வரலாற்றில் தேவதாசிகள் - தென்கொங்கு சதாசிவம்

வணக்கம் நண்பர்களே! நம் தமிழக வரலாற்றின் பக்கங்களில் மறைந்து கிடக்கும் ஒரு மிக முக்கியமான சமூக மற்றும் கலாச்சாரப் பிரிவைப் பற்றித்தான் நாம் இன்று முதல் பார்க்கப்போகிறோம். தேவதாசிகள் அல்லது தேவரடியார்கள் என்று அழைக்கப்படும் இவர்களைப் பற்றி இன்று பல தவறான புரிதல்கள் இருக்கலாம். ஆனால், இவர்களின் உண்மையான வரலாறு என்பது பக்தி, கலை மற்றும் அர்ப்பணிப்பு நிறைந்த ஒரு பெருங்கடல்.

தேவதாசி என்ற சொல்லுக்கு சமஸ்கிருதத்தில் இறைவனின் ஊழியர் என்று பொருள். தமிழில் இவர்களைத் தேவரடியார் என்று அழைப்பார்கள். அதாவது இறைவனின் சேவைக்காகவே தங்களை அர்ப்பணித்துக் கொண்டவர்கள். இவர்கள் வெறும் நடனக் கலைஞர்கள் மட்டுமல்ல, ஒரு காலத்தில் சமூகத்தில் மிக உயர்ந்த அந்தஸ்தைப் பெற்றிருந்தவர்கள்.

இந்த முறை எப்போது தொடங்கியது தெரியுமா? தென்னிந்தியாவில் கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டில் பக்தி இலக்கியம் செழித்து வளர்ந்த காலத்தில், ஆலயங்களில் முழுநேரச் சேவைக்காகத் தன்னார்வலர்கள் தேவைப்பட்டனர். அப்படித் தங்களை முழுமையாக இறைப்பணியில் ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர்களே தேவதாசிகள். கி.பி. 600 முதல் 1800 வரையிலான காலகட்டத்தில் தமிழகத்தின் சமூக, பொருளாதார மற்றும் ஆன்மீகக் கட்டமைப்பில் இவர்கள் ஆற்றிய பங்கு அளப்பரியது.

கல்வெட்டுகள் இவர்களைப் பதியிலார், தளிச்சேரிப் பெண்டுகள், எம்பெருமானடியார் எனப் பல்வேறு பெயர்களில் குறிப்பிடுகின்றன. கேரளாவில் நங்கைமார் என்றும், ஆந்திராவில் ஸானிகள் என்றும் இவர்கள் அழைக்கப்பட்டனர். இவர்களுடைய வேர்களை நாம் சங்க காலத்திலேயே காண முடியும். சிலப்பதிகாரத்தின் மாதவியும், மணிமேகலையும் இவர்களுடைய முன்னோடிகளாகவே கருதப்படுகிறார்கள். 

ஆரம்பக் காலத்தில் இவர்கள் இறைவனுக்குத் திருமெழுகிடல், பூமாலை தொடுத்தல், நைவேத்தியம் செய்தல் போன்ற பணிகளோடு, வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாக ஆடலையும் பாடலையும் வழங்கினர். பல்லவர் மற்றும் சோழர் காலங்களில் இவர்களுடைய செல்வாக்கு உச்சத்தில் இருந்தது. மன்னர்கள் இவர்களைக் கௌரவிக்கும் விதமாக நிலங்களையும் மானியங்களையும் வழங்கினார்கள். 

ஒரு சமூகத்தின் பண்பாட்டு அடையாளமாகத் திகழ்ந்த இந்த முறை, காலப்போக்கில் எப்படி மாறியது? இவர்களுடைய வாழ்க்கை முறை என்ன? அடுத்தடுத்த பகுதிகளில் விரிவாகப் பேசுவோம்.

பகுதி 2: ஆலயமே உலகம் ✨

நேற்று தேவதாசி முறையின் தொடக்கத்தைப் பார்த்தோம். இன்று, அவர்கள் எப்படித் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள், அவர்களின் ஆரம்பகால வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது என்பதைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

ஆரம்பக் காலத்தில், ஒரு பெண் தன்னைத் தேவரடியாராக மாற்றிக்கொள்வது என்பது மிகப் பெரிய கௌரவமாகக் கருதப்பட்டது. இதற்காக 'பொட்டுக்கட்டுதல்' எனும் சடங்கு நடைபெற்றது. இது அந்தப் பெண் தன்னை இறைவனுக்கு முழுமையாக அர்ப்பணிப்பதைக் குறிக்கும் ஒரு திருமணச் சடங்கு போன்றது. இதன் பிறகு அவர்கள் குடும்ப வாழ்க்கையில் ஈடுபட மாட்டார்கள்.

இந்தத் தேர்வு முறை மிகக் கடுமையானது. கலை ஆர்வம், அழகு, பக்தி மற்றும் புத்திசாலித்தனம் கொண்ட பெண்கள் மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். இவர்களுக்குச் சிறு வயது முதலே ஆடல் (நடனம்), பாடல் (இசை), சமஸ்கிருதம் மற்றும் தமிழ் இலக்கியங்கள் பயிற்றுவிக்கப்பட்டன. 

ராஜராஜ சோழன் காலத்தில், தஞ்சைப் பெரிய கோயிலுக்காக மட்டும் 400 தேவரடியார்கள் நியமிக்கப்பட்டிருந்தனர். அவர்களுக்குத் தங்குவதற்குத் தனி வீடுகளும், வாழ்வாதாரத்திற்கு நிலங்களும் (நிபந்தம்) வழங்கப்பட்டிருந்தன. கல்வெட்டுகளில் இவர்களுடைய பெயர்கள் மிக மரியாதையுடன் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன.

கோயில்களில் அதிகாலையில் இறைவனைத் துயில் எழுப்புவதில் தொடங்கி, அர்த்தஜாம பூஜை வரை இவர்களுக்கெனத் தனித்தனிப் பணிகள் இருந்தன. குறிப்பாக, இறைவன் வீதியுலா வரும்போது சுவாமிக்கு முன்னால் இவர்கள் ஆடிக்கொண்டு செல்வது, தீய சக்திகள் அண்டாமல் இருக்க 'கும்ப ஆர்த்தி' எடுப்பது போன்ற ஆன்மீகச் சடங்குகளில் இவர்களுக்கு முக்கியப் பங்கு இருந்தது.

இவர்கள் வெறும் கலைஞர்கள் மட்டுமல்ல, அந்தக்கால சமூகத்தின் மிகப்பெரிய கொடையாளிகளாகவும் இருந்திருக்கிறார்கள். பல கோயில்களைப் புதுப்பிக்கவும், ஏரிகுளங்களை வெட்டவும் இவர்கள் பெரும் பொருள் உதவி செய்திருப்பதை இன்றும் நாம் கல்வெட்டுகளில் காண முடியும். 

கலைகளின் பாதுகாவலர்களாக இருந்த இவர்கள், காலப்போக்கில் அரசவைக்குச் சென்ற கதைதான் இன்னும் சுவாரஸ்யமானது. அதை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்!

இன்றைய கேள்வி: சோழர் காலத்தில் 400 கலைஞர்கள் ஒரு கோயிலுக்காக நியமிக்கப்பட்ட தகவல் உங்களுக்குப் புதியதா? உங்கள் எண்ணங்களைப் பகிருங்கள்.

இதைப் பற்றி விரிவாக படிக்க கலைக்கோவன் அவர்கள் எழுதிய தளிச்சேரி என்ற கட்டுரையை

இவர்களுடைய சமூக அந்தஸ்து மற்றும் அரசவைக்கும் இவர்களுக்கும் இருந்த தொடர்பு பற்றிப் பார்ப்போம்.

ஆரம்பக் காலத்தில் தேவரடியார்கள் ஆலயங்களுக்கு மட்டுமே சொந்தமானவர்களாக இருந்தனர். ஆனால், அவர்களின் கலைத் திறமை மற்றும் கல்வி அறிவைக் கண்டு வியந்த மன்னர்கள், அவர்களைத் தங்கள் அரசவையின் கௌரவப் பிரதிநிதிகளாக மாற்றத் தொடங்கினர். குறிப்பாக சோழர் மற்றும் பாண்டியர் காலங்களில், இவர்கள் வெறும் கலைஞர்கள் மட்டுமல்ல, அரசியலில் ஆலோசனைகள் வழங்கும் அளவிற்கு அறிவாற்றல் மிக்கவர்களாக இருந்தனர்.

அந்தக் காலத்தில் பெண்களுக்குச் சொத்துரிமை என்பது மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால், தேவதாசிகளுக்கு ஒரு விதிவிலக்கு இருந்தது. அவர்கள் சுயமாக நிலங்களை வாங்கவும், விற்கவும் உரிமை பெற்றிருந்தனர். கல்வெட்டுகளில் இவர்களுடைய பெயர்கள் தேவரடியார் மகள் என்று பெருமையோடு குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அதாவது, ஒரு பெண்ணின் அடையாளமாக அவளுடைய தாயின் பெயரே போற்றப்பட்டது. இது அந்த காலத்திலேயே நிலவிய ஒரு பெண் வழிச் சமூக அமைப்பிற்குச் சான்றாகும்.

இவர்கள் சமூகத்தில் மிக உயர்ந்த நிலையில் இருந்ததற்குக் காரணம் இவர்களுடைய கல்வி. ஆடல், பாடல் மட்டுமின்றி கணக்கு வழக்குகள், அரசியல் தந்திரங்கள் மற்றும் பல மொழிகளில் இவர்கள் புலமை பெற்றிருந்தனர். அரச சபைகளில் வெளிநாட்டுத் தூதுவர்கள் வரும்போது, அவர்களுடன் உரையாடும் அளவிற்குத் தேவதாசிகள் அறிவுத்திறன் கொண்டிருந்தனர்.

முக்கியமான அரச விழாக்களில் மன்னருக்கு அருகில் அமரும் தகுதியும், பட்டத்து யானை மீது ஏறி வரும் உரிமையும் கூட சில உயர்நிலை தேவதாசிகளுக்கு வழங்கப்பட்டிருந்தது. கோயில்களுக்குத் தானம் வழங்குவதில் முதன்மையானவர்களாக இவர்கள் திகழ்ந்தனர். இன்றும் பல கோயில்களில் தேவதாசி கட்டளை என்ற பெயரில் வழிபாடுகள் நடப்பதைக் காணலாம்.

ஆனால், பிற்காலத்தில் போர்கள் மற்றும் அரசியல் மாற்றங்களால் இவர்களுடைய நிலை மாறத் தொடங்கியது. அரசர்களின் ஆதரவு குறைந்தபோது, இந்தக் கலைப்பரம்பரை எப்படிச் சிதறியது என்பதை அடுத்த பகுதியில் பார்ப்போம்.