மொழியியல் பகுப்பாய்வு பார்வையில் - 'உலக மொழிகளில் தமிழ்ச் சொற்களும் இலக்கணக் கூறுகளும்' என்ற நூல்

 

நூலின் கண்ணோட்டம்

பி. சண்முகசுந்தரம் அவர்களால் எழுதப்பட்டு, சென்னையில் உள்ள பன்னாட்டுத் தமிழாய்வு நிறுவனத்தால் 2011-ல் வெளியிடப்பட்ட 'உலக மொழிகளில் தமிழ்ச் சொற்களும் இலக்கணக் கூறுகளும்' என்ற நூல், தமிழுக்கும் பல்வேறு உலக மொழிகளுக்கும் இடையே உள்ளதாகக் கூறப்படும் தொடர்புகளை ஆராயும் ஒரு படைப்பாகும். ஒரு தமிழறிஞரான நூலாசிரியர், சமஸ்கிருதம், பிராகிருதம் மற்றும் இந்தியாவைச் சாராத மொழிகள் உட்பட உலகெங்கிலும் உள்ள மொழிகள் மீது தமிழ் ஆழமான செல்வாக்கைச் செலுத்தியுள்ளது என்று வாதிடுகிறார். சொற்பிறப்பியல் ஒப்பீடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, மற்ற மொழிகளில் உள்ள பல சொற்களும் இலக்கண அமைப்புகளும் தமிழின் மூலங்களிலிருந்து பெறப்பட்டவை அல்லது அவற்றுடன் ஒற்றுமைகளைக் கொண்டுள்ளன என்று இந்த நூல் முன்வைக்கிறது. இது, தமிழின் தொன்மையையும் முதன்மையையும் வலியுறுத்தும் பரந்த தமிழ் மொழியியல் ஆய்வு மரபின் ஒரு பகுதியாகும்; இந்த மரபு பெரும்பாலும் தமிழை மனித வரலாற்றில் ஒரு அடிப்படை மொழியாகச் சித்தரிக்கிறது.

இந்த நூலின் மையக் கோட்பாடு என்னவென்றால், தமிழ் சமஸ்கிருதம் மற்றும் பிராகிருதத்திற்கு முந்தையது என்றும், அவற்றில் உள்ள கூறுகளுக்கு ஒரு மூலமாகச் செயல்படுகிறது என்றும், இந்த மொழிகளில் உள்ள பல சொற்கள் தமிழின் மூலச் சொற்களின் "திரிக்கப்பட்ட" அல்லது திரிந்த வடிவங்கள் என்றும் கூறுகிறது. உதாரணமாக, பிராகிருதமும் சமஸ்கிருதமும் தமிழிலிருந்து பெருமளவில் கடன் வாங்கியுள்ளன என்று இது கூறுகிறது; இது, சமஸ்கிருதம் திராவிட மொழிகளைப் பாதித்தது என்ற பொதுவான கருத்துக்கு நேர்மாறானது. இது இதை உலக மொழிகளுக்கும் விரிவுபடுத்துகிறது; தமிழின் இலக்கண அம்சங்களும் (ஒட்டுநிலை அமைப்பு போன்ற) சொல்லகராதியும் தொலைதூர மொழிகளிலும் காணப்படுகின்றன என்றும், இது பெரும்பாலும் நாட்டுப்புறச் சொற்பிறப்பியல்கள் அல்லது ஒலிப்பு ஒற்றுமைகள் மூலம் நிகழ்ந்துள்ளது என்றும் கூறுகிறது. குறிப்பிட்ட எடுத்துக்காட்டுகளில், ஆங்கிலச் சொற்களான "cry" என்பதைத் தமிழின் "கரை" (காகத்தின் ஒலி போல அழுவது அல்லது கத்துவது என்ற பொருளில்) என்ற சொல்லுடனும், "clay" என்பதை ஒரு தமிழ் மூலத்துடனும் இணைப்பது ஆகியவை அடங்கும்; இது ஒரு பண்டைய உலகளாவிய பரவலைக் குறிக்கிறது. இந்த நூல், கடுமையான வரலாற்று மொழியியலுக்குப் பதிலாக, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒப்பீடுகளால் ஆதரிக்கப்படும் தமிழின் உலகளாவிய முக்கியத்துவத்திற்கான சான்றாக முன் வைக்கப் படுகிறது.

நூலின் பலங்கள்

நேர்மறையாகப் பார்க்கும்போது, ​​இந்த நூல் தமிழ் மொழி மற்றும் கலாச்சாரத்தின் மீது ஒரு ஆழ்ந்த ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்துகிறது, இது தமிழ் பாரம்பரியத்தில் ஆர்வமுள்ள வாசகர்களை ஊக்குவிக்கும். இது மொழிகளுக்கிடையேயான சொல் ஒற்றுமைகளின் ஏராளமான எடுத்துக்காட்டுகளைத் தொகுத்துள்ளது, இது மொழியியல் தொடர்புகள் குறித்த ஆர்வத்தைத் தூண்டக்கூடும். தமிழ் ஆர்வலர்களுக்கு, இது மொழியின் பண்டைய வேர்கள் மீதான பெருமையை வலுப்படுத்துகிறது; இந்த வேர்கள் நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்டவை—தமிழ் உலகின் பழமையான, தொடர்ச்சியாகப் பேசப்படும் செம்மொழிகளில் ஒன்றாகும், இதன் இலக்கியங்கள் 2,000 ஆண்டுகளுக்கும் முற்பட்டவை. சமஸ்கிருதத்திலிருந்து தமிழின் சுதந்திரத்தை முன்னிலைப்படுத்த நூலாசிரியர் மேற்கொண்ட முயற்சி, ராபர்ட் கால்டுவெல்லின் திராவிட மொழிகள் குறித்த ஆய்வு போன்ற வரலாற்று ஆய்வுகளுடன் ஒத்துப்போகிறது; அந்த ஆய்வு, தமிழ் அதன் மைய அமைப்பில் இந்தோ-ஆரிய வேர்களால் பாதிக்கப்படாத ஒரு தனித்துவமான குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாக நிறுவப்பட்டது.

விமர்சனப் பகுப்பாய்வும் பலவீனங்களும்

அதன் ஆர்வத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், இந்தப் புத்தகம் ஒரு கல்விசார் படைப்பாகத் தவறி விடுகிறது, மேலும் ஆதார அடிப்படையிலான முறைகளுக்குப் பதிலாக தேசியவாதத்தால் உந்தப்பட்ட ஆதாரமற்ற கூற்றுக்களால் வகைப்படுத்தப்படும் ஒரு துறையான போலி மொழியியலில் ஈடுபடுகிறது. தமிழ் உலக மொழிகளின் "தாய்" என்றோ அல்லது அதன் சொற்களும் இலக்கணமும் இந்தோ-ஐரோப்பிய (எ.கா., ஆங்கிலம், கிரேக்கம்) அல்லது உலகளவில் உள்ள மற்ற தொடர்பில்லாத மொழிக் குடும்பங்களை நேரடியாகப் பாதித்துள்ளன என்ற கருத்தை பிரதான மொழியியல் ஆதரிக்கவில்லை. இத்தகைய கூற்றுகள், மொழியியலில் வழக்கமான ஒலி விதிகள், வரலாற்று இடப்பெயர்வுகள் அல்லது ஒப்பீட்டு மறுகட்டமைப்பு ஆகியவற்றைக் கணக்கில் கொள்ளாமல், "நாட்டுப்புறச் சொற்பிறப்பியல்" என்று அழைக்கப்படும் மேலோட்டமான ஒலி ஒற்றுமைகளைச் சார்ந்துள்ளன.

உதாரணமாக, தமிழை ஆங்கிலச் சொற்களுடன் இணைக்கும் கூற்றுகள் நிறுவப்பட்ட சொற்பிறப்பியல்களைப் புறக்கணிக்கின்றன: "cry" என்ற சொல் பழைய பிரெஞ்சு மொழியின் "crier" என்பதிலிருந்து பெறப்பட்டது, அது தமிழிடமிருந்து அல்ல, லத்தீன் மொழியின் "quirītāre" வரை செல்கிறது. இதேபோல், தமிழ் சமஸ்கிருதத்தை பாதித்தது பற்றிய கூற்றுகள் நன்கு ஆவணப்படுத்தப்பட்ட சான்றுகளைத் தலைகீழாக மாற்றுகின்றன; சமஸ்கிருதம் (ஒரு இந்தோ-ஐரோப்பிய மொழி) மற்றும் தமிழ் (திராவிட மொழி) ஆகியவை காலப்போக்கில் பரஸ்பர கடன் வாங்கல்களுடன் தனித்தனியாக வளர்ந்தன, ஆனால் தமிழ் சொற்களஞ்சியத்தின் மீது சமஸ்கிருதத்தின் தாக்கம் கடன் சொற்களில் மிகவும் உச்சரிக்கப்படுகிறது, மாறாக மறுபுறம் அல்ல. இதேபோன்ற கூற்றுகளை மறுக்கும் மொழியியலாளர்கள் (எ.கா., கன்னடம் அல்லது தெலுங்கு நேரடியாகத் தமிழிலிருந்து பெறப்பட்டது) திராவிட மொழிகள் ஒரு பொதுவான மூலத் திராவிட மூதாதையரைப் பகிர்ந்து கொள்கின்றன என்பதை வலியுறுத்துகின்றனர், இது அவற்றை ஒரு தாய்-குழந்தை உறவாக இல்லாமல் "சகோதரிகள்" ஆக்குகிறது.

புத்தகத்தின் வழிமுறை குறைபாடுடையது: இது எதிர் உதாரணங்களைப் புறக்கணித்து ஒற்றுமைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுக்கிறது மற்றும் சக மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட கடுமைத்தன்மை இதில் இல்லை. இது தமிழ் பேரினவாதத்தின் மீதான பரந்த விமர்சனங்களுடன் ஒத்துப்போகிறது, அங்கு எம். கருணாநிதி போன்ற அரசியல் பிரமுகர்கள் மொழியியல் ஆதரவு இல்லாதபோதிலும், சித்தாந்தக் காரணங்களுக்காக தமிழை "எல்லா மொழிகளுக்கும் தாய்" என்று ஊக்குவித்துள்ளனர். தமிழ் பழமையான மற்றும் செம்மொழியாக இருந்தாலும், அது முழுமையான பழமையான மொழி அல்ல என்பதை அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்—அது "முதல் மனித மொழி" என்ற கூற்றுகள் சரிபார்க்க முடியாதவை மற்றும் பெரும்பாலும் கலாச்சாரப் பெருமைக்காக மிகைப்படுத்தப்பட்டவை. உண்மையில், எந்த ஒரு மொழியையும் எல்லாவற்றிற்கும் "தாய்" என்று நிரூபிக்க முடியாது, ஏனெனில் மனித மொழிகள் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பிரிந்து சென்றன.

அரசியல் ரீதியாக, இந்தப் புத்தகம் தமிழ் தூய்மைவாதம் மற்றும் சமஸ்கிருத எதிர்ப்பு உணர்வுகளைப் பிரதிபலிக்கிறது, இது ஈவெராமசாமியார் போன்றவர்களின் கருத்துக்களை எதிரொலிக்கிறது, அவர் தமிழை ஆரிய ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான ஒரு ஒருங்கிணைக்கும் திராவிட சக்தியாகக் கருதினார். இருப்பினும், இது மற்ற திராவிட மொழிகளை இழிவுபடுத்துவதற்கு வழிவகுக்கும் என்று விமர்சகர்கள் சுட்டிக்காட்டுகின்றனர். மொத்தத்தில், இந்தப் புத்தகம் தேசியவாத உணர்வுகளுக்கு ஈர்க்கக்கூடியதாக இருந்தாலும், அது உண்மையான மொழியியல் அறிவியலுக்கு சிறிதும் பங்களிக்கவில்லை, மேலும் தமிழின் முறையான சாதனைகளைக் குறைமதிப்பிற்கு உட்படுத்தும் கட்டுக்கதைகளை நிலைநிறுத்தும் அபாயத்தையும் கொண்டுள்ளது.

முடிவுரை

பி. சண்முகசுந்தரத்தின் புத்தகம், தமிழின் உலகளாவிய பங்கை உயர்த்துவதற்கான ஒரு உணர்ச்சிப்பூர்வமான, ஆனால் இறுதியில் நம்பகத்தன்மையற்ற முயற்சியாகும். அதன் கூற்றுகள், கலாச்சார ரீதியாக எதிரொலிப்பவையாக இருந்தாலும், ஆதாரங்களை விட தப்பெண்ணத்தில் வேரூன்றியவை மற்றும் போலி அறிவியல் சார்ந்தவை என்று விமர்சிக்கப் படுகின்றன. 

Overview of the Book

The book உலக மொழிகளில் தமிழ்ச் சொற்களும் இலக்கணக் கூறுகளும் (Tamil Words and Grammatical Elements in World Languages), authored by P. Shanmugasundaram and published in 2011 by the International Institute of Tamil Studies in Chennai, is a work that explores alleged connections between Tamil and various global languages. The author, a Tamil scholar, argues that Tamil has profoundly influenced languages worldwide, including Sanskrit, Prakrit, and even non-Indian languages. Drawing on etymological comparisons, the book posits that many words and grammatical structures in other languages are derived from or bear resemblances to Tamil roots. It is part of a broader tradition of Tamil linguistic scholarship that emphasizes the antiquity and primacy of Tamil, often framing it as a foundational language in human history.

The book's central thesis is that Tamil predates and serves as a source for elements in Sanskrit and Prakrit, with many words in these languages being "twisted" or evolved forms of Tamil originals. For example, it claims that Prakrit and Sanskrit borrowed heavily from Tamil, inverting the mainstream view that Sanskrit influenced Dravidian languages. It extends this to world languages, suggesting Tamil's grammatical features (like agglutinative structures) and vocabulary appear in distant tongues, often through folk etymologies or phonetic similarities. Specific examples include linking English words like "cry" to Tamil "karai" (meaning to cry or shout, as in a crow's call) or "clay" to a Tamil root, implying ancient global diffusion. The work is presented as evidence of Tamil's global significance, supported by selective comparisons rather than rigorous historical linguistics.

Strengths of the Book

On a positive note, the book demonstrates a deep passion for Tamil language and culture, which can inspire readers interested in Tamil heritage. It compiles numerous examples of word similarities across languages, potentially sparking curiosity about linguistic connections. For Tamil enthusiasts, it reinforces pride in the language's ancient roots, which are indeed well-documented—Tamil is one of the world's oldest continuously spoken classical languages, with literature dating back over 2,000 years. The author's effort to highlight Tamil's independence from Sanskrit aligns with historical scholarship, such as Robert Caldwell's work on Dravidian languages, which established Tamil as part of a distinct family uninfluenced by Indo-Aryan roots in its core structure.

Critical Analysis and Weaknesses

Despite its enthusiasm, the book falls short as a scholarly work and ventures into pseudolinguistics, a field characterized by unsubstantiated claims driven by nationalism rather than evidence-based methods. Mainstream linguistics does not support the idea that Tamil is the "mother" of world languages or that its words and grammar have directly influenced unrelated language families like Indo-European (e.g., English, Greek) or others globally. Such assertions often rely on superficial phonetic resemblances—known as "folk etymologies"—without accounting for sound laws, historical migrations, or comparative reconstruction, which are standard in linguistics.

For instance, claims linking Tamil to English words ignore established etymologies: "cry" derives from Old French "crier," tracing back to Latin "quirītāre," not Tamil. Similarly, assertions about Tamil influencing Sanskrit reverse well-documented evidence; Sanskrit (an Indo-European language) and Tamil (Dravidian) evolved separately, with mutual borrowings over time, but Sanskrit's influence on Tamil vocabulary is far more pronounced in loanwords, not the other way around. Linguists like those debunking similar claims (e.g., that Kannada or Telugu derive directly from Tamil) emphasize that Dravidian languages share a common Proto-Dravidian ancestor, making them "sisters" rather than a parent-child relationship.

The book's methodology is flawed: it cherry-picks similarities while ignoring counterexamples and lacks peer-reviewed rigor. This aligns with broader criticisms of Tamil chauvinism, where political figures like M. Karunanidhi have promoted Tamil as the "mother of all languages" for ideological reasons, despite lacking linguistic backing. Scholars note that while Tamil is ancient and classical, it is not the absolute oldest language—claims of it being the "first human language" are unverifiable and often exaggerated for cultural pride. In fact, no single language can be proven as the "mother" of all, as human languages diverged tens of thousands of years ago.

Politically, the book reflects Tamil purism and anti-Sanskrit sentiments, echoing figures like Periyar, who viewed Tamil as a unifying Dravidian force against perceived Aryan dominance. However, this can lead to disparaging other Dravidian languages, as critics point out. Overall, while the book may appeal to nationalist sentiments, it contributes little to genuine linguistic science and risks perpetuating myths that undermine Tamil's legitimate achievements.

Conclusion

P. Shanmugasundaram's book is an passionate but ultimately unconvincing attempt to elevate Tamil's global role. Its claims, while culturally resonant, are critiqued as pseudoscientific and rooted in bias rather than evidence. For a balanced view, readers should consult mainstream linguistics resources, such as works on Dravidian etymology or comparative language studies, to appreciate Tamil's true historical depth without overreach.