாற்றுப் பின்னணி, மற்றும் எதிர்வாதங்கள் ஆகியவற்றுடன் உருவாக்கலாம்.