Sunday, May 15, 2022

தேவசகாயம் (நாயர்) புனிதரா? புரட்டா?

வரலாற்றுப் புரட்டே உன் பெயர் தான் கிறிஸ்தவமா? தேவசகாயம் நாயர் புனிதரா? புரட்டா? வரலாற்றை புரட்டுவது யார் ?  

2012 ம் வருடம் ஜூன்28 ல் தேவசகாயம்பிள்ளையை புனிதர் ஆக்குவதற்கான முதல்படியாக அவரை “உயிர்த் தியாகி” என்று போப் பெனடிக்ட் அறிவித்தார். ஆண்டுதோறும் பொங்கல் பண்டிகை அன்று தேவசகாயம்பிள்ளைக்கு விழா எடுக்க கத்தோலிக்க சர்ச் முடிவு செய்துள்ளது. தேவசகாயம் பிள்ளை கிறிஸ்தவ மதத்திற்காக பல சித்திரவதைகளை அனுபவித்ததாகவும்,அவர் கிறிஸ்தவராக மதம் மாறியதால்தான் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதாகவும் ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவம் கிறிஸ்தவ கத்தோலிக்க சபையினரால் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது இந்த வரலாறு நம்பகமானதா? அலசுவோம்   https://pagadhu.blogspot.com/2022/05/the-fable-of-martyr-devasahayam-pillai.html

 

இன்று ஒரு மோசடி திருவிழா கத்தோலிக்க சர்ச்சால் கொண்டாடப்படுகிறது. இல்லாத ஒரு நீலகண்ட நாயர் உருவாக்கி அந்த கற்பனை பாத்திரத்தை தழுவி ஒர் கதை எழுதி அந்த கதையிலே இந்து மதத்தையும் இந்து மன்னர்களையும் இந்து மக்களையும் கொச்சைப்படுத்தி ஒரு விஷமத்தனத்துடன் மதமாற்றம் செய்யும் புனிதர் புனைவுக்கு சில கேள்விகள் போப்பே பதில் சொல்!

பிறப்பும் பொய்! இறப்பும் பொய்! – எது உண்மை?

தேவசகாயம் பிள்ளை வலங்கை செட்டி சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர். அவர் கூட்டத்தினரே அவரை கொன்றனர்
பௌலினோஸ் பாதிரியார்
தேவசகாயம் பிள்ளை நாயர் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர். மன்னர் மார்த்தாண்டவர்மா அவரை கொன்றார்
– – -கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி:  அவர் உண்மையில் எந்த சமுதாயத்தில் பிறந்தார்? அவரை  உண்மையில் யார் கொன்றார்கள்?

பெயர் மோசடி

மதம் மாறுவதற்கு முன் தேவசகாயம் பிள்ளையின் பெயர் நீலகண்டப் பிள்ளை. இவர் நாயர் சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்.–கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்18ஆம் நூற்றாண்டில் நாயர் சமுதாயத்தினர் நீலகண்டன் என்று பெயர் சூட்டுவதில்லை.
– – -கோட்டார் மறை மாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி:  இவரது உண்மையான பெயர் என்ன? நட்டாலம் நாடகம்

இரணியலை அடுத்த மேக்கோடு என்ற ஊரைச் சேர்ந்த பார்கவி அம்மாளை நீலகண்டப் பிள்ளை மணந்தார். –கோட்டார் மறை மாவட்ட இணையதளம்திருமணத்திற்குப் பின், பெண் வீட்டிற்குச் செல்லும் மருமக்கத் தாயத்தை பின்பற்றும் நாயர் சமுதாயத்தை சேர்ந்த நீலகண்டன் எப்படி நட்டாலத்தில் இருந்திருப்பார்? மேக்கோட்டிற்கல்லவா சென்றிருக்க வேண்டும்? – – -கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி: உண்மையில் அவர் எங்கு வாழ்ந்தார்?

களரிக் கல்வியா கட்டற்ற கற்பனையா?

தேவசகாயம் பிள்ளைக்கு வர்ம சாத்திரமும், களரியும் கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்கள் கற்றுக்கொடுத்தனர்.
–கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்
வர்மக் கலையும், களரியும் தென் இந்தியக் கலை என்பது உலகறிந்த உண்மை. அவற்றை 18 ஆம் நூற்றாண்டில் கத்தோலிக்கர்கள் கற்றுக் கொடுக்கும் அளவுக்கு  கற்றிருந்தார்களா?
– – -கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி: உண்மையில் அவர் களரி கற்றாரா?

மதமாற்றத் தடைச்சட்ட ஒப்பாரி

தேவசகாயம் பிள்ளை காலத்தில் மதமாற்றத் தடைச் சட்டம் திருவிதாங்கூரில் நடப்பில் இருந்தது.
–கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்
மதம் மாற்றத்திற்குப் பின் தேவசகாயம் பிள்ளை தன்னை  கிறிஸ்தவப் படைப்பிறிவில்  சேர்த்துக்கொள்ள அரசரிடம் வேண்டினார்.
– – -கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி: 

  • மதமாற்றத் தடைச் சட்டம் நடப்பிலிருக்கும் நாட்டில் மதம் மாறியவர் தன்னை எப்படி மன்னரிடமே கிறிஸ்தவப்படையில் சேர விண்ணப்பிக்க முடியும்?
  • கிறிஸ்தவ படைப்பிரிவே வைத்திருக்கும் ஒரு அரசர் எப்படி மதமாற்றத் தடைச்சட்டத்தை நடப்பில் வைத்திருந்தார்?
  • சரி, ஒரு வேளை கிறிஸ்தவ படைபிரிவு என்பது திருவிதாங்கூர் அரசரிடம் பணியாற்றிய ஐரோப்பிய படைபிரிவு என ஒரு பேச்சுக்கு வைத்து கொண்டால், அதில் தன்னை சேர்க்க மதம்மாறியவர்
  • கோரினார் என்றால் அது எதை காட்டுகிறது? மதம் மாறினால் தேசத்தையே ஒருவன் மாற்றிக் கொள்வான் என்பதை அல்லவா காட்டுகிறது? இது உண்மையில் தேசதுரோகம் அல்லவா

ஆயுதப் படையா? அலுவலகப் பணியா?- எது உண்மை?

தேவசகாயம் பிள்ளை அரசாங்க கருவூலத்தில் பணியாற்றினார்
–கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்
மதம் மாறிய தேவசகாயம், கிறிஸ்தவப் படைப் பிரிவில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார்
– – -கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி: அவர் உண்மையில் எங்கு பணியாற்றினார்? ஆயுதப் படைப் பிரிவிலா? அலுவலகப் பிரிவிலா? இரண்டும் வெவ்வேறு துறைகளல்லவா? ஒரு வேளை ஆயுதப் படைபிரிவின் அலுவலகப் பணிப்பிரிவில் என்று அடுத்த கட்ட பதிலை சொல்வார்களோ?

ஆயுதப்படையில் எட்டாம் படை

தேவசகாயம் பிள்ளை சகவீரர்களை தம் மாற்றி, ஏசுவின் கீழ், சொர்க்க ராஜ்ஜியத்திற்காக போரிடும்  வீரர்களாக மாற்றினார்.
–கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்
தேவசகாயம் பிள்ளை ராஜ துரோக குற்றத்திற்காகக் கொல்லப்பட்டார்.
– – -கோட்டார் மறை மாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி:  அவர் இதன் உண்மையான பொருள் என்ன? 17 ஆம் நூற்றாண்டில் ‘தேவனின் சாம்ராஜ்ஜியம்’ என்பது கத்தோலிக்க ஐரோப்பிய நாடுகளின் காலனி ஆட்சியை குறிக்கும் சொல். கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம் சொல்வதையும், தேவசகாயம் பிள்ளை குறித்த மிகப் பழமையான ஆதார நூலான பௌலினோஸ் பாதிரியார் சொல்வதையும் இணைத்து பார்க்கும் போது, இவர் மதம் மாறியதை விட ஐரோப்பிய கத்தோலிக்க காலனிய சக்திகளுக்காக ஒற்றன் வேலை தேசதுரோக வேலை செய்தார் என்பது உறுதிப்படுகிறதோ?

துப்பாக்கி சொல்லும் துப்பு

தேவசகாயம் பிள்ளை 1752 ல் திருவிதாங்கூர் படை வீரர்களால் துப்பாக்கியால் ஐந்து முறை சுடப்பட்டு கொல்லப்பட்டார்
–கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்
1820 ஆம் ஆண்டு திருவிதாங்கூர் ராஜ்ஜியத்தில் மொத்தம் 31 துப்பாக்கிகள் இருந்தன, அவைகளும் தளபதிகளின் கட்டுப்பாட்டிலே இருந்தன.
– – Survey of Travancore

கேள்வி:  1820 லேயே 31 துப்பாக்கிகள் என்றால் 1752 இல் எத்தனை துப்பாக்கிகள் இருந்திருக்க முடியும்?துப்பாக்கியே இல்லாத திருவிதாங்கூர் வீரர்கள் எப்படி துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொன்றிருக்க முடியும்?

ஆரல்வாய்மொழியில் தேவசகாயம் பிள்ளை மன்னரால் தூக்கிலிடப்பட்டார் – லெப்டினண்ட் வார்ட் மற்றும் கானர்

கேள்வி:  எது உண்மை? தூக்கா? துப்பாக்கியா?

போப் கிளமண்ட் XIV பொய் சொல்லுவாரா?

திருவிதாங்கூர் மன்னர்கள் கிறிஸ்தவர்களை கொடுமைப்படுத்தினர். தேவசகாயம் மதம் மாறியதால் அவர் கொல்லப்பட்டார்.
–கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்
திருவிதாங்கூரில் இருக்கும் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அங்கத்தினர் மீது மன்னர் செலுத்தி வரும் பரிவுக்கு நன்றி.
– – -– ஜூலை 2 , 1774ல் போப் கிளமண்ட் XIV திருவிதாங்கூர் ராஜாவுக்கு எழுதிய கடிதம்

கேள்வி:  தேவசகாயம் கொன்றதாக சொல்லப்படும் காலகட்டத்தில் வாழ்ந்த போப் கிளமண்ட் XIV தமது கத்தோலிக்கர்களை நல்லபடியாக நடத்துவதற்கு திருவிதாங்கூர் அரசருக்கு நன்றி தெரிவித்திருப்பதை மறந்து, இன்றைய நம் ஊர் கத்தோலிக்கர்களில் சிலர் தங்கள் சொந்த மதவெறிக்காகவும் ஆதாயங்களுக்காகவும் சங்கைக்குரிய பாப்பரசரையே பொய்யர் என சுட்டிக்காட்டும் கொடுமையை எதிர்க்க வேண்டியவர்கள் யார்?

யார் இந்த டிலனாய்?

நீலகண்டப் பிள்ளை மதம் மாற வடக்கன்குளம் பாதிரியார் புட்டாரிக்கு டிலனாய்  கடிதம் கொடுத்து அனுப்பினார்
–கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி:  வாழ்ந்த போப் கிளமண்ட் பிராடஸ்டண்ட் டச்சு தேசத்தைச் சேர்ந்தவரான டிலனாய், கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவராக தேவசகாயம் பிள்ளை மதம் மாற கடிதம் கொடுப்பாரா? இந்தக் கால கட்டத்தில்தானே, கொச்சி, கண்ணனூர், தூத்துக்குடி கத்தோலிக்க சர்சுகள் பிராடஸ்டண்டுகளால் இடிக்கப்பட்டன? இப்படி பாதுகாப்பு இல்லாத இடத்துக்கா டிலனாய் தேவசகாயம் பிள்ளையை அனுப்புவார்?

 தவணைச் சாவு

ஜனவரி 13 ல் கொல்லப்பட்டார்.
–- கேரள கிறிஸ்தவ வரலாறு
ஜனவரி 14 ல் கொல்லப்பட்டார்.
– கோட்டார் மறை மாவட்ட இணையதளம்ம்
ஜனவரி 14 அல்லது 15ல் கொல்லப் பட்டார்.– CBCI இணையதளம்

கேள்வி:  ஏன் இந்த தேதி குழப்படிகள்? 13லிருந்து 14லுக்கு மாறியது…. 15 சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டது… ஏன்? பொங்கல் பண்டிகையை கிறிஸ்தவமயமாக்கத்தானே?

பாவம் ஒரு இடம்! பழி ஒரு இடம்!

திருவிதாங்கூரில் கிறிஸ்தவ குற்றவாளிகளுக்கு டச்சு கிழக்கிந்திய கம்பனிதான் தண்டனை வழங்க வேண்டும். -– 1743 மாவேலிக்கரை ஒப்பந்தம்

இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி தேவவசகாயம் பிள்ளையை கொன்றவர்கள் கிறிஸ்தவர்கள். மன்னர் கொன்றார் என்றால் தேவசகாயம் பிள்ளை இந்துவாக இருந்திருக்க வேண்டும். இதில் எது உண்மை? தேவசகாயம் பிராடஸ்டண்ட் கிறிஸ்தவர்களால் கொல்லப்பட்ட கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவரா? அல்லது செத்த பின் கிறிஸ்தவராக அறிவிக்கப்பட்ட அப்பாவி இந்துவா?

ஏன் இந்த மோசடி? ஏன் இந்த வெறுப்பு

தெற்கு கேரளம், தமிழ்நாடு, வட இலங்கை பகுதிகளில் சர்ச்சுக்கும், சமுதாயத்துக்கும் பலனளிக்கும் வகையில் செயல்படுத்த ஒரு படை வீரர் தேவைப்படுகிறார். –கோட்டார் மறைமாவட்ட இணையதளம்

கேள்வி: யார் படையின்  வீரர்? யாரை எதிர்த்துப் போரிட்டார்? யாரை எதிர்த்து போரிட தூண்டுகிறார்? அதுவும் நம் பகுதிகளில்!

புனிதர்” பட்டம்: புனிதமா போலியா?

வாடிகனால் புனிதர் பட்டம் பெற்றவர்கள் சுமர் பத்தாயிரம்! தகுந்த ஆதாரமில்லை என்று ’புனித விலக்கு’ அளிக்கப்பட்ட பட்டதாரிகள் இரண்டாயிரம்! ஏன் விலக்கப்பட்டார்கள்? -அவர்கள் வாழ்ந்ததற்கான சான்றுகள் இல்லையாம்! ஒரு சில நிகழ்வுகள் கட்டுக்கதைகளாம்! இந்தப் புனிதக் கதைகள் பல நாடுகளை கிறிஸ்தவமயமாக்கி விட்டது. காரியம் ஆன பிறகு இவை கட்டுக்கதைகள் என ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டன. தேவசகாயம் பிள்ளையை புனிதராக்கி, இந்துக்களை மதம் மாற்றி விட்டு பிறகு புனித விலக்கு தேவசகாயம் பிள்ளைக்கு அளிக்க ஏற்பாடோ?பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் அழகு சாதன விற்பனையை இந்தியாவில் அதிகரிக்க இந்திய பெண்களை அழகிகளாக தேர்ந்தெடுத்தது போல இந்தப் புனிதர் பட்டமும் ஒரு வியாபாரத் தந்திரமா?

மதமாற்ற வியாபாரத்துக்காக புனிதர் பட்டத்தை கேவலப் படுத்தலாமா?  – வேத விஞ்ஞான ஆராய்ச்சி மையம்

The fable of ‘martyr’ Devasahayam Pillai – B.R. Gauthaman


 

      Devasahayam Pillai

Pope Francis will canonise Blessed Devasahayam Pillai, together with six other Blesseds, during a Canonisation Mass in St. Peter’s Basilica in Vatican on May 15, 2022. – Congregation for the Causes of Saints, Vatican City.

What B. R. Gauthaman wrote in 2012, after Pope Benedict made Devasahayam a ‘blessed martyr’ …

The first lay Indian to become a saint!The son of soil becomes a saint!A great hullabaloo in the district of Kanyakumari!

As a first step towards making a saint out of one Devasahayam Pillai, Pope Benedict XVI declared him a ‘martyr’ on June 28, 2012. Frontline magazine and newspapers carried this news item as the day’s headlines and celebrated this announcement as if the whole world has been made holy.

Now what is the ulterior motive behind the beatification? Do the so-called facts rest on the solid foundations of history? Who becomes a ‘martyr’? Should we not turn the spotlight on these questions?

A martyr is none but a warrior, who enlists himself in the army of the Pope, who reigns in Europe thousands of kilometers away from Kanyakumari; and this ‘valiant martyr’ thrives in the conquest and conversion of the vanquished, in the process sacrifices his life. The 2nd-century Church Father Tertullian wrote that “the blood of martyrs is the seed of the Church,” implying that the martyrs’ willing sacrifice of their lives leads to the conversion of others.

As to the question of motive behind this ‘supreme sacrifice’, and the motive behind this beatification is verily religious conversion. This has been further confirmed by Pope John Paul II and he does not stop with that. He glorifies these ‘martyrs’ as “warriors conquering in the name of the Vatican”.

“The Church of the first millennium was born out of the blood of martyrs,” he says and calls on the universal Church not to forget the legacy of martyrs. He encourages taking up “these nameless, unknown soldiers as it were of God’s great cause.”

What is to be noted here is the phrase: “nameless, unknown soldiers”.

To which army do these warriors belong to?For whose cause is this army waging war? Which nation is this marauding army conquering?Which culture is this army destroying?

What is its motive?

The deeds of this army explain themselves. And to commit these very deeds alone the religion resting on the persona of Jesus Christ became a hand maiden for the ruthless army. Then the question arises about the role and functions, and the very purpose of this religion.

A religion is one which elevates a person to a conscious state of his/her humanness, and from there on raises humans to a state of Divinity. There are no two opinions on this. If a religion were to adhere to the above enunciated and accepted principle, then it deserves to called religion. However if the core objective of this ‘religion’ is conquering lands and nations, the question arises, what should people belonging to this religion be called?

Furthermore, in the process of conquering nations, when these marauders attempt to convert the natives to Christianity through fraudulent means and threat, and when the natives  retaliate and kill some of these ‘warriors’, such ‘foreign legions’ who have been killed by the natives are those who are glorified by the Church establishment as ‘martyrs’.

It is to be remembered that this very same Pope John Paul II admitted shamelessly on this soil, on the auspicious day of Deepavalli, “We converted Europe in the first millennium; America in the second millennium; in the third millennium, we shall plant the Cross in the whole of Asia”.

As remarked by Father Tertullian, the Catholic Church requires ‘harvest of souls’ and as a consequence, ‘martyrs’. To accomplish this task, the Church is seriously involved in unearthing ‘martyrs’ in Kerala, Tamil Nadu and North Sri Lanka. This fact has been admitted by the Kottar Diocese in their website.

“A suitable method for not forgetting the memory of the martyrs is to collect the essential documentation of their heroic testimony and update martyrologies”, believes Pope Benedict.

The man who was caught in this ‘holy excavation’ is none other than ‘our own indigenous martyr’, Vedha-saatchi Devasahayam Pillai. The history of Devasahayam Pillai has been enumerated thus in the websites of Christian assemblies:

Devasahayam Pillai was born Neelakanta Pillai in the year 1712 in the upper caste Nair family. Subsequently, he served in the Padmanabhapuram Palace belonging to the Thiruvithamkoor, (Travancore) Princely State. It was during this period that he is acquainted with the Dutch general of Marthanda Varma Raja, Eustachius De Lannoy.

As a consequence of this association, he was attracted towards Christianity. In the year 1745, he was converted to Christianity by one Fr. Giovanni Battista Buttari of Vadakkankulam Church. On becoming a Christian, he adopted the name Devasahayam Pillai and moved closely with the people belonging to the lower castes and converted them to Christianity too. Not able to tolerate these acts, the people belonging to the upper castes like the Brahmins and Nairs, instigated the king and levelled a spate of allegations upon him. Consequently, Devasahayam Pillai was arrested on February 23, 1749. Between the three years 1749 and 1752, Devasahayam Pillai was put to untold tortures and finally at a place called Kattadimalai, on the Nagercoil-Tirunelveli road, near Aralvaimozhy he was shot dead on January the 14th by the soldiers of king Marthanda Varma Raja.

What is the purpose of excavating this history? The website of Kottar Diocese explains it thus:

The past 259 years have shown such a continuity of presence of the Servant of God in the minds, piety, spirituality and prayer of the people of God in Tamil Nadu, south Kerala and northern Sri Lanka that he cannot be counted as one of “these nameless, unknown soldiers” in those areas. However, bereft of recognition by the Church and official acceptance by the authority in the Church, it is impossible to make such a meaningful event bear fruit in the Church and society at large.

What is the significance of the statement “to make such a meaningful event bear fruit in the Church and society at large”? The import of this statement is that Devasahayam is a commodity, an instrument for the Church. The Church itself has made it amply clear that there is no spiritual motive behind this act, whatsoever.

If that be so, what are the areas in which this ‘commodity’ is to be utilized?

The answer to the aforesaid query is readily answered herein: “a continuity of presence of the Servant of God in the minds, piety, spirituality and prayer of the people of God in Tamil Nadu, south Kerala and northern Sri Lanka” leading to more religious conversion.

But still the big HOW remains? And more still, WHICH footprints of tradition is the Church scheming to destroy through the act of beatification? The puzzle has been unravelled by the Christians themselves on December the 2nd, 2012 at Nagercoil, where the beatification of Devasahayam Pillai took place.

Cardinal Angelo Amato agreed to designate January 14 as the day to celebrate Devasahayam Pillai festival to mark the canonisation of Devasahaayam Pillai. The date January 14 is significant. Januray 14 is Pongal, the joyous Hindu festival of harvest, celebrated with fervour in Tamil Nadu, Northern Sri Lanka and South Kerala. The Makara Jyothi of Sabarimala also appears on that day.

The website of the Catholic Bishops’ Conference of India (CBCI) announces that Devasahaayam Pillai was murdered on January 14 or January 15. . The CBCI is keeping the date of the murder of the ‘historic’ Devasahayam Pillai conveniently open and flexible for only one reason.

The reason for this ‘seeming vagary’ is that the Thamizh month of Thai is sometimes born on January 15. The design behind this seemingly innocent vagary is very apparent—to link the Christian Devasahayam Pillai festival to the Hindu festival Pongal so that Christians may celebrate both. The ignoble motive being to appropriate Pongal sometime in the near future as also being a Christian festival.

This is typical Church modus operandi of inculturation.

Many Christian festivals have been so created in line with the festivals of the local people. In the process, the reasons behind these festivals and the cultural identities in the minds of the locals have all but been annihilated, for which history bears testimony. By keeping the date of the death of Devasahayam Pillai conveniently open, it is amply clear that the Devasahayam Pillai festival too has been craftily created by the Church to destroy the ancient tradition of celebrating Pongal.

Religious conversions notwithstanding, the website of Kottar Diocese clears all vestiges of doubts, if any, about the political motives that lurk behind.

During the talk of Pope John Paul II quoted above, delivered at Lourdes, he spoke of “a new kind of religious persecution” spreading in the world today. It is very true in India today. There is an anti-Christian atmosphere being spread by Hindu fundamentalists, fully supported by certain political outfits for their own political motives. It is as if the Indian Church has already entered into an era of persecution.

Not just politics, Christianity dons many caps, adapting itself with the belief systems of the local people in whose midst it plans to plant the Church and the Cross. Inculturation, which means to fraudulently convert the natives using their own native symbols, cultural and religious practices, severing them from their native religious and cultural roots and thus conspiring to bring them under the suzerainty of the Church. This goal shall be achieved through the beatification of ‘martyr’ Devasahayam Pillai, states the website of Kottar Diocese:

Another point that makes this martyrdom relevant today is the role the laity have to play in the mission of the Church Ad gentes. The laity are not simply “belonging to the Church”, indeed “they are the Church”. It is then only natural that one speaks of the mission ad gentes of the laity, because “The Church on earth is by its very nature missionary” and the missionary activity of the Church flows immediately from the very nature of the Church.

People may believe that such beatifications (that are designed for the very purpose of religious conversions) may be based upon strong historical foundations. More so, if such words like, ‘son of the soil’, ‘laity’ are suitably woven in, then the people of the regions would be overwhelmed and would never dream of investigating further to know the truth. This is a fact that the Church knows only too well. However, on research, we stumble upon the fact that this fable of ‘son of the soil’ is contrary to the truth.

Renowned historian Sreedhara Menon in an interview to The Pioneer dated 20 Jan. 2004 asserts, “Leave alone execution, not even a single case of persecution was recorded in the history of Travancore in the name of religious conversion. It is a well-concocted story and a figment of the imagination.”

M.G.S. Narayanan, former Chairman of Indian Council of Historical Research (ICHR), said that he had never come across any one named either Neelakantan Pillai or Devasahayam Pillai as the army chief of Martanda Varma in Kerala’ s history.

V. Nagam Aiyya, who recorded the history of Travancore princely state observes, “It is one evidently started by the later converts, from a habit of apotheosizing their ancestors or heroes; so common among the people. (Travancore Manual, Vol II, Page 129-130, V. Nagam Aiya)

These fiction writers have gone to great lengths to establish that Christians were tortured under the reign of the king of Travancore. On the contrary, what does history offer evidence to?

The very Maharaja of Travancore, who is said to have persecuted Devasahayam Pillai on account of Pillai converting to the Christian religion and for converting others to Christianity, has in fact extended tax exemption for the lands that he gifted to the Church at Varappuzha. (Travancore Manual, Vol. I, Page 16, T.K. Veluppillai)

Devasahaayam Pillai allegedly was drawn to Christianity by the Dutch general De Lannoy, according to this Church authored fable. “The Maharaja of Travancore, Karthigai Thirunal met the expense of building Udayagiri church at the request of De Lannoy and granted a salary of 100 panams to the vicar”, records T.K. Velupillai, in the Travancore Manual, Vol I, Page 16.

Far from being religious bigots, these kings may in fact even be termed foolish for entrusting the administration of the Devoswom Board to Col. John Munro, a European Christian.

It is pertinent to recall here that in the times when Neelakantha Pillai converted to Christianity, there were bloody and violent clashes between Catholics and Protestants in Europe and in other parts of the world.

This Catholic-Protestant internecine war had its echo in India too. On capturing the Kochi Fort, the Holy Antonio Catholic Church where the mortal remains of Vasco da Gama were interned after his death was renamed Holy Francis Protestant Church. This church is presently under the control of the Protestant Church of South India (CSI).

The Dutch Da Lannoy was a Protestant Christian. His church at Udaygiri Fort was a Protestant church. Moreover, the Dutch in India were vested with the right to authorise baptism of the newly converted. Under such circumstances, why should De Lannoy send Neelakantha Pillai to a Catholic denomination for baptism into Christianity? Besides, would it not be ‘profitable’ to be baptised by the general of the Maharaja? What benefit would accrue to the upper caste Neelakantha Pillai, were he to be baptised by the Catholic Church, which had no political power then?

We have to conclude therefore that those who fabricated the fiction called ‘Devasahayam Pillai’, had neither any knowledge of the socio-political climate of the Travancore princely state, nor did they have any idea of the then prevalent situation in Europe.

During the times of Marthanda Varma Maharaja, the army of Travancore had Izhavas, Christians and Muslims, records T.K. Velupillai in his Travancore Manual, Vol IV, Page 122, quoting Colonel Wilks.

Indian Historians would naturally be biased in favour of the Hindus; hence it is unacceptable to us, say the Christians. They insist that the fiction that the Church peddles as history is the ultimate truth.

Let us take on their argument head on. Pope Clement XIV in his letter dated 2 July 1774, to the Maharaja of Travancore expresses “his kindness towards the members of his Church resident in Travancore” (Travancore Manual, Vol I, Page 387, M. Nagam Aiya).

Is Pope Clement XIV lying? Or is Pope John Paul II lying? Or is the Kottar Diocese lying? Or is the incumbent pope, Pope Benedict lying? If the king gave grants of land to the Church, if there were Christians in the king’s army, if the king entrusted the administration of the Devasvom to a foreigner, who was also a Christian, these self-contradictory ‘facts’ by subsequent popes cannot all be true. So who really is lying?

For the sake of the General De Lannoy who allegedly drew Devasahayam Pillai to Christianity, De Lannoy, the Maharaja of Travancore Marthanda Varma waged war against the General of Anjango. Do you know the reason? De Lannoy fell in love with the daughter of the General of Anjango! (Travancore Manual, Vol II, Page 130, M. Nagam Aiya).

If the fable, fiction and fraud scripted by the Church today to beatify ‘martyr’ Devasahayam Pillai is to be believed, then Maharaja, Marthanda Varma, who gladly waged war for a lovelorn Da Lannoy, ordered the torture and shooting this man whom Da Lannoy converted to his faith.

In this Christian fable, the minister Ramayyan Dalawa is said to have disapproved of the close association of De Lannoy with Devasahayam Pillai and this is also purportedly one of the reasons for the anger of Ramayyan Dalawa against Devasahayam Pillai. This closeness aggravated Dalawa’s vengeance or so goes the fraudulent narrative of the spin doctors fabricating the story of this ‘martyr’ who was tortured to death by the Maharaja of Travancore.

It is recorded  by T.K. Velu Pillai in his Travancore Manual, Vol IV, Page 77, that  capital punishment is awarded to crimes (1) inciting or committing acts of insurrection, and pre-meditating or attempting the death of the raja, (2) murder, (3) gang robbery.

Based on these observations, we have to view the history of Travancore as recorded by Nagam Aiya.

“Probably as a palace official, Nilakanda Pillai was detected tampering with political secrets, on the strength of which action must have been taken against him, years after he was converted to Christianity. Baptism could not have had anything to do with it….” (Travancore Manual, Vol II, Page 130, M. Nagam Aiya)

This fraudulent rendition of history does not stop with the religious conversion of Devasahayam Pillai; it flavors the narrative with a contemporary caste-conflict human interest element. “Since, he mixed with the people of lower castes, the people of higher castes began hating him, hence he was killed.” The Church has shamelessly inserted the caste factor into this fiction. Needless to say there is not even an iota of historical evidence of inter-caste conflict.





Pope Gregory XV Quote

What is the past record of the ‘holy’ Catholic Church? If we are to understand the ‘yeoman service’ rendered by the Catholic Church to eradicate untouchability, then we may have to turn to the order of Pope Gregory XV, titled Bulla Romanae Sedis Antistitis, dated January 31, 1623,  which accedes to the requests of the missionaries to accommodate themselves to certain caste practices and usages of the new converts.

 

This papal bull was issued 120 years before Neelakanta Pillai converted to Christianity. Until now, this proclamation has not been withdrawn or modified. As a result, untouchability against dalit Christians and segregation continues to rage with full force in Indian Churches till date.

Even in Vadakkankulam, where Devasahayam Pillai is purported to have been converted to Christianity, did not the Vellala Christians and other caste Christians refuse to go to the same church and when they did, did they not sit separately? How did Christianity which proclaims loudly that is against untouchability and caste itself, claim to have eradicated casteism, and permit this to happen in the times of Devasahayam Pillai and in the very Church of Devasahayam Pillai? How can it explain the practice of untouchability and segregation in its churches even today?

A fictitious incident is given the colour of truth, painted with the brush of social reform and to this gigantic fraud, the Vatican has extended its seal of approval and legitimacy.

Is it valour, is it piety to destroy the tradition of a country and the culture of its native populace by honouring these so-called  warriors or ‘martyrs’ as the Church calls them, who in reality harvested the souls of Hindus and betrayed the trust of the people who welcomed them and allowed them to build their churches in their midst and generously allowed them to practice an alien religion?

There is no meaning in posing these queries to the Pope, his bishops, cardinals and his foot-soldiers. In the process of establishing the rule of the Pope, if a warrior of the Christian army dies, he becomes a martyr. The same warrior, if he butchers the people of the conquered lands, he becomes a ‘saint’. This is the history of Christianity and this is how Christianity expanded across continents and this is how Christianity became global.

A House of Inquisition should be established to torture those who refuse to convert to Christianity in India, wrote St. Francis Xavier. For this purpose, he wrote a letter to King John III in 1545 (Joseph Wicki, Documenta Indica, Vol. IV, Rome, 1956) and by establishing the House of Inquisition at Goa, Francis Xavier was instrumental in the genocide of the Hindus of Goa. Today, this Francis Xavier is a saint! In his name, there is a church at Kottar in Kanyakumari District of Tamil Nadu! Besides, there are many such churches in other parts of Tamil Nadu and North Sri Lanka!

Today, this same Kottar Diocese has beatified Devasahaayam. Not surprising because Kanyakumari has a very large Christian population and the man who killed for Jesus Christ and in the name of the pope has converted significant numbers of Hindus in the coastal areas of southern Tamil Nadu too. For converting the few remaining Hindus, the fiction of this Christian ‘warrior-cum-martyr’ who was tortured and killed by the Maharaja of Travancore has now been scripted by the Church.

The self-serving ungrateful Church, with this fraudulent rendition of history has made a murderer of a noble and generous Hindu king and Hindu society has been portrayed as a regressive society. The Hindus have been painted as a barbaric race. Indeed, a fraud has been committed.

What is the net result? The son of the soil is a martyr and a saint – through such enticing proclamations, the Christian laity is instigated to do more to convert Hindus and to plant the cross in every village .

Weaving such fiction and selling fables as facts is nothing new to the Church and they are past masters in this craft. The fable of St. Thomas, who supposedly landed on the shores of Mylapore Beach, in Chennai is one such fable. This fictitious Thomas (doubt not) was created, was ‘made’ to stay at Chennai and was ‘made’ to be murdered by a Brahmin priest and in an attempt to package the fiction as fact, the Church continues to maintain that the skeletal remains of the ‘fictitious’ Thomas is interned in the Santhome Basilica. Worshipping relics is a calculated Abrahamic tactic.

Just like the St. Thomas fairy tale is the Devasahayam fairy tale. To put it bluntly, the Church does not have a shred of evidence even for the historicity of Jesus Christ. It does not matter to Hindus at all but to Christians who dismiss the Hindu religion as myth and pass off their religion as history, it should matter that they cannot prove the historicity of Jesus Christ.

And that is precisely the reason why, Pope John Paul II observed that, Jesus Christ may have been actually born 200 to 500 years before the officially accepted date and year of his birth. If that be so, then the fundamentals of Christianity are on shaky ‘historical’ foundation.

Secular intellectuals and politicians should tell us if this beatification of the Soldiers of Christ who want to conquer our land and reduce to rubble the land of the Cheras, Cholas and the Pandyas is moral, ethical and in the real interest of communal harmony.

A fraud is a fraud is a fraud.


கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் அமர்க்களப் பிரச்சாரம்!
தேவசகாயம் பிள்ளை என்பவரை “புனிதர்” ஆக்குவதற்கான முதல் படியாக, அவரை “உயிர்த்தியாகி”” என்று போப்பாண்டவர் 2012-ம் வருடம் ஜூன் 28 அன்று அறிவித்தார். முன்னணிப் பத்திரிகைகள் இந்தச் செய்தியை தலைப்புச் செய்தியாக வெளியிட்டதுடன் ஏதோ இந்த அறிவிப்பால் இந்திய பூமியே புனிதப்பட்டு விட்டதாக எழுதத் தொடங்கிவிட்டன.
இந்தப் புனிதப் பட்டமளிப்பு விழாவின் நோக்கம் என்ன? இந்த வரலாறு உண்மைதானா?
யார் “உயிர்த்தியாகி”” ஆகிறார்?
பல ஆயிரம் கிலோமீட்டர்களுக்கு அப்பால் ஐரோப்பாவில் சாம்ராஜ்ஜியம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் போப்பாண்டவருக்காக, மதமாற்றத்தில் ஈடுபட்டு நாட்டைப் பிடிக்கும் படையில் சேர்ந்து பின்னர் மரணமடைந்த ஓர் போர் வீரன் தான் இந்த உயிர்த்தியாகி என்கிறார் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பாதிரி டெர்டுலியன். “உயிர்த்தியாகத்தை மனமுவந்து புரியும் தியாகிகளின் தியாகமே, மற்ற மதத்தவர் கிறிஸ்துவராக மதம் மாறத் தூண்டுதலாக அமைகிறது.” என்று சொல்லும் அவர், “உயிர்த்தியாகம் புரிந்தவர்களின் ரத்தம்தான், சர்ச்சின் விதையாகும் என்கிறார் [Source: Christian Martyrs )
இந்தப் பட்டமளிப்பின் நோக்கம் மதமாற்றமே! இதை மீண்டும் உறுதிப் படுத்துகிறார் போப் இரண்டாம் ஜான் பால். உறுதிப் படுத்துவதுடன் நின்று விடவில்லை, இந்த உயிர்த்தியாகிகளே வாட்டிகனின் நாடு பிடிக்கும் போர் வீரர்கள் என்று பெருமைப் படுத்தவும் செய்கிறார்.
முதல் ஆயிரம் ஆண்டுகளின் சர்ச்சானது, உயிர்த்தியாகம் புரிந்த தியாகிகளின் உதிரத்தால் உருவானது” என்றும், உயிர்த்தியாகம் புரிந்தவர்களின் பாரம்பரியத்தை மறந்து விடக் கூடாது என்றும் சொல்லும் போப் ஜான் பால் II, இந்தப் பெயர் அறியாத, யாரெனத் தெரியாத படை வீரர்களுக்கான அங்கீகாரத்தை, இறைப் பணியாகவே ஏற்று நடத்த ஊக்குவிக்கிறார்.
(source: www.martyrdevasahayam.org retrieved on 30.11.2012 )
இதில் கவனிக்க வேண்டிய வாசகம் என்னவென்றால் “முகம் தெரியாத படைவீரர்கள்” (“unknown soldiers” ) என்பதுதான்.
இந்த ”வீரர்கள்” இருப்பது எந்தப் படை? இது யாருக்காகப் போரிடும் படை? எந்த நாட்டைப் பிடிக்கிறது? எந்தப் பண்பாட்டை இது அழிக்கிறது? இதன் நோக்கம்தான் என்ன? மிருக நிலையிலிருந்து மனித நிலைக்கும் மனித நிலையிலிருந்து தெய்வ நிலைக்கும் ஒருவனை உயர்த்துவது சமயம். இந்த ஆன்ம நெறித் தத்துவத்தை ஏற்றால் அது சமயம். ஆனால், சமயம் என்ற போர்வையில் நாடு பிடிக்கும் இந்தக் கூட்டத்தை சமயத்துடன் ஒப்பிடுவது எந்த வகையில் நியாயம்?
மேலும், முன்பின் அறியாத நாடுகளுக்குச் சென்று, அந்த மண்ணின் மைந்தர்களை ஏமாற்றி, மிரட்டி, கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்ற முயலும்போது இந்தப் “படை வீரர்கள்”” தன்மானமுள்ள மண்ணின் மைந்தர்களால் கொல்லப்படுவதுண்டு. அவ்வாறு கொல்லப்பட்ட ஆக்கிரமிப்பாளர்களைத்தான் கிறிஸ்தவ நிறுவனங்கள் “உயிர்த்தியாகிகள்”” என்று முன் நிறுத்துகின்றன.
இதே போப் ஜான் பால் II, முதலாம் ஆயிரம் ஆண்டில் ஐரோப்பாவை மாற்றிவிட்டோம். இரண்டாவது ஆயிரமாண்டில் அமெரிக்காவை மாற்றினோம். நடக்கும் ஆயிரமாண்டில் ஆசியாவை மதம் மாற்றுவோம் என்று கொக்கரித்தது நினைவுகூரத் தக்கது. இந்த ஆன்ம அறுவடைக்காக கத்தோலிக்க சர்ச்சுக்கு டெர்டுலியன் பாதிரியார் சொன்னதுபோல், உயிர்த்தியாகிகள் தேவைப்படுகின்றனர். அதற்காக, கேரளா, தமிழகம், வட இலங்கை போன்ற பகுதிகளில் உயிர்த்தியாகிகள் உள்ளனரா என்று தோண்டியெடுக்கும் பணியில் சர்ச் மும்முரமாக ஈடுபட்டுள்ளது. இதனை கோட்டார் மறைமாவட்டத்தினால் நிர்வகிக்கப்படும் வலைதளத்தில் கிறிஸ்துவர்களே ஒப்புக் கொண்டுள்ளனர்.
“இந்த உயிர்த்தியாகம் புரிந்தவர்களின் நினைவுகளை மறவாதிருக்க, அவர்களின் சாகஸத்துக்கான சான்றுகளையும், தியாகம் குறித்த தரவுகளையும் பதிவுகளாக்குவதே உகந்த வழி என்று அவர் (போப் ஜான் பால் II ) கருதுகிறார். ”
(source: martyrdevasahayam.org retreived on 30.11.2012)
இந்தத் தோண்டுதலில் சிக்கியவர் தான் வேதசாட்சி தேவசகாயம் பிள்ளை. கிறிஸ்துவத் திருச்சபைகளுக்குச் சொந்தமான வலைதளத்தில் தேவசகாயம் பிள்ளையின் “வரலாறு”” பின்வருமாறு சொல்லப்படுகிறது:
தேவசகாயம் பிள்ளை 1712-ம் ஆண்டு உயர் ஜாதியான நாயர் சமுதாயத்தில் நீலகண்டப் பிள்ளை என்ற பெயரில் பிறந்தார். பின்னர் திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் பத்மநாபபுரம் அரண்மனையில் பணியாற்றினார். அப்போது மார்த்தாண்டவர்ம ராஜாவின் தளபதியான டச்சுக்காரர் டிலனாயுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அதன் விளைவாக அவர் கிறிஸ்தவத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டார். 1745ம் ஆண்டு வடக்கன்குளம் சர்ச்சில் பௌட்டாரி என்ற பாதிரியாரால் கிறிஸ்துவராக மதம் மாற்றப்பட்டார். கிறிஸ்துவராக மதம் மாறியதும் தேவசகாயம் பிள்ளை என்ற பெயரை ஏற்றுக் கொண்டார். பின்னர் அவர், ஜாதி வேறுபாடுகளைக் கடந்து, அனைத்து தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதியினருடனும் நெருங்கிப் பழகி, அந்த மக்களை கிறிஸ்துவ மதத்துக்கு மாற்றினார். இதனைப் பொறுத்துக் கொள்ளாத பிராமணர், நாயர் போன்ற ஆதிக்க சாதியினர் மன்னரைத் தூண்டி விட்டு, தேவசகாயம் பிள்ளை மீது அடுக்கடுக்காகப் பல புகார்களைச் சுமத்தினர். இதன் விளைவாக தேவசகாயம் பிள்ளை 1749, பிப்ரவரி 23ம் தேதி கைது செய்யப்பட்டார். 1749 முதல் 1752 வரை மூன்றாண்டு காலம் தேவசகாயம் பிள்ளை பலவிதமான சித்ரவதைக்கு ஆளாக்கப்பட்டார். பிறகு, நாகர்கோவில் திருநெல்வேலி சாலையில் உள்ள ஆரல்வாய்மொழிக்கு அருகே காத்தாடி மலையில் மார்த்தாண்டவர்ம ராஜாவின் காவலர்களால் 1752ம் வருடம் ஜனவரி 14ம் தேதி சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். ( martyrdevasahayam & cbci.in Retrieved on 30.11.2012)
இந்த வரலற்றை வெளிக்கொணர்வதின் பயன் என்ன? கோட்டார் மறைமாவட்ட வலைதளம் அதை பின் வருமாறு தெளிவு படுத்துகிறது.
“கடந்த 259 ஆண்டு காலத்தில், இந்த இறை சேவகர் (தேவசகாயம் பிள்ளை) தமிழ்நாடு, தெற்கு கேரளம், வடக்கு இலங்கை ஆகிய பகுதி மக்களின் நினைவுகளில், வழிபாட்டில், ஆன்மீகத்தில், பிரார்த்தனையில் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதன் காரணமாக, அவரை அந்தப் பகுதிகளின் ‘பெயரறியாத, முகம் தெரியாத படைவீரர்களோடு’ சேர்க்க முடியாது. ஆனால், சர்ச்சால் அங்கீகரிக்கப்படாத நிலையிலும், சர்ச்சின் அதிகாரப்பூர்வமான ஏற்பு நிலை இல்லாத சூழலிலும், இத்தகைய பொருள்பொதிந்த நிகழ்வை, சர்ச்சுக்கோ, சமுதாயத்துக்கோ பலனளிக்கும் வகையில் செயல்படுத்த முடியாது.”
(source: http://www.martyrdevasahayam.org retreived on 30.11.2012)
“இத்தகைய பொருள்பொதிந்த நிகழ்வை சர்ச்சுக்கோ சமுதாயத்துக்கோ பயனளிக்க” – அப்படி என்றால், தேவசகாயம் சர்ச்சுக்கான ஒரு வியாபாரப் பொருள். இதில் எந்த ஆன்மிக நோக்கமும் இல்லை என்பதை சர்ச்சே தெளிவு படுத்திவிட்டது.
எந்தப் பகுதிகளில் இவர் பயன்படுத்தப்படப் போகிறார்?
“தமிழ்நாடு,தெற்கு கேரளம்,வடக்கு இலங்கை ஆகிய பகுதி மக்களின் நினைவுகளில், வழிபாட்டில், ஆன்மீகத்தில், பிரார்த்தனையில் நீக்கமற நிறைந்திருப்பதன் காரணமாக” என்கிற பகுதி விளங்கி விட்டது, ஆனால் எப்படி என்று தெரியுமா?இதன் மூலம் எந்த பண்பாட்டு அடையாளத்தை அழிக்கப்போகிறார்கள் என்று தெரியுமா? இதற்கான பதிலை நாகர்கோவிலில் டிசம்பர் 2 , 2012அன்று தேவசகாயம் பிளையை ஆசிர்வதிக்கப்பட்டவர் என்று அறிவித்த விழாவில் கிறிஸ்தவர்களே வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.
தேவசகாயம் பிள்ளை வேதசாட்சி நிலை அடைந்த ஜனவரி 14 ஆம் நாளை,தேவசகாயம் பிள்ளை திருவிழாவாகக் கொண்டாட,கார்டினல் அமடொ அனுமதி அளித்துள்ளார்.இதில் கவனிக்க வேண்டிய நாள்,ஜனவரி14.பெரும்பாலும் அன்றுதான்,தமிழகம்,வட இலங்கை மற்றும் தெற்கு கேரளத்தில் பொங்கல் பண்டிகை ஆண்டு தோரும் சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படும்.சபரிமலை மகர ஜோதியும் அன்று தான் தோன்றுகிறது.
கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவ பிஷப்புகளின் கூட்டமைப்பின் (CBCI) வலைதளம்,தேவசகாயம் பிள்ளை ஜனவரி14அல்லது15ல் கொல்லப்பட்டார் என்கிறது(cbci.in Retrieved on 30.11.2012).காரணம்,தை மாதப் பிறப்பு அவ்வப்போது ஜனவரி15ஆம் நாளும் வரும்.இதன் மூலம்,பொங்கல் பண்டிகைக்குள் ஊடுறுவி மதமாற்றம் செய்யும் திட்டம் தெளிவாகிறது.
பல கிறிஸ்தவப் பண்டிகைகள்,இவ்வாறு பல நாட்டு உள்ளூர் திருவிழாக்களை பின்பற்றி ஏற்பட்டவை. ஆனால் அந்தத் திருவிழாக்களின் காரணிகளும்,பண்பாட்டு அடையாளங்களும் இந்த கிறிஸ்தவர்களால் அழிக்கப்பட்டது என்பதற்கு வரலாறே ஒரு சாட்சி.இந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளின் அடிப்படையில் பார்த்தால்,இந்த தேவசகாயம் பிள்ளை திருவிழா,பொங்கலின் பாரம்பரியத்தை அழிக்க வந்த சூழ்ச்சி என தெளிவாகிறது.
மதமாற்றம் மட்டுமல்லாமல் இதில் புதைந்திருக்கும் அரசியல் நோக்கத்தையும் ஒளிவு மரைவில்லாமல் வெளிப்படையாக்குகிறது கோட்டார் மறை மாவட்ட இணையதளம். அதில் பின்வருமாறு கூறப்பட்டிருக்கிறது:
லூர்தில் ஜான் பால் II நிகழ்த்திய உரையின் போது, அவர் உலகெங்கும் பரவி வரும் புதிய வகை சமய ரீதியான கொடுமை குறித்துப் பேசினார். இது இந்தியாவில் இன்று உண்மையாக இருக்கிறது. ஹிந்து அடிப்படைவாதிகளால் இன்று, கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான சூழல் நிலவுகிறது, இவர்களை சில அரசியல் அமைப்புகள் தங்கள் அரசியல் லாபங்களுக்காக முழுமையாக ஆதரிக்கிறார்கள். இந்திய சர்ச் ஏற்கெனவே “கொடுமையை எதிர்நோக்கும் காலத்தை” சந்திப்பதைப் போல இருக்கிறது.”
(Source: www.martyrdevasahayam.org retreived on 30.11.2012)
அரசியலுடன் நின்றுவிடாமல், கிறிஸ்துவம் புகும் நாடுகளின் மண்ணின் வாசனைக்கேற்ப பல அவதாரங்களை எடுத்து, உள்நாட்டு மக்களை மதம் மாற்றி, அவர்கள் பண்பாட்டில் இருந்து அவர்களைப் பிரித்து, சர்ச்சின் ஆதிக்கத்தின் கீழ் அவர்களை கொண்டு வரும் சூழ்ச்சியானது இந்த தேவசகாயம் பிள்ளை உயிர்த்தியாக பட்டமளிப்பின் மூலம் நிறைவேற்றப்படும் என்று கோட்டார் மறை மாவட்ட வலைதளம் தன் இயல்பை பின்வருமாறு வெளிக்காட்டுகிறது:
இந்த உயிர்த்தியாகத்தை இன்று பொருள் உள்ளதாக ஆக்கும் வேறு ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், Ad Gentes சர்ச்சின் நோக்கத்தில் பாமர மக்கள் ஆற்ற வேண்டிய பங்குதான்! பாமர மக்கள் சர்ச்சை சார்ந்தவர்கள்” மட்டுமல்லர், உண்மையிலேயே, அவர்கள்தான் சர்ச்சும்கூட”. எனவேதான் பாமர மக்களின் கலாசாரங்களை உள்வாங்கிக் கொள்வது பற்றிப் பேசுவது, இயல்பான ஒன்றாக இருக்கிறது. ஏனென்றால், உலகில், சர்ச்சின் இயல்பே மதத்தைப் பரப்புவது ! அதே போல சர்ச்சின் மத விரிவாக்கம் என்பது, சர்ச்சின் இயல்பான ஒன்றாகவே வெளிப்படுகிறது”.
(Source: www.martyrdevasahayam.org retreived on 30.11.2012)
இப்படி மதமாற்ற நோக்கத்துக்காகவே ஏற்படுத்தப்பட்ட இந்தப் பட்டமளிப்புகள் எல்லாம் ஏதோ ஒரு உண்மையான வரலாற்றின் அடிப்படையில்தான் உருவானது என்று பெருவாரியான அறிஞர்கள் நினைக்கக் கூடும். அதிலும் மண்ணின் மைந்தர், பாமரன், பாட்டாளி என்ற சொற்களையும் சேர்த்துவிட்டால், அந்தந்த ஊர்காரர்கள் பரவசமடைந்து விடுவார்கள்; உண்மையை அறிய நாட்டம் கொள்ள மாட்டார்கள் என்பது சர்ச்சுக்கு நன்றாகவே தெரிந்த விஷயம். ஆனால், ஆராய்ந்து பார்க்கும்போது இந்த மண்ணின் மைந்தரின் கதை உண்மைக்குப் புறம்பானது என்பது நமக்குத் தெரியவருகிறது.
புகழ்பெற்ற கேரள வரலாற்று ஆசிரியரான திரு. ஏ.ஸ்ரீதர மேனன் 20.1.2004 அன்று பயனிர் பத்திரிகைக்கு அளித்த பேட்டியில், “மரண தண்டனையை விட்டுவிடுங்கள், திருவிதாங்கூர் வரலாற்றில் மதமாற்றத்தின் பெயரால் ஒரு சிறு தண்டனை வழங்கப்பட்டதாகக்கூட பதிவு செய்யப்படவில்லை. இது இட்டுக்கட்டப்பட்ட ஒரு கற்பனைக் கதையே.” என்று ஆதார பூர்வமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இந்திய வரலாற்று ஆய்வுக் கழகத்தின் (ICHR) தலைவராக இருந்த திரு.எம்.ஜி.எஸ்.நாராயணன் அவர்கள், நீலகண்டம்பிள்ளை என்ற பெயரிலோ தேவசகாயம்பிள்ளை என்ற பெயரிலோ மார்த்தாண்டவர்ம மகாராஜா காலத்தில் ஒரு ராணுவத் தளபதி இருந்ததில்லை என்று வாதிடுகிறார்.
திருவிதாங்கூர் வரலாற்றை எழுதிய திரு.நாகம் ஐயா, இந்தக் கதை நம்பும்படியாக இல்லை என்றும், மதம் மாறியவர்கள் அவர்கள் முன்னோர்களை குருமார்களாக சித்திரிக்கும் பழக்கம் நம் நாட்டில் வழக்கம்; அதனடிப்படையில்தான் இந்தக் கதை புனையப்பட்டது என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். (Travancore Manual Vol II page 129-130, M.Nagam Aiya)
இந்தக் கதையில் கிறிஸ்துவர்கள் திருவிதாங்கூர் மன்னரால் கொடுமைப்படுத்தப் பட்டார்கள் என்பதை நிலை நிறுத்த கற்பனையாளர்கள் பெருமுயற்சி எடுத்துள்ளனர். ஆனால், வரலாற்றுப் பதிவுகள் என்ன சொல்கிறது?
மதம் மாறியதற்காக தேவசகாயம்பிள்ளை மார்த்தாண்ட வர்ம ராஜாவால் கொல்லப் பட்டார் என்று குற்றவாளிக் கூண்டில் ஏற்றப்படும் மார்த்தாண்டவர்ம ராஜா, வரப்புழா சர்ச்சுக்கு வரியில்லா நிலம் கொடுத்து உதவினார். (Travancore Manual, Vol-I page 16, T.K.Veluppillai)
டச்சுக்காரர் திலனாயால் கிறிஸ்துவத்தின்பால் தேவசகாயம்பிள்ளை ஈர்க்கப்பட்டார் என்று கிறிஸ்துவர்கள் கதை சொல்லுகின்றனர் . அந்த டச்சுக்காரர் திலனாய்க்காக கார்த்திகைத் திருநாள் மகராஜா உதயகிரிக் கோட்டை சர்ச்சைக் கட்டினார் என்றும் அந்த சர்ச் பாதிரிக்கு 100 பணம் மாதச் சம்பளமாகக் கொடுத்தார் என்றும் திரு. டி.கே.வேலுப்பிள்ளை திருவிதாங்கூர் வரலாற்றில் குறிப்பிடுகிறார். (Travancore Manual, Vol-I page 16, T.K.Veluppillai)
இந்த மன்னர்கள் மதத் துவேஷம் கொண்டவர்களாக இருந்திருந்தால் இந்து ஆலயங்களை நிர்வகிக்கும் தேவஸ்வம் போர்டை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பை ஐரோப்பிய கிறிஸ்துவர்களான மன்றோ அவர்களுக்குக் கொடுத்திருப்பார்களா?
நீலகண்டப் பிள்ளை மதமாறியதாகச் சொல்லப்பட்ட காலகட்டத்தில் கத்தோலிக்கர்களும், பிரட்ஸ்டண்ட்களும் ஐரோப்பாவிலும்,பிற பகுதிகளிலும் எப்படி மோதிக்கொண்டனர் என்பது வரலாறு படித்தவர்களுக்குத் தெரியும்.
இந்த டச்சுக்காரர்கள் கொச்சி கோட்டையை கைப்பற்றியவுடன், வாஸ்கோடகாமாவை அடக்கம் செய்திருந்த “புனித அண்டோனியோ கத்தோலிக்க சர்ச்சை” “புனித ஃபிரான்ஸிஸ் பிராடஸ்டண்ட் சர்ச்” என்று மாற்றினர்.இன்றும் அந்த சர்ச் பிராட்ஸ்டண்ட் பிரிவான தென் இந்தியத் திருச்சபையின்(CSI)கீழ் உள்ளது.டச்சுக்காரரான டிலனாய் ஒரு பிராடஸ்டண்ட் கிறிஸ்தவர். இவரது உதயகிரி சர்ச்,பிராடஸ்டண்ட் சர்ச்சாகத் தான் நிர்வகிக்கப்பட்டு வந்தது.மேலும்,டச்சுக்காரக்கள் அனைவரும் மதமாற்றத்தை அங்கீகரிக்கும் உரிமையையும் பெற்றிருந்தனர். இப்படியிருக்க, நீலகண்டப் பிள்ளையை டிலனாய் ஏன் ஞானஸ்நானத்திற்காக கத்தோலிக்க சபைக்கு அனுப்ப வேண்டும்?அதுவும் அரசரின் தளபதி!தளபதியால் மதமாற்றப்பட்டால் லாபம் உண்டு.அதிகாரமில்லாத சர்ச்சால் மாற்றப்பட்டால் உயர் ஜாதி நீலகண்டப் பிள்ளைக்கு என்ன லாபம்?
எனவே இந்த “தேவசகாயம் பிள்ளை” கதையைக் கட்டியவர்களுக்கு திருவிதாங்கூர் அரசியல்-சமூக சூழலும் தெரியாது,ஐரோப்பிய சூழலும் தெரியாது என்பது தெளிவாகிறது.
திருவிதாங்கூர் படையில் மார்த்தாண்ட வர்ம ராஜா காலத்தில் ஈழவர்கள், கிறிஸ்துவர்கள், இஸ்லாமியர்கள் இருந்தனர் என்று கர்னல் வில்க்ஸ் தெரிவித்ததை திரு. வேலுப்பிள்ளை மேற்கோள் காட்டுகிறார். (Travancore Manual, Vol-IV page 122, T.K.Veluppillai)
இந்திய வரலாற்று ஆசிரியர்கள் இந்துக்களுக்குச் சாதகமாகத்தான் எழுதுவார்கள், அதனால் இதை ஏற்க முடியாது, என்று கிறிஸ்துவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால் கிறிஸ்துவ சர்ச் பாதிரிகள் சொல்வதை மட்டும் வரலாறாக நாம் ஏற்க வேண்டுமாம்! இதுதானே கிறிஸ்துவர்களின் நியாயம்.
சரி… அவர்கள் நியாயத்துக்கே வருவோம். ஜூலை 2 , 1774ல் போப் கிளமண்ட் XIV திருவிதாங்கூர் ராஜாவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், “திருவிதாங்கூரில் இருக்கும் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் அங்கத்தினர் மீது மன்னர் செலுத்திவரும் பரிவுக்கு நன்றி தெரிவித்துள்ளார். (Travancore Manual vol-I page 387, M.Nagam Aiya),
போப் கிளமண்ட் XIV பொய் சொல்கிறாரா? போப் ஜான்பால் II பொய் சொல்கிறாரா? கோட்டார் மறைமாவட்டம் பொய் சொல்கிறதா? அல்லது தற்போதைய போப் பெனடிக்ட் பொய் சொல்கிறாரா?
தேவசகாயம் பிள்ளையை கிறிஸ்துவத்தின் பால் ஈர்த்த டிலனாய்க்காக, அஞ்சங்கோ தளபதியை எதிர்த்து மார்த்தாண்ட வர்மா மகாராஜா போர் தொடுத்தார்… என்ன காரணம் தெரியுமா? அஞ்சங்கோ தளபதியின் மகள் மீது டிலனாய் ஆசைப்பட்டு விட்டாராம். (Travancore Manual Vol II page 130, M.Nagam Aiya)
இப்படி உற்ற நண்பனாக இருந்த டிலனாயின் நண்பரை மதமாற்றக் குற்றத்துக்காக மார்த்தாண்ட வர்ம ராஜா கைது செய்து கொடுமைப் படுத்தி சுட்டுக் கொன்றாராம்.. இதை நாம் நம்ப வேண்டுமாம்!
இன்னும் சொல்லப்போனால் அந்த கிறிஸ்துவக் கதையில் டிலனாயுடன் தேவசகாயம் பிள்ளை நெருங்கிப் பழகுவதை மகாராஜாவின் அமைச்சரான ராமய்யன் தளவாய் விரும்பவில்லை என்றும், தேவசகாயம் பிள்ளை மீது ராமய்யன் தளவாயின் கோபத்துக்கு இது ஒரு காரணம் என்றும், அதனால் தான் ராமய்யன் தளவாயின் பழிவாங்கும் வெறி அதிகமானது என்றும் கிறிஸ்துவர்கள் தெருக்கூத்து நாடகத்தில் பாடி வருகிறார்கள்.
திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் மரண தண்டனை பொதுவாக ராஜதுரோகக் குற்றம், கொலை, வழிப்பறி போன்ற குற்றங்களுக்கு வழங்கப்பட்டு வந்தது. (Travancore Manual, Vol-IV page 77, T.K.Veluppillai).
இந்த அடிப்படையில் திரு.நாகம் ஐயா அவர்களின் திருவிதாங்கூர் சரித்திரத்தை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.
நீலகண்டப் பிள்ளையின் மீது அரசு ஆவணங்களை திருடிய குற்றச்சாட்டின் அடிப்படையில், தண்டனை வழங்கப்பட்டிருக்கலாம். இது, அவர் மதம் மாறிய சில ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர்தான் நடந்திருக்க வேண்டும். இந்த தண்டனைக்கும் மதம் மாற்றத்துக்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. (Travancore Manual Vol-II page 130, M.Nagam Aiya)
இந்தக் குற்றச்சாட்டு மதமாற்றத்துடன் நின்றுவிட்டால் இத்துடன் நாமும் நின்றுவிடலாம். “கீழ் ஜாதியினருடன் அவர் பழகியதன் காரணமாகத்தான் மேல் ஜாதியினர் அவர் மீது வெறுப்புற்றனர், அதனால் இவர் கொல்லப்பட்டார்”” என்று ஒரு ஜாதி அரசியலும் இந்தக் கதையில் இடம்பெற்றுள்ளது.
ஜாதி பேசி ஹிந்து சமுதாயத்தைப் பிரித்து மதம் மாற்றும் தொடர் சூழ்ச்சியை இந்தக் கதையிலும் சர்ச்சு லாகவமாகப் புகுத்தியுள்ளது. இந்தக் குற்றச்சாட்டுக்கு ஏற்றார்போல் ஒரு போலியான ஆதாரம்கூட சர்ச்சால் காட்டப்படவில்லை. தீண்டாமை ஒழிப்பில் கத்தோலிக்க சர்ச்சின் சேவையை புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்றால் போப் கிரிகோரிXV யின் புல்லா ரொமனே செடிஸ் அன்டிஸ்டிடிஸ் (Bulla Romanae Sedis Antistitis) என்ற ஜனவரி 31, 1623 தேதியிட்ட ஆணையில் இந்திய சர்ச்சுகளில் ஜாதீய சம்பிரதாயங்களுக்கு அனுமதி வழங்கினார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இது நீலகண்டப் பிள்ளை மதம் மாறுவதற்கு சுமார் 120 ஆண்டுகள் முன்புதான். இதுவரை இந்த ஆணை திரும்பப் பெறவோ மாற்றப்படவோ இல்லை. இதனால் இந்திய சர்சுகளில் இன்றும் தீண்டாமை தலைவிரித்து ஆடுகிறது. ஆட்டுக்காக ஓநாய் அழும் கதையைப் பார்த்தீர்களா? ஏன், இந்த தேவசகாயம் பிள்ளை மதம் மாறியதாக சொல்லப்பட்ட வடக்கன் குளத்திலேயே, வெள்ளாள கிறிஸ்துவர்களும் ஒடுக்கப்பட்ட கிறிஸ்துவர்களும் ஒரே சர்ச்சுக்குச் செல்லமாட்டோம் என்று சொல்லி தனித்தனியாக அமரவில்லையா? ஜாதீய வேறுபாடுகளை ஒழித்துவிட்டோம் என்று மார்தட்டும் கிறிஸ்தவம், தேவசகாயம் பிள்ளையின் சொந்த சர்ச்சிலேயே இந்த நிலைமையை எப்படி அனுமதித்தது?
தியாகங்கள் மதிக்கப்படவேண்டும்! ஆவணமாக்கப்பட வேண்டும் போற்றப்பட வேண்டும், முன்னுதாரணமாக வேண்டும்! எப்போது? அது தியாகமாக இருந்தால்! அது உண்மையாக இருந்தால்!
இங்கோ நடக்காத சம்பவம் ஒன்று, நடந்ததாகக் கதை கட்டப்பட்டு, அதற்கு சமுதாயச் சீர்திருத்தம் போன்ற சாயம் பூசப்பட்டு, அப்பாவிகளை நம்பவைத்து ஏமாற்ற ஒரு அக்மார்க் முத்திரையை வாடிகன் வழங்கியுள்ளது. (போப் வழங்கியுள்ளார்). ஒரு பொறுப்பான, பல மதங்கள் சுமூகமாக வாழுகின்ற நாட்டில் உள்நோக்கத்துடன் கட்டுக் கதைகளுக்கு வரலாற்று அங்கீகாரம் கொடுப்பது போப்புக்கு அழகா?
இந்தப் படைவீரர்களை “தியாகிகள்”” என்று கௌரவித்து ஒரு சமுதாயத்தின் பண்பாட்டையும் ஒரு நாட்டின் பாரம்பரியத்தையும் அழிப்பது சமயமா? சாகசமா?
இந்தக் கேள்விகள் எல்லாம் போப்பிடம் கேட்பதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. கிறிஸ்துவப் படை வீரர் போப்பின் ஆட்சியை நிலைநாட்ட இறந்து போனால் அவர் உயிர்த்தியாகி. அதே படைவீரர் ஆக்கிரமிக்கும் நாடுகளில் உள்ளவர்களின் உயிரை எடுத்தால் அவர் புனிதர். இது தானே கிறிஸ்தவம்?
பாரதத்தில் உயிருடன் தீயிட்டுக் கொளுத்தி பலவிதமான சித்ரவதைகளை மதம் மாற மறுப்பவர்களுக்கு அளிக்கும் நிறுவனமான ஹவுஸ் ஆஃப் இன்க்விஸிஷன் (House of inquisition) நிறுவப்படவேண்டும் என்று கடிதம் எழுதியவர் ’புனித’ ஃபிரான்ஸிஸ் சேவியர், அதன் மூலம் பல்லாயிரக் கணக்கான அப்பாவிகளின் உயிரை பலிவாங்கிய கோவா ஹவுஸ் ஆஃப் இன்க்விஸிஷனை (Goa house of Inquisition) நிறுவ மன்னர் ஜான்-III க்கு 1545ல் கடிதம் எழுதியவர் ஃபிரான்ஸிஸ் சேவியர். (http://en.wikipedia.org/wiki/Goa_Inquisition ) இன்று ஃபிரான்ஸிஸ் சேவியர் புனிதர்! இவர் பெயரில் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் கோட்டாரில் ஒரு தேவாலயம்! தமிழகத்தின் பிற பகுதியிலும் வட இலங்கையிலும் பல தேவாலயங்கள் !
இன்று இந்த தேவசகாயத்தைப் புனிதராக அறிவிக்க வேண்டும் என்று துடிப்பதும் இந்தக் கோட்டார் மறை மாவட்டமே. ஆச்சரியப் படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை! இன்று கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் கணிசமான அளவு இந்துக்கள், கிறிஸ்துவர்களாக மதம் மாறியுள்ளனர்.
இன்று தென் தமிழகத்தில், ஐரோப்பிய அமெரிக்க நாடுகளுக்கு ஆதரவாக வெளிப்படையாகவும், மறைமுகமாகவும் பல பிரசாரங்களும், நம் நாட்டிற்கு எதிராக சூழ்ச்சியும் நடைபெறுகின்றன. போப்புக்காக கொலை செய்தவர் கணிசமான இந்துக்களை தென் தமிழகத்தின் கடலோரப் பகுதிகளில் மாற்றிவிட்டார். மீதமுள்ள இந்துக்களை மாற்ற போப்புக்காக கொலையுண்ட (?) கிறிஸ்துவ வீரரை தயாராக்குகிறது கிறிஸ்துவ சர்ச்.
இந்த கிறிஸ்துவ நோக்கத்துக்காக நம் நாட்டு மன்னர் மத வெறியனாக்கப்பட்டுள்ளார். நம் சமுதாயம் பிற்போக்குச் சமுதாயமாக ஜோடிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்துக்கள் ஈவு இரக்கமற்ற இரத்தக் காட்டேறிகளாக சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளனர். வரலாற்று மோசடி நடத்தப்பட்டுள்ளது. விளைவு- மண்ணின்மைந்தர் தியாகி, புனிதர் என்ற ஜால வார்த்தைகளால் மண்ணின் மைந்தன் ஏமாற்றப்படுகிறான்.
இந்த மாதிரியாகக் கட்டுக்கதைகளைப் புனைந்து வரலாற்று மோசடிகளில் ஈடுபடுவது சர்ச்சுக்கு கைவந்த கலை. தமிழ்நாட்டிலேயே இதற்கு சான்று உண்டு. மயிலைக் கடற்கரையில் வந்திறங்கிய புனித தாமஸ் கதைதான் அது. வரலாற்றில் இல்லாத “தாமஸ்”” என்கிற மனிதனை உருவாக்கி அவனை சென்னையில் தங்கவைத்து அவன் ஒரு பிராம்மணப் புரோகிதரால் கொல்லப்பட்டான் என்று கட்டுக்கதை புனைந்து, அவனுடைய எலும்புக்கூட்டின் ஒரு பகுதி இன்றைய சாந்தோம் தேவாலயத்தில் இருக்கிறது என்கிற புளுகுமூட்டைகளையும் அதில் சேர்த்து வைத்த கத்தோலிக்க சர்ச்சுக்கு தென் தமிழகத்தில் மற்றொரு கதை புனையவா தெரியாது?

”புனித தாமஸ்”” போன்ற புனைவுதான் “தேவசகாயம்”” வரலாறும். உண்மையில் சொல்லப்போனால் ஏசு என்று ஒருவர் இருந்ததற்கே இவர்களிடம் ஆதாரம் கிடையாது. அதனால் தான் தற்போதய போப் திரு பெனெடிக்ட், “ஏசுநாதர், நாம் நினைத்ததை விட சுமார் 200 முதல் 500 ஆண்டுகளுக்கு முன் பிறந்திருக்கலாம்” என்கிறார். அப்படியென்றால், ஏசு பிறப்பை சுமார் 2050 ஆண்டு என்ற அடிப்படையில் சர்ச்சால் நிரூபிக்கப்பட்ட சாகசங்கள் புளுகுமூட்டைகள்! ஆக, இவர்களுடைய மொத்த சரித்திரமே புனைவுதான்.


சத்தியத்தையும் அறிவீர்கள், சத்தியம் உங்களை விடுதலையாக்கும் (யோவான் 8:32)

No comments:

Post a Comment

VaLLuvarullam = Kesavaiyangar