பல்லவர் செப்பேடு கண்டுபிடிப்பு: கர்நாடக சிக்பெள்ளாபூரில் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது

பல்லவர் செப்பேடு கண்டுபிடிப்பு: கர்நாடக சிக்பெள்ளாபூரில் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது

 மைசூர், ஜனவரி 19, 2025: தமிழ்நாட்டின் பழமையான பல்லவ வம்ச காலத்திற்கு (5-6ஆம் நூற்றாண்டு) சொந்தமான ஒரு செப்பேடுசமீபத்தில் சிக்களபுரி மாவட்டத்தில் (Chickballapur) கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த செப்பேடு, தீப்பூர் கிராமத்தில் (Dibburu village) ஒரு குடும்பத்தின் பாதுகாப்பில் கடந்த ஐந்து தலைமுறைகளாக உள்ளது. இந்திய தொல்லியல் ஆய்வு நிறுவனம் (ASI) இன் கல்வெட்டு இயக்குநர் (Epigraphy Director) கே. முனிரத்தினம் அவர்கள், இந்த தகடுகள் சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்டு, தொடக்க கால தெலுங்கு-கன்னட எழுத்துக்களைக் கொண்டவை என அறிவித்துள்ளார். இந்த கண்டுபிடிப்பு, பல்லவ வம்சத்தின் நிர்வாக மற்றும் சமூக அமைப்பைப் புரிந்துகொள்ள புதிய சான்றுகளை வழங்குகிறது. இந்தக் கட்டுரை, இந்த செப்பேடுகளின் விவரங்கள், வரலாற்று முக்கியத்துவம், கண்டுபிடிப்பு சூழல் மற்றும் அதன் தாக்கத்தை விரிவாக ஆராய்கிறது.

செப்பேடுகளின் கண்டுபிடிப்பு: தீப்பூர் குடும்பத்தின் பாதுகாப்பு

இந்த செப்பேடு தொகுப்பு, சிக்களபுரி மாவட்டத்தில் உள்ள தீப்பூர் கிராமத்தில் உள்ள ஸ்ரீ பண்டித சிவ சுவாமி ஆச்சாரியா குடும்பத்திடம் (Sri Pandit Shiva Swamy Acharya family) பாதுகாப்பில்   இருந்தது.   இந்த குடும்பம், கடந்த ஐந்து தலைமுறைகளாக இந்த தகடுகளை பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தது. இந்த செப்பேடுகள், ஐந்து செப்பு இலைகளைக் கொண்டவை (five copper plates), இவை சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்டு, 5ஆம் மற்றும் 6ஆம் நூற்றாண்டு CE (கிறிஸ்து பிறப்பிற்கு முந்தைய காலம்) தொடக்க கால தெலுங்கு-கன்னட எழுத்துக்களைக் கொண்டுள்ளன.

கே. முனிரத்தினம், ASI இன் கல்வெட்டு இயக்குநர், இந்த செப்பேடுகள் பல்லவ வம்சத்தின் ஆரம்பகால அரசன் சிவ சிம்ஹவர்மா (Siva Simhavarma) என்பவரால் வெளியிடப் பட்டதாக அறிவித்தார். சிவ சிம்ஹவர்மா, நந்திவர்மா (Nandivarma) மகன் மற்றும் ஸ்கந்தவர்மா (Skandavarma) பேரன் ஆவார், இவர்கள் பாரத்வாஜ கோத்ரத்தை (Bharadvaja gotra) சேர்ந்தவர்கள். இந்த குடும்பம், செப்பேடுகளை பாதுகாக்கும் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, முனிரத்தினத்தை தொடர்பு கொண்டது. அவர், கல்வெட்டுகளை படித்து, தீப்பூர் கிராமத்திற்கு சென்று அதன் உள்ளடக்கங்களை "நகல் எடுக்க" (copy) திட்டமிட்டுள்ளார்.

செப்பேடுகளின் உள்ளடக்கம்: சியாபுரா கிராம பரிசு

இந்த செப்பேடுகள், பல்லவ அரசன் சிவ சிம்ஹவர்மாவின் 20ஆவது ஆட்சி ஆண்டு (regnal year) கார்த்திகை மாதம் (Kartika month) பிறை 12ஆம் நாளில் வெளியிடப்பட்டதாகக் குறிப்பிடுகிறது. இது, பதராயண கோத்ரத்தை (Badarayana gotra) சேர்ந்த ஒரு பிராமணருக்கு சியாபுரா கிராமம் (village Siyapura) பரிசாக வழங்கப்பட்டதை பதிவு செய்கிறது. இந்த பிராமணர், ஆறு வேதாங்கங்களில் (six vedangas) நன்கு பயிற்சி பெற்றவர் என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார். இந்த பரிசு, பல்லவ அரசர்களின் நிர்வாக அமைப்பு மற்றும் பிராமண சமூகத்திற்கு வழங்கப்பட்ட சலுகைகளை பிரதிபலிக்கிறது.

முனிரத்தினம், "இந்த செப்பேடுகள், பல்லவ காலத்தில் நில பரிசு முறையை புரிந்துகொள்ள உதவுகின்றன. இது சமூக அமைப்பு மற்றும் பொருளாதார நடவடிக்கைகளை புரிந்துகொள்ள புதிய சான்றுகளை வழங்குகிறது" எனக் கூறினார். இந்த கல்வெட்டுகள், பல்லவ வம்சத்தின் ஆரம்ப கால ஆட்சி முறையை புரிந்துகொள்ள அரிய ஆவணமாகும்.

வரலாற்று முக்கியத்துவம்: பல்லவ வம்சத்தின் பாரம்பரியம்

பல்லவ வம்சம், தமிழ்நாடு மற்றும் தென்னிந்தியாவின் பழமையான வம்சங்களில் ஒன்று, கி.பி. 275 முதல் 897 வரை ஆட்சி புரிந்தது. இவர்கள், காவிரி பள்ளத்தாக்கு மற்றும் தென்னிந்திய கரையோர பகுதிகளை ஆண்டனர். சிவ சிம்ஹவர்மா, பல்லவ வம்சத்தின் ஆரம்ப கால அரசர்களில் ஒருவராகக் கருதப்படுகிறார், அவர் ஆட்சியின் போது நிர்வாக மற்றும் சமூக சீர்திருத்தங்கள் நிகழ்ந்தன. இந்த செப்பேடுகள், அவரது ஆட்சியின் 20ஆவது ஆண்டு நிகழ்வுகளை பதிவு செய்கின்றன, இது பல்லவ ஆட்சியின் நீடித்த தாக்கத்தை காட்டுகிறது.

இந்த தகடுகள், சமஸ்கிருத மொழியில் எழுதப்பட்டு, தெலுங்கு-கன்னட எழுத்துக்களைக் கொண்டிருப்பது, தென்னிந்தியாவில் மொழி மற்றும் கலாச்சார கலப்பை பிரதிபலிக்கிறது. இது, பல்லவ காலத்தில் பிராமணர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட நில பரிசுகள் மற்றும் அவர்களின் சமூக நிலை மேம்பாட்டை வெளிப்படுத்துகிறது.

கண்டுபிடிப்பு சூழல்: பொது விழிப்புணர்வின் வெற்றி

கே. முனிரத்தினம், சமீபத்தில் கல்வெட்டுகள் மற்றும் பழங்கால ஆவணங்கள் கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்கு ASIயின் பொது விழிப்புணர்வு பிரச்சாரம் (public awareness drive) காரணம் எனக் கூறினார். ASI, கல்வெட்டுகளின் முக்கியத்துவம் மற்றும் அவற்றை பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியத்தை பற்றி பொதுமக்களுக்கு கல்வி அளித்து வருகிறது. இதன் விளைவாக, பொதுமக்கள் தங்கள் வீடுகளில் உள்ள பழங்கால ஆவணங்களை பாதுகாக்கவும், ஆய்வு செய்யவும் முன்வந்துள்ளனர்.

தீப்பூர் குடும்பம், தகடுகளின் மதிப்பை உணர்ந்து ASIக்கு தகவல் கொடுத்தது. முனிரத்தினம், "பொதுமக்களிடம் உள்ள விழிப்புணர்வு, வரலாற்றை புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது. இது பல்லவ காலத்தை புரிந்துகொள்ள புதிய சாத்தியங்களை திறக்கிறது" எனக் கூறினார். இந்த கண்டுபிடிப்பு, தென்னிந்திய வரலாற்று ஆராய்ச்சியில் முக்கிய மைல்கல்லாக கருதப்படுகிறது.

தாக்கம் மற்றும் எதிர்கால ஆராய்ச்சி

இந்த செப்பு தகடுகள், பல்லவ வம்சத்தின் நிர்வாக அமைப்பு, நில பரிசு முறை மற்றும் சமூக அமைப்பை புரிந்துகொள்ள புதிய சான்றுகளை வழங்குகின்றன. இது, தென்னிந்தியாவில் பிராமண சமூகத்தின் பங்கு மற்றும் பல்லவ ஆட்சியின் பொருளாதார அமைப்பை ஆராய உதவும். ASI, இந்த தகடுகளை முழுமையாக படித்து, அதன் உள்ளடக்கங்களை பதிவு செய்ய திட்டமிட்டுள்ளது. மேலும், இது பல்லவ காலத்தில் தெலுங்கு-கன்னட மொழி கலப்பை ஆராய உதவும்.

வரலாற்று ஆர்வலர்கள் மற்றும் ஆய்வாளர்கள், இந்த கண்டுபிடிப்பை ஆராய்ந்து, பல்லவ வம்சத்தின் பாரம்பரியத்தை மேலும் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்க வேண்டும். இது, தென்னிந்தியாவின் கலாச்சார மற்றும் நிர்வாக வரலாற்றில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தை திறக்கிறது.

முடிவுரை

சிக்களபுரியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பல்லவ கால செப்பு தகடு, தமிழ்நாடு மற்றும் தென்னிந்திய வரலாற்றில் முக்கிய சான்றாக உள்ளது. இது, சிவ சிம்ஹவர்மாவின் ஆட்சி, நில பரிசு முறை மற்றும் பிராமண சமூகத்தின் பங்கை வெளிப்படுத்துகிறது. ASIயின் விழிப்புணர்வு மற்றும் பொதுமக்களின் ஒத்துழைப்பு இதற்கு காரணம். இந்த தகடுகள், பல்லவ காலத்தை புரிந்துகொள்ள புதிய சாத்தியங்களை திறக்கும். மேலும் விவரங்களுக்கு ASI அறிக்கைகளை படிக்கவும். உங்கள் கருத்துகளை கமெண்டில் பகிருங்கள்!

ஆதாரம்: தி இந்து (ஜனவரி 19, 2025), ASI இணையதளம், தென்னிந்திய வரலாற்று ஆய்வு நூல்கள்.

எரிகல் முத்துராசு தனஞ்சயன் ஆட்சி செய்த ரேநாடு பகுதியை எதிர்த்துப் போரிட, சிறுமூரிலுள்ள ரேவண்ணன் தன்னுடைய காலாட்படையை அனுப்பினான். இந்தச் செய்தியைக் கேட்டு, செனூரு காஜு என்பவன் ஆரவாரம் செய்து போருக்குக் கிளம்பினான். இதைக் கண்ட ஊர்ப்புறத்தைச் சேர்ந்த மக்களும், ஊரில் வசிப்பவர்களும் ஒரே இடத்தில் கூடினர். இந்த மக்களின் எழுச்சியைக் கண்ட படை பின்வாங்கியது.

ஆனால் வேறு பல அரசு ஆவணங்களின் இதற்கு மாறாக பொருள் கூறப்படுகிறது. அதனை பின்பு காண்போம்.

தெலுங்கு மொழியின் ஆதிக்கம்

இந்தக் கல்வெட்டில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள

சொற்கள், இது ஒரு தெலுங்குக் கல்வெட்டு என்பதை உறுதி செய்கின்றன. உதாரணமாக:

தமிழில் "அவன்" என்று வரும் ஒருமைச் சொல், மொழியில் "அவண்டு" என்று வழங்குகிறது. இந்தச் சொல்லின் உச்சரிப்பு மாறுபட்டு, தெலுங்கில் "வாண்டு" என்று மாறியுள்ளது. இக்கல்வெட்டில் வரும் "ரேவண்டு" என்ற பெயரில் இந்தச் சொல் வழங்கி இருப்பது கவனிக்கத்தக்கது.

அதேபோல், தமிழில் "அவர்" என்று வரும் பன்மைச் சொல், தெலுங்கில் "வாரு" என்று மாறியுள்ளது. இந்தக் கல்வெட்டில் "ஊரிண்டவாரு" ஊரை சுற்றி வசிக்கும் சுற்றத்தார் மற்றும் "ஊரினவாரு" ஊருக்குள் வசிப்போர் போன்ற சொற்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது, இது தெலுங்குக் கல்வெட்டு என்பதற்கான மற்றொரு சான்றாக அமைகிறது.

கல்வெட்டை செதுக்கியவர்கள் யார்?

இந்தக் கல்வெட்டை அரசர்கள் செதுக்கவில்லை என்று ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். அதற்கான காரணங்கள்:

இதில் ரேனாட்டுச் சோழன் தனஞ்சயன் அல்லது ரேவண்ணன் பற்றிய அரசவைப் புகழ்ச்சிக் குறிப்புகள் (மெய்க்கீர்த்திகள்) இல்லை. பொதுவாக, அரசர்களின் கல்வெட்டுகளில் இத்தகைய பெருமைகள் இடம்பெறும்.

கல்வெட்டில் ஆள் பெயர்களைத் தவிர வேறு எந்தச் சமஸ்கிருதச் சொற்களும் இல்லை. ஒருவேளை பிராமணர்கள் செதுக்கியிருந்தால், தங்கள் சமஸ்கிருத அறிவை வெளிப்படுத்த சில சொற்களையாவது சேர்த்திருப்பார்கள். அப்படி இல்லாததால், பிராமணர்களும் இதைச் செதுக்கியிருக்க வாய்ப்பில்லை.

எனவே, படையெடுப்பின் காரணமாகத் துன்பப்பட்ட கிராம மக்கள், அந்தப் படை பின்வாங்கியதால் அடைந்த மகிழ்ச்சியையும் நிம்மதியையும் வெளிப்படுத்தும் விதமாக இந்தக் கல்வெட்டைச் செதுக்கியிருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது. மக்களின் மொழியான தெலுங்கு அதிகம் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதும், படையெடுப்பால் ஏற்பட்ட பாதிப்பு பற்றிய குறிப்புகளும் இந்தக் கருத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. இதனை தானக் கல்வெட்டு என தெலுங்கு ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

காலமும் எழுத்து வடிவமும்

Epigraphia Indica vol.27 ல் இந்தக் கல்வெட்டின் எழுத்து வடிவம், கி.பி. 6ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியைச் சேர்ந்த மேலைக் கங்க மன்னன் நிர்விநீதா (அதாவது அவினிதா) என்பவரின் சிரகுண்டா கல்வெட்டின் எழுத்துக்களை ஒத்திருக்கிறது என்கிறது. எனவே, இந்தக் கல்வெட்டும் அதே காலத்தைச் சேர்ந்ததாக, அதாவது சுமார் கி.பி. 575ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்ததாக இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது.

எழுத்து வடிவமைப்புடன் சேர்த்து, மற்ற காரணங்களுக்காகவும் மன்னன் தனஞ்செயனின் காலம் கி.பி. 575ஆம் ஆண்டு என நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. இந்தப் தனஞ்செயன், புண்ணியகுமாரனின் மாலேப்பாடு பட்டயங்களில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சோழ-மகாராஜா மகேந்திரவிக்கிரமனின் தந்தையான தனஞ்செயனே என்பதில் ஐயமில்லை.

இந்தக் கல்வெட்டில் உள்ள 'ர, ன, க, ண, ய, ல' போன்ற எழுத்துக்கள், சிரகுண்டா கல்வெட்டில் உள்ள அதே எழுத்துக்களின் வளர்ச்சி மற்றும் பாணியை ஒத்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. குறிப்பாக, ஆறாம் வரியில் வரும் 'பூ' என்ற எழுத்திலும், எட்டாம் வரியில் வரும் 'நூ' என்ற எழுத்திலும் காணப்படும் நீண்ட 'ஊ' ஒலிக்குறி, தமிழ்-கிரந்த எழுத்துக்களின் 'ஏ' ஒலிக்குறிக்கு நெருக்கமாக உள்ளது. ஐந்தாம் வரியில் வரும் இறுதி 'ன்' எழுத்து, மற்ற 'ன' எழுத்துக்களில் இருந்து வேறுபட்டு, அதன் மேலே உள்ள கோடு இல்லாமல் இருப்பது ஒரு தனிச்சிறப்பாகும்.

தெலுங்கு மொழியின் முதல் சான்று

இதுவரை கண்டறியப்பட்ட கல்வெட்டுகளில், முழுமையாகத் தெலுங்கு மொழியில் அமைந்த முதல் கல்வெட்டு இதுதான். ஆகையால், தெலுங்கு மொழியின் வரலாறு மற்றும் அதன் எழுத்து இலக்கணத்தைப் புரிந்துகொள்ள இது ஒரு முக்கிய ஆவணமாகத் திகழ்கிறது. இந்தக் காலகட்டத்தில், வடுக மொழியானது கன்னடம் தெலுங்கு என தனி மொழிகளாக உருவாகத் தொடங்கிவிட்டது. ஆனாலும், இரண்டுக்கும் பொதுவான எழுத்துருக்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இந்தக் கல்வெட்டிற்கு முன்பு, சில பல்லவர் கல்வெட்டுகளில் தெலுங்குச் சொற்கள் இடம்பெற்றிருந்தாலும், முழுவதுமாகத் தெலுங்கில் அமைந்த முதல் கல்வெட்டு இதுவே.

பெயர்களின் சிறப்பு

கல்வெட்டில் குறிப்பிடப்படும் மன்னன் தனஞ்செயன், எரிகல்-முத்துராசு என்ற அடைமொழியைக் கொண்டுள்ளார். இதேபோல, அவருக்குப் பின்வந்த புண்ணியகுமாரனும் (புண்ணியகுமாருன்ரு) மற்றும் பிற அரசர்களும் இந்தப் பட்டத்தைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இதேபோன்ற அடைமொழியுடன், எரிகல்-துகராசு என்ற பெயரும் சோழ மகாராஜாவின் கல்வெட்டுகளில் காணப்படுகிறது.

இந்த அடைமொழிகளில் வரும் 'எரிகல்' என்பது ஒரு இடத்தின் பெயரைக் குறிப்பதாகத் தெரிகிறது. 'முத்துராசு' மற்றும் 'துகராசு' ஆகிய பின்னொட்டுகள் ஒருவித அதிகாரத்தைக் குறிக்கலாம். குறிப்பாக, 'துகராசு' என்பது 'யுவராஜா' அல்லது இளவரசர் என்பதன் திரிபுச் சொல்லாக இருக்கலாம். 'எரிகல்' என்ற இந்தப் பகுதி, தனஞ்செயன் II-ன் மத்தாகிரி கல்வெட்டுகளில் 'எரிகல்வாடி-அறுநூறு' என்ற பெரிய நிலப்பிரிவின் பெயராகவும், பல்லவாதிராஜன் நோலம்பனின் சிக்கா-மதுரா கல்வெட்டுகளிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.